Tό καθεστώς «κανονικοποιημένης ἐξαίρεσης» ὡς διαιώνιση τοῦ προσωρινοῦ (*)

Οταν ἐκδηλώθηκε ἡ ἐπίθεση στό παγκόσμιο κέντρο ἐμπορίου τήν 11η Σεπτεμβρίου, ἡ Ἀμερική κήρυξε τόν «παγκόσμιο πόλεμο» κατά τοῦ «ἀόρατου ἐχθροῦ», δίνοντας αὐτό τό παρατσούκλι σέ μιά τρομοκρατική ὀργάνωση, τό κανονικό ὄνομα τῆς ὁποίας ἦταν «Ἀλ Κάιντα».

Τά «πολεμικά» μέτρα πού ἐλήφθησαν τότε ἐπέφεραν πρωτοφανῆ πλήγματα στόν νομικό μας πολιτισμό, περιορίζοντας τά θεμελιώδη δικαιώματα τοῦ πολίτη καί νοθεύοντας τόν νωτιαῖο μυελό τῆς κοινωνίας, δηλ. τήν ἀξία τοῦ ἀνθρώπου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ἀποτελεῖ ἡ σχετικοποίηση τῆς ἀπόλυτης ἀπαγόρευσης βασανιστηρίων: στόν βωμό τῆς σωτηρίας τοῦ πλανήτη ἀπό τήν μάστιγα τῆς τρομοκρατίας, βασανίστηκαν ὕποπτοι τρομοκράτες στίς φυλακές τοῦ Γκουαντάναμο καί τοῦ Ἀμποῦ Γκράιμπ, προκειμένου νά ἀναγκαστοῦν νά ἀποκαλύψουν πληροφορίες χρήσιμες γιά τήν ἐξολόθρευση τοῦ «ἀόρατου ἐχθροῦ».