Καθώς ο «Τιτανικός» κατευθύνεται πάνω στο παγόβουνο
Μνημονικός εμβολιασμός / Αριθμός αναμνηστικής δόσης: 25/7.2.2021
«Εμβολιάζει» ο Κωνσταντίνος Ι Βαθιώτης
To κείμενο μνημονικού εμβολιασμού που αναρτάται σήμερα είχε δημοσιευθεί στην σελίδα που διατηρώ στο facebook, μόλις τέσσερεις ημέρες μετά την υποβολή της παραίτησής μου από την θέση του αναπληρωτή καθηγητή Ποινικού Δικαίου της Νομικής Σχολής της Κομοτηνής, δηλ. στις 7 Φεβρουαρίου 20211.
Ήταν η εποχή που οι καθηγητές καταδέχονταν να αυτοεξευτελίζονται κάνοντας μάθημα μέσα από το ψηφιακό κελλί τους και συμβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο στην εδραίωση της ηλεκτρονικής δικτατορίας, η οποία, πέντε χρόνια μετά, καλπάζει με ξέφρενους ρυθμούς.
Ποιος υγιώς σκεπτόμενος μπορεί να διαφωνήσει σήμερα ότι ο κορωνοϊός ήταν ο καταλύτης για την ραγδαία ψηφιοποίηση του καθημερινού βίου μας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στις επιμέρους εκφάνσεις του ψηφιακού κόσμου;
Χωρίς την «πανδημία του κορωνοϊού» δεν θα είχε προπαγανδισθεί ο δήθεν θαυματουργός εμβολιασμός, χάριν του οποίου έπρεπε να σπεύσουν, ει δυνατόν, όλοι οι πολίτες στην ηλεκτρική καρέκλα των κέντρων «Προμηθέας», για να απλώσουν το μπράτσο τους, δηλ. το σύμβολο της δύναμής τους, στα εκτελεστικά όργανα των εκ-βιαστών, και έτσι να χτισθεί το διαβόητο τείχος της αν(ο)ησίας.
Χωρίς την ψευδοανάγκη του εμβολιασμού δεν θα είχαν καθιερωθεί τα ελεεινά ψηφιακά πιστοποιητικά Covid-19, τα οποία προσέφεραν στους εμβολιασμένους τα λεγόμενα «προνόμια» για την άσκηση των θεμελιωδών ελευθεριών τους, ελευθερίες που, αντιστοίχως, στερούνταν οι ανεμβολίαστοι, τιμωρούμενοι για το γεγονός ότι αρνούνταν να υποκύψουν στον παρανοϊκό εκ-βιασμό του υγειοναζιστικού καθεστώτος.
Χωρίς την εκγύμναση των πολιτών να δίδουν τα ψηφιακά πιστοποιητικά τους για σκανάρισμα στους πάσης φύσεως υπάκουους πορτιέρηδες δεν θα μπορούσαν σήμερα να ανεχθούν (ευτυχώς όχι στην ίδια έκταση!) την αριθμοποίηση τους μέσω του υποχρεωτικού Προσωπικού Αριθμού και των Ηλεκτρονικών Ταυτοτήτων, η οποία εκτιμάται βασίμως ότι στο εγγύς ή απώτερο μέλλον θα οδηγήσει σε ένα αναβαθμισμένο σκανάρισμα:
Την επόμενη φορά δεν θα σκανάρονται τα ψηφιακά πιστοποιητικά που θα αποδεικνύουν την καλή υγεία του πολίτη, αλλά θα σκανάρεται ο ίδιος ο άνθρωπος που θα έχει τον δαι-μοναδικό αριθμό εμφυτευμένο ή χαραγμένο μέσα του, προκειμένου να αποδεικνύει ότι είναι υπ-άνθρωπος!
Αποστολή των ανθρώπων που υπηρετούν στην εκπαίδευση και εν γένει των πνευματικών ανθρώπων, με άλλα λόγια των «διανοουμένων» είναι να έχουν αντανακλαστικά φαροφύλακα, ώστε, μόλις δουν την επικίνδυνη φουσκοθαλασσιά που υπολογίζουν ότι θα εξελιχθεί σε τσουνάμι, να σημάνουν συναγερμό, ξυπνώντας βίαια τους κατοίκους του νησιού που, στην πλειονότητά τους, απολαμβάνουν την ζεστασιά του παπλώματός τους, έχοντας περιπέσει σε βαθύ ύπνο.
Δυστυχώς, όμως, η ιστορία μάς διδάσκει ότι τελικώς στα ολοκληρωτικά καθεστώτα η διανόηση αποδεικνύεται ανόητη, αφού τίθεται στην υπηρεσία του εκάστοτε «Μεγάλου Ψεύδους» που προπαγανδίζει η ολοκληρωτική δεσποτεία. Ο Γερμανός φιλόσοφος Καρλ Γιάσπερς (Jaspers, Η ατομική βόμβα και το μέλλον του ανθρώπου. Πολιτική συνείδησις της συγχρόνου εποχής, μτφ.: Κ. Α. Αναγνωστόπουλος, Αθήναι 1965, σελ. 210) παρατηρούσε:
«Οι “διανοούμενοι”, οι οποίοι διαθέτουν την ικανότητα να λέγουν (τροποποιούντες συνεχώς) εκείνο το οποίον δεν είναι αλήθεια αλλά ψεύδος, αποτελούν πολύτιμον τάξιν ανθρώπων. Απολαμβάνουν, εφ’ όσον παραιτηθούν πλήρως της ελευθερίας των και της σοβαρότητός των, εφ’ όσον απεμπολήσουν την αλήθειαν, υλικών προνομίων και λίαν υψηλού επιπέδου ζωής».
Δυστυχώς, η προδοσία των διανοουμένων με την πρόθυμη υποταγή τους στην υγειονομική δικτατορία του 2020 ήταν πρωτοφανής και ολέθρια.
Παρόμοια προδοσία συντελείται σήμερα στην εποχή της ηλεκτρονικής δικτατορίας, αφού οι διανοούμενοι προτιμούν και πάλι να σιωπούν, παρότι βλέπουν πεντακάθαρα ότι ο «Τιτανικός» κατευθύνεται πάνω στο παγόβουνο και, επομένως, ότι το πλοίο θα βυθιστεί αύτανδρο.
Στο κείμενο που αναδημοσιεύεται αμέσως παρακάτω προσπάθησα να υπερασπιστώ την απόφασή μου να μη συνεργαστώ με τον υγειονομικό ολοκληρωτισμό της μητσοτακικής δεσποτείας και να αντιμετωπίσω τις ενστάσεις που προβλήθηκαν από γνωστούς και φίλους, οι οποίοι πίστευαν ότι τα κάστρα πέφτουν πάντοτε από μέσα, υποτιμώντας έτσι την φύση και την δράση ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος.
Η κυβέρνηση της Νέας Δικτατορίας είναι αναμφισβήτητα ένα ολοκληρωτικό καθεστώς της παγκόσμιας Νέας Τάξης Πραγμάτων που, αν δεν καταπέσει σύντομα, θα μας εγκλωβίσει σε έναν αμετάκλητο εφιάλτη-ταφόπλακα για κάθε ελληνόπουλο.
Παράλληλα θα αποτελεί ένα επονείδιστο παράδειγμα λαού που υποτάχθηκε αμαχητί στην ολοκληρωτική δαιμονική δεσποτεία μιας τάχα φιλελεύθερης κυβέρνησης, η οποία αντιγράφει σχεδόν αυτολεξεί το «1984» του Τζωρτζ Όργουελ.
Αν ένας Κυριάκος Μητστοάκης, κλώνος του Mr. Bean, μπορεί να μετατρέψει σε ευτυχισμένους σκλάβους τους πάλαι ποτέ ατίθασους Έλληνες, τότε γιατί να μην τα καταφέρουν και οι υπόλοιπες κυβερνητικές μαριονέτες περισσότερο συνεργάσιμων λαών με πιο σοβαρούς ηγέτες, που καθοδηγούνται, όμως, εξίσου από την υπερεθνική ελίτ της Παγκόσμιας Δικτατορίας;
Facebook, 7 Φεβρουαρίου 2021
Κάποιος φίλος μού έστειλε μήνυμα συμπαράστασης, παροτρύνοντάς με να μείνω στην θέση μου και να εγκαταλείψω ως μουσικός τον Τιτανικό, όταν βουλιάξει και το τελευταίο εκατοστό του, αλλά όχι τώρα, που ακόμα δεν έχει βουλιάξει.
Εμπλουτίζω την απάντηση που του έδωσα, ώστε να καλύψω την αντίστοιχη θέση πολλών φίλων, οι οποίοι ασπάζονται την “θεωρία των μουσικών του Τιτανικού”, αγνοώντας ίσως ότι ποτέ στην ζωή μου δεν συμβιβάστηκα με ό,τι προσβάλλει τις αρχές μου, πόσω μάλλον το Σύνταγμα της Ελλάδος:
Εξελέγην λέκτορας εξελισσόμενος στις επόμενες βαθμίδες για να παραδίδω μαθήματα Ποινικού Δικαίου στο αμφι-θέατρο και όχι για να παίζω θέατρο, μεταλλαγμένος σε όρνιθα εσώκλειστη στο ψηφιακό κοτέτσι που έχει στηθεί εδώ και έναν χρόνο εις τον “ἀγρὸν τοῦ κεραμέως” (Κατά Ματθαίον, κζ΄, 6).
Επίσης το ζητούμενο είναι να αποτραπεί το βούλιαγμα του πλοίου και όχι να το εγκαταλείψω την υστάτη ώρα σαν “φιλοτομαριστής ποντικός”.
Κάποιοι άλλοι φίλοι με επιτιμούν για την απόφασή μου, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για το τάχα ζοφερό οικονομικό μέλλον μου. Πέταξα, λένε, έναν μισθό που είναι εξασφαλισμένος, “μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει”. Και τώρα τι θα απογίνω, αναρωτιούνται.
Τους απαντώ ότι η ανησυχία τους είναι προσβλητική προς το πρόσωπό μου. Αλίμονο αν το μόνο που ήξερα ή που μπορούσα να κάνω είναι η διδασκαλία. Λυπάμαι μόνο εκείνους που ξέρουν να κάνουν όλα τα υπόλοιπα εκτός από την διδασκαλία.
Για μένα η διδασκαλία δεν ήταν δουλειά, αλλά μεράκι. Αφοσιώθηκα σχεδόν ψυχή τε και σώματι στα διδακτικά και επιστημονικά μου καθήκοντα. Αφ’ ης στιγμής, λοιπόν, μετεβλήθησαν απροόπτως, άρδην και διά παντός οι συνθήκες διδασκαλίας, το μεράκι έγινε σαράκι που κατέτρωγε μέρα τη μέρα τα σωθικά μου. Έκανα υπομονή σε όλο το χειμερινό εξάμηνο, δίνοντας ό,τι καλύτερο μπορούσα παρά την μεγάλη ψυχική πίεση.
Γι’ αυτό άλλωστε δάκρυσα μπροστά στους φοιτητές μου, τους οποίους έχω αυτόπτες μάρτυρες για το μαρτύριο που βίωνα καθ’ όλο το εξάμηνο. Πόση ελάχιστη ανθρωπιά πρέπει να διαθέτει ο καταγγέλλων “ανένταχτος φοιτητής Νομικής”, ο οποίος, παρότι ήταν παρών στο αποχαιρετιστήριο μάθημα, δεν είχε κανέναν ηθικό φραγμό να στείλει την καταγγελία του στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου “μου”.
Αλλά αγνοούσε ότι υπάρχουν άνθρωποι ευαίσθητοι διαθέτοντες κυνόδοντες. Νόμιζε ότι θα αρχίσω να τρέμω από το κατάπτυστο κείμενό του που τόλμησε να συντάξει υπό την καθοδήγηση του “αόρατου εχθρού” μου. Δεν φανταζόταν ότι θα μπορούσα να “τινάξω την μπάνκα στον αέρα”. Με πέρασε για ευάλωτο θήραμα που θέλησε να το κατασπαράξει.
Ζούμε στην εποχή της ισοπέδωσης των πάντων. Ζούμε στην εποχή που δεν γίνεται σεβαστό το δικαίωμα στην διαφορά: Όλοι πρέπει να φοράμε μάσκα, τώρα και διπλή, γιατί έτσι γουστάρουν οι “ειδικοί” και οι οσφυοκάμπτες πολιτικοί.
Για τον ίδιο λόγο όλοι πρέπει να κάνουμε το εμβόλιο. Όλοι πρέπει να κλεινόμαστε στα σπίτια μας. Όλοι οι καθηγητές και όλοι οι φοιτητές ή μαθητές πρέπει να συμμετέχουν σε μαθήματα εξ αποστάσεως.
Λες και όλοι μπορούν να τα κάνουν όλα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Λες και δεν υπάρχουν ξεχωριστές οντότητες και προσωπικότητες, ξεχωριστά σώματα και ξεχωριστές ψυχές. Κάποιοι δεν μπορούν να αντέξουν ούτε την μία μάσκα, κάποιοι δεν θέλουν να μπει καμία βελόνα στο σώμα τους, πόσω μάλλον όταν το περιεχόμενό της είναι αμφιβόλου ασφαλείας και αποτελεσματικότητας. Κάποιοι δεν μπορούν να χωρέσουν σε μια οθόνη για να διδάξουν. Πνίγονται από τον αυτοεξευτελισμό. Χωρίς την κίνηση, χωρίς την φυσική παρουσία, χωρίς την αμεσότητα, χωρίς την ζωντάνια, χωρίς τον αυθορμητισμό, χωρίς το ξέσπασμα σε ομαδικό γέλιο ή χειροκρότημα, νιώθουν σαν άψυχες μηχανές αναπαραγωγής της γνώσης, κοντολογίς: ως ρομπότ.
Από πότε οι κοινωνίες της Δύσης απέκτησαν κινεζικά γονίδια;
Στην νομική επιστήμη υπάρχει ένα νομικό θέσφατο που μέχρι την έλευση του κορωνοϊού ήταν λυδία λίθος του νομικού μας πολιτισμού ως αντικατόπτρισμα της θεμελιώδους λειτουργίας ενός ανθρώπινου οργανισμού: Impossibilium nulla obligatio est ή ultra posse nemo obligatur. Ελληνιστί: Ουδείς υποχρεούται στα αδύνατα.
Όταν, λοιπόν, η νομοθετική, η εκτελεστική και η δικαστική εξουσία προσποιούνται ότι, υπό συνθήκες επιδημίας ή πανδημίας, τέτοια αρχή δεν (πρέπει να) υπάρχει, τότε το κράτος που λειτουργεί τοιουτοτρόπως μεταπίπτει σε κράτος αδίκου, ακριβέστερα: σε ολοκληρωτικό καθεστώς που είναι πρόθυμο να βασανίζει τους πολίτες του.
Όταν, μάλιστα, το εν λόγω “καθεστώς” στηρίζεται από την δικαστική εξουσία και τα ΜΜΕ, τότε ο πολίτης θα πρέπει να γνωρίζει ότι βρίσκεται σε θέση ρουά-ματ και ότι ο μόνος τρόπος να μη χάσει την βασίλισσά του είναι να ρίξει την σκακιέρα με τα εναπομείναντα πούλια στο έδαφος, ώστε η παρτίδα να μην τελειώσει ποτέ.
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στα ομαδικά αθλήματα: Επί παραδείγματι, όταν ένας διαιτητής έχει αδικήσει κατάφωρα μία ομάδα, ο πρόεδρός της διατάσσει να σβήσουν τα φώτα, ώστε το παιχνίδι να μη τελειώσει ποτέ και η σφαγή της ομάδας του να σταματήσει εκεί.
Είχα, λοιπόν, δικαίωμα και υποχρέωση να φωνάξω το δικό μου “δεν αντέχω άλλο”.
Εκπλήσσομαι που οι υπόλοιποι Έλληνες (απο)δέχθηκαν αγόγγυστα την μετάλλαξή τους σε πλάσματα του ζωικού βασιλείου, τα οποία προώρισται να ζουν πίσω από συρματοπλέγματα.
Εκτός κι αν δεν μεταλλάχθηκαν προς ένα κατώτερο αλλά προς ένα ανώτερο είδος, δηλ. αν έγιναν υπεράνθρωποι.
Συγγνώμη που εγώ δεν το μπόρεσα, υπερασπιζόμενος τον άνθρωπο από αγάπη προς τον συνάνθρωπο και από ευγνωμοσύνη προς τον Θεό.
Το ανωτέρω κείμενο συγκέντρωσε στο facebook 1.096 likes, 71 σχόλια και 282 κοινοποιήσεις. Τρία σχόλια αξίζει να μεταφερθούν και εδώ:
Marinos Ritsoudis
Υπάρχει στο Ευαγγέλιο ένα χωρίο που λέει. “Άσε τους εαυτόν νεκρούς, να θάψουν τους νεκρούς”, που σημαίνει πως τριγύρω μας, υπάρχουν και πολλοί νεκροί που αναπνέουν.
Σε αυτούς δεν υπάρχει επιστροφή, μόνο αποστροφή.
Οι χειρουργοί το σάπιο μέλος το κόβουν, για να μην σαπίσει όλο το σώμα.
Ηλίας Ηλιακόπουλος
Ένας σύγχρονος γλάρος Ιονάθαν που δεν αντέχει την μπόχα στις ψαρόβαρκες. Έτσι σε βλέπω. Γι’ αυτό το ατέλειωτο ταξίδι του στον ουρανό, σαν ουράνια σφαίρα πέραν από τις μολυσματικές συνήθειες των συμβιβασμένων, νωχελικών και δυσκίνητων γλάρων! Θεός πνεύμα εστί... και τον Πλαστουργό τον προσεγγίζεις με αλήθεια, γι’ αυτό σε ευχαριστούμε για "το ωραιότερο μάθημα"...!
Αγγελική Παπανδρέου
Κατά τον Υφυπουργό Παιδείας το 1969 είχαμε αστυνόμευση στα ΑΕΙ, πλην όμως είχαμε και τον Γεώργιο Αλέξανδρο Μαγκάκη, του οποίου οι παραδόσεις στη Νομική Σχολή κατά τη διάρκεια της δικτατορίας αποτέλεσαν ευθείες αντιδικτατορικές εκδηλώσεις, γεγονός που τον οδήγησε τον Ιούλιο του 1969 στη σύλληψη. Για πέντε μήνες παρέμεινε σε απομόνωση και υποβλήθηκε σε βασανιστήρια, ενώ τον Απρίλιο του 1970 καταδικάστηκε σε κάθειρξη 18 ετών. Από τη φυλακή γράφει αντιστασιακά κείμενα καταγγέλλοντας το καθεστώς. Ένα από τα κείμενα αυτά, το “Γράμμα από τη φυλακή”, δημοσιεύεται εκτενώς από τα ΜΜΕ του εξωτερικού, ενώ ένα άλλο με τίτλο “Η Ελλάδα μου” συμπεριλαμβάνεται στην αντιστασιακή έκδοση Νέα Κείμενα που κυκλοφόρησε στην Αθήνα το 1971. Το 1972, ενώ ήταν έγκλειστος στις φυλακές, το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης τον εξέλεξε τακτικό καθηγητή του Ποινικού Δικαίου και της Φιλοσοφίας του Δικαίου. Τον Απρίλιο του 1972 αποφυλακίζεται για λόγους υγείας και καταφεύγει στη Χαϊδελβέργη, όπου διδάσκει Ποινικό Δίκαιο και Φιλοσοφία του Δικαίου. Είναι τιμή μας που είστε άξιος συνεχιστής του ήθους του, γιατί η ιστορία “επαναλαμβάνεται” και συνεχίζεται από το δικό σας μετερίζι!
Η βιωσιμότητα του ιστολογίου εξαρτάται από την ελάχιστη οικονομική στήριξη των αναγνωστών, η οποία ανέρχεται σε 5 € μηνιαίως ή 50 € ετησίως.
Ευχαριστώ θερμά για την αλληλεγγύη σας!
Λεπτομέρειες σχετικά με την συνδρομή υπάρχουν στον ακόλουθο σύνδεσμο:
kvathiotis.substack.com/subscribe
Βλ. και: