Από τους ποινικούς κουκουλοφόρους της Marfin στους πολιτικούς κουκουλοφόρους της ΝΔ
Εκλαϊκευμένα μαθήματα Ποινικού Δικαίου / Μάθημα 9o
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
Η βιωσιμότητα του ιστολογίου εξαρτάται από την ελάχιστη οικονομική στήριξη των αναγνωστών, η οποία ανέρχεται σε 5 € μηνιαίως ή 50 € ετησίως.
Ευχαριστώ θερμά για την αλληλεγγύη σας!
Λεπτομέρειες σχετικά με την συνδρομή υπάρχουν στον ακόλουθο σύνδεσμο:
kvathiotis.substack.com/subscribe
Ι. Η ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΦΕΤΕΙΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΗΣ MARFIN
Σαν σήμερα πριν από 16 χρόνια, δηλ. στις 5 Μαΐου 2010, περί ώρα 13.45, ομάδα νεαρών ατόμων του αντιεξουσιαστικού χώρου, έχοντας καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους και εκμεταλλευόμενα τον συνωστισμό και την μετακίνηση των αστυνομικών δυνάμεων, επιτέθηκαν με βόμβες μολότοφ κατά του υποκαταστήματος της Τράπεζας Marfin, ενώ εντός αυτού εργάζονταν 27 υπάλληλοι, συμπεριλαμβανομένης της Υποδιευθύντριας.
Από τους εργαζομένους που βρισκόταν την ώρα του επιδίκου ατυχήματος στο κατάστημα, 3 πέθαναν από δηλητηρίαση διά μονοξειδίου του άνθρακος, λόγω της εισπνοής καπνού και τοξικών αερίων (η μία γυναίκα ήταν έγκυος 4 μηνών), ενώ 21 υπάλληλοι, για τον ίδιο λόγο, αλλά και εξαιτίας της υπερπροσπάθειάς τους να εκκενώσουν το κτίριο, υπέστησαν σωματικές βλάβες.
Α. ΕΦΕΤΕΙΟ
Το Εφετείο καταδίκασε για ανθρωποκτονία εξ αμελείας τον πρώτο κατηγορούμενο, διευθύνοντα σύμβουλο και νόμιμο εκπρόσωπο της τράπεζας, καθώς και τον δεύτερο κατηγορούμενο, νόμιμο εκπρόσωπο της εταιρείας, διότι:
καίτοι είχαν ιδιαίτερη νομική υποχρέωση (πηγάζουσα από τις ως άνω ιδιότητές τους αλλά και από συγκεκριμένες διατάξεις) να λαμβάνουν όλα τα μέτρα υγιεινής και ασφαλείας των εργαζομένων στο συγκεκριμένο τραπεζικό υποκατάστημα, «προκειμένου να αποτραπεί κάθε κίνδυνος επαπειλών την ζωή και την σωματική ακεραιότητα αυτών» (ανάμεσα σε αυτά τα μέτρα συγκαταλέγονται τα προβλεπόμενα από τις διατάξεις των άρ. 10 παράρτημα II 4.1.1, 4.2.1, άρ. 7 και 8 του π.δ. 16/1996 “προδιαγραφές ασφαλείας εργασιακών χώρων”, άρ. 9 παρ. 1, 2 του π.δ. 17/1996 “μέτρα ασφαλείας-υγείας εργαζομένων”, άρ. 2 της 3015/30/6/09 απόφασης του Υπουργείου Εσωτερικών και άρ. 1 παρ. 4 και 2 επόμενα της υπ’ αριθμ. ... Πυροσβεστικής Διάταξης σε συνδυασμό με τα άρ. 1, 2 και 15 του π.δ. 71/1998 “κανονισμός πυροπροστασίας κτιρίων”), παρέβησαν τις οικείες υποχρεώσεις τους.
Β. ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ
Ο Άρειος Πάγος, με την υπ’ αριθμ. 2041/2018 απόφασή του1, έκρινε ορθή και αιτιολογημένη την καταδικαστική απόφαση, αποφαινόμενος ότι:
«αιτιολογείται επαρκώς η ύπαρξη του αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ του συνόλου των ανωτέρω παραλείψεων των αναιρεσειόντων-κατηγορουμένων και του επελθόντος αποτελέσματος, αφού σαφώς διαλαμβάνεται στην προσβαλλομένη απόφαση ότι, αν τα ανωτέρω μέτρα ασφαλείας είχαν ληφθεί, οι εργαζόμενοι θα είχαν την δυνατότητα να απεγκλωβισθούν από το φλεγόμενο υποκατάστημα της τράπεζας και θα είχε αποφευχθεί, κατά τις ειδικότερα αναφερόμενες στο σκεπτικό διακρίσεις, ο θάνατος και ο τραυματισμός των εξ αυτών παθόντων, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η πυρκαγιά προκλήθηκε από ενέργεια ατόμων του αντιεξουσιαστικού χώρου, η οποία, σύμφωνα με τις παραδοχές της προσβαλλομένης, δεν αποτελεί γεγονός απρόβλεπτο και ασυνήθιστο, που να διέκοψε τον αιτιώδη σύνδεσμο», «ενώ τέλος αναφέρονται και οι επιτακτικοί κανόνες δικαίου από τους οποίους απέρρεε η ιδιαίτερη νομική υποχρέωση των αναιρεσειόντων προς λήψη των ως άνω απαιτουμένων μέτρων ασφαλείας».
1. ΠΡΩΤΟΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ
Σε ό,τι αφορά τον πρώτο κατηγορούμενο, εκρίθη ότι:
«δεν φρόντισε να διαθέτει εγκεκριμένη μελέτη πυροπροστασίας και να λάβει τα προβλεπόμενα στη μελέτη μέτρα αυτά, ούτε έλαβε τα απαιτούμενα εκ του νόμου μέτρα πυρασφάλειας και ασφαλούς εκκένωσης χώρων σε περίπτωση πυρκαγιάς, ώστε στο κατάστημα επί της οδού [...] να υπάρχουν δύο έξοδοι κινδύνου που να οδηγούν σε πυροπροστατευμένη όδευση διαφυγής ή κατευθείαν σε ασφαλή υπαίθριο χώρο, να υπάρχουν οδοί διαφυγής των εργαζομένων οι οποίες να διατηρούνται ελεύθεροι για την ασφαλή διαφυγή των εργαζομένων προς ασφαλή υπαίθριο χώρο σε περίπτωση πυρκαγιάς, να υπάρχουν πυροσβεστικά ερμάρια με εύκαμπτο σωλήνα ύδατος και ακροφύσιο και, ειδικότερα, δεν φρόντισε να εγκαταστήσει θύρες-εξόδους κινδύνου, οι οποίες να βρίσκονται σε κατάλληλη θέση, έτσι ώστε η πορεία διαφυγής να είναι προφανής και πραγματοποιήσιμη, επιπλέον δε δεν κατήρτισε σχέδιο διαφυγής και διάσωσης από τους χώρους εργασίας, με χάραξη-διευθέτηση οδών διάσωσης και εξόδων κινδύνου οι οποίες δεν πρέπει να κλειδώνονται, προκειμένου να μπορούν να ανοιχθούν εύκολα και άμεσα από κάθε πρόσωπο που θα χρειασθεί να τις χρησιμοποιήσει», σχέδιο το οποίο «όφειλε να αναρτήσει σε κατάλληλες θέσεις στους χώρους εργασίας, ούτε φρόντισε για την δημιουργία διόδων διαφυγής και τον εφοδιασμό του καταστήματος με πυροσβεστικά ερμάρια με εύκαμπτο σωλήνα ύδατος και ακροφύσιο, επιπλέον δε δεν μερίμνησε για την επιμόρφωση και εκπαίδευση των εργαζομένων πάνω σε θέματα πυρασφάλειας, πυρόσβεσης και εκκένωσης χώρων και με πραγματοποίηση ασκήσεων τακτικά, για δοκιμή του σχεδίου διάσωσης-διαφυγής με ορισμό εργαζομένων καθοδηγητών κατάλληλα επιμορφωμένων, ώστε σε περίπτωση κινδύνου ή καταστροφής οι εργαζόμενοι να μπορούν να διασωθούν, ενώ δεν φρόντισε να τοποθετηθούν στις θύρες του καταστήματος άθραυστα (αντιβανδαλικά) τζάμια και ρολά ασφαλείας».
Πέραν αυτών, ο πρώτος κατηγορούμενος, «ενώ γνώριζε ότι κατά την ως άνω ημερομηνία είχε προγραμματισθεί γενική απεργία και συγκέντρωση-πορεία στο κέντρο της Αθήνας και είχαν ληφθεί αυξημένα μέτρα δημοσίας ασφαλείας, ότι το συγκεκριμένο κατάστημα είχε γίνει στόχος βανδαλισμών κατά το παρελθόν σε ανάλογες περιπτώσεις, επιπλέον δε, γνώριζε ότι το κατάστημά δεν διέθετε τα προβλεπόμενα εκ της νομοθεσίας μέτρα ασφαλείας […], παρά ταύτα απαγόρευσε στους εργαζομένους να εγκαταλείψουν το κατάστημα, αν και οι ίδιοι το ζήτησαν, και τους επέβαλε να παραμείνουν εντός του καταστήματος».
2. ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΣ
Σε ό,τι αφορά τον δεύτερο κατηγορούμενο:
«δεν επεσήμανε ούτε προφορικώς ούτε εγγράφως τους αρμοδίους της Τράπεζας […] τις παραλείψεις που αφορούσαν α) την έλλειψη εξόδου κινδύνου, β) την έλλειψη πιστοποιητικού πυρασφάλειας, γ) την έλλειψη σχεδίου εκκένωσης και διαφυγής των εργαζομένων σε περίπτωση πυρκαγιάς και δ) την έλλειψη ερμαρίου πυρασφάλειας ή του εύκαμπτου σωλήνα ύδρευσης με ακροφύσιο».
Γ. ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ – ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ
Την απόφαση αυτή σχολίασα εκτενώς στο διαδικτυακό περιοδικό Art of Crime2, όπου με απασχόλησε εκ νέου το ζήτημα της εξ αμελείας διευκόλυνσης δόλιων εγκληματικών πράξεων, ζήτημα που με είχε βασανίσει επί 5 χρόνια, όταν εκπονούσα την διδακτορική μου διατριβή με τίτλο «Απαγόρευση αναδρομής και αντικειμενικός καταλογισμός. Κατανομή ποινικής ευθύνης επί αιτιώδους συμβολής περισσοτέρων στο εγκληματικό αποτέλεσμα» (εκδ. Π.Ν. Σάκκουλας, 1999).
Είναι πολύ περίεργο ότι η υπόθεση της Marfin απουσιάζει από σύγχρονα εγχειρίδια Ποινικού Δικαίου, μολονότι παρέχει αφορμή για εκπληκτικές καταδύσεις στο πεδίο της ποινικής δογματικής.
1. ΑΜΟΙΒΑΙΑ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΩΝ;
Σε ό,τι αφορά το ζήτημα αν οι δύο αυτοί κατηγορούμενοι θα μπορούσαν να επικαλεσθούν αμοιβαία προς όφελός τους την αρχή της εμπιστοσύνης, υποστήριξα ότι:
Όπως τα εμπλεκόμενα σε μια κινδυνογόνο οικοδομική εργασία πρόσωπα βαρύνονται με την αμοιβαία υποχρέωση να αλληλοενημερώνονται και να συγχρονίζονται κατά τέτοιον τρόπο, ώστε να εξουδετερώνονται οι παραγόμενοι κίνδυνοι σε βάρος των τρίτων και, ειδικότερα, όταν είναι αναγκαίο να ληφθούν κάποια διασφαλιστικά μέτρα κατά την έναρξη της κινδυνογόνου εργασίας, ο υπεύθυνος για την συγκεκριμένη εστία κινδύνου πρέπει να βεβαιωθεί, στο μέτρο του εφικτού, ότι ο υπεύθυνος για την αναγκαία διασφάλιση εκπλήρωσε την δική του αποστολή, όντας ανεπίτρεπτο να τρέφει τυφλή εμπιστοσύνη στο ότι αυτό έχει πράγματι συμβεί, το αυτό ισχύει και στην υπόθεση Marfin, όπου ο πρώτος κατηγορούμενος δεν δικαιούτο να μεταθέσει την ευθύνη στον δεύτερο κατηγορούμενο και, αντιστοίχως, ο δεύτερος στον πρώτο.
Προσφυώς επισημαίνεται στην γερμανική επιστήμη ότι η επακολουθούσα αμελής συμπεριφορά του παρεμβαλλόμενου προσώπου δεν αντιστρατεύεται την εξ αμελείας ευθύνη του αρχικώς πράξαντος ή παραλείψαντος, με το σκεπτικό ότι είναι εύλογο να αναγνωρίζονται διαδοχικά καθήκοντα επιμελείας, όταν πρέπει να προστατεύονται έννομα αγαθά που είτε είναι μείζονος αξίας είτε διατρέχουν έναν ιδιαίτερο κίνδυνο.
Ορθώς, λοιπόν, εκρίθη από τον Άρειο Πάγο ότι κανένας εκ των κατηγορουμένων δεν δικαιούτο να εμπιστεύεται ότι ο άλλος θα έκανε σωστά την δουλειά του, αφού ουδείς ανταποκρίθηκε στο δικό του καθήκον επιμέλειας.
2. ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΤΡΙΤΟΥΣ;
Σε ό,τι αφορά την ενδεχόμενη εφαρμογή της αρχής της εμπιστοσύνης προς όφελος και των δύο κατηγορουμένων, υπό την έννοια ότι αυτοί δικαιούντο να πιστεύουν ότι το κτήριο δεν θα δεχθεί επίθεση με μολότοφ από αντιεξουσιαστές, είναι κρίσιμη η ακόλουθη σκέψη:
Τα μέτρα πυροπροστασίας και ασφαλούς εκκένωσης των χώρων της Τράπεζας αποσκοπούσαν ακριβώς στην προστασία των υπαλλήλων ή των πελατών της σε περίπτωση που θα ξεσπούσε πυρκαϊά ανεξαρτήτως αιτίας και υπαιτιότητος.
Συνεπώς, η εκ μέρους των δύο κατηγορουμένων μη λήψη των αναγκαίων αυτών μέτρων μετέτρεψαν το κτήριο της Marfin σε ένα ιδιαζόντως επικίνδυνο οργανωτικό πεδίο, για το οποίο δεν μπορούσαν παρά να φέρουν ευθύνη σε περίπτωση που τρίτοι θα το πυρπολούσαν, με αποτέλεσμα να τραυματισθούν ή να πεθάνουν όσοι θα εγκλωβίζονταν μέσα σε αυτό ή θα επιχειρούσαν να διαφύγουν πανικόβλητοι.
Εξ αυτού του λόγου, δεν υπήρχε κανένα περιθώριο επίκληση της αρχής της εμπιστοσύνης από την πλευρά των δύο κατηγορουμένων, ώστε να μπορέσουν να θεμελιώσουν πάνω σε αυτήν την μη στοιχειοθέτηση της παραβίασης των δικών τους καθηκόντων επιμελείας.
3. ΜΙΑ ΣΥΓΚΡΙΣΙΜΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΜΠΡΗΣΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΚΡΙΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΑΚΥΡΩΤΙΚΟ
Ώς έναν βαθμό συγκρίσιμο με την υπόθεση της Marfin είναι το ιστορικό επί του οποίου είχε κρίνει το προπολεμικό γερμανικό Ακυρωτικό (1927)3, επικυρώνοντας ως ορθή την καταδίκη για ανθρωποκτονία εξ αμελείας κατά συρροήν τελεσθείσα εκ μέρους ενός εμπορικού και ενός τεχνικού εκπροσώπου επιχείρησης, οι οποίοι είχαν εκμισθώσει σε μια οικογένεια την σοφίτα της επιχείρησης, παρότι το κτήριο δεν πληρούσε τους προβλεπόμενους όρους πυρασφάλειας, με αποτέλεσμα όλα τα μέλη αυτής να χάσουν την ζωή τους, όταν στο κτήριο ξέσπασε πυρκαϊά από άγνωστη αιτία, χωρίς να αποκλείεται το ενδεχόμενο να ήταν η αιτία της προϊόν εκ προθέσεως εμπρησμού.
Στην υπόθεση αυτή, είχε γίνει δεκτό ότι στην επέλευση του θανατηφόρου αποτελέσματος συνέβαλε αιτιωδώς η προβληματική κατάσταση του κτηρίου και γι’ αυτό ορθώς εκρίθησαν ένοχοι ως αυτουργοί ανθρωποκτονίας εξ αμελείας οι εκμισθώσαντες την σοφίτα του προβληματικού κτηρίου.
II. ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΜΑΥΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΣΤΗΝ MARFIN
Μόνο εμετό προκαλούν οι σημερινές δημαγωγικές αναρτήσεις των ολίγιστων πολιτικών της Νέας Δικτατορίας που πουλάνε τρέλα δημοκρατίας, ενώ στο μακελλειό των Τεμπών φρόντισαν να κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να κουκουλώσουν την ζοφερή αλήθεια, αποδεικνύοντας ότι ο προπαγανδιστικός λαϊκισμός τους δεν γνωρίζει όρια.
Γι’ αυτό αξίζει ο Πρόεδρος και τα στελέχη της ΝΔ να αποκαλούνται πολιτικοί κουκουλοφόροι.
Α. ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ
Χαρακτηριστικό παράδειγμα προπαγανδιστικής καπηλείας η ανάρτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης:
Ήταν 5 Μαΐου του 2010 όταν ο χρόνος πάγωσε μέσα στους μαύρους καπνούς της Σταδίου. Αυτούς που στέρησαν, τελικά, τη ζωή από την Παρασκευή Ζούλια, από την έγκυο Αγγελική Παπαθανασοπούλου και τον Επαμεινώνδα Τσάκαλη. Από τρεις αθώους εργαζόμενους της Marfin, που δολοφόνησε η διχαστική οργή και η τυφλή βία.
Δεκαέξι χρόνια μετά, η απώλειά τους γίνεται καθρέφτης των δεινών που φέρνει το μίσος των εχθρών της Δημοκρατίας. Μία διαρκής προειδοποίηση ότι ο μηδενισμός και ο ακραίος λόγος στρέφονται εναντίον της κοινωνίας και της πατρίδας συνολικά. Αλλά και μέτρο της απόστασης που ευτυχώς έχουμε κατακτήσει από το χάος εκείνων των ημερών.
Χρέος μας, τώρα, είναι να μην ξεχάσουμε, τιμώντας αυτούς που χάθηκαν τόσο άδικα. Αλλά και να αντισταθούμε σε όσους επιχειρούν να ναρκοθετήσουν και πάλι την ομαλότητα. Να επιλέξουμε την πρόοδο από το χθες και, παρά τις δυσκολίες, να συνεχίσουμε να βαδίζουμε μπροστά με σιγουριά.
Τολμά και μιλά για εχθρούς της Δημοκρατίας εκείνος που έχει κουρελιάσει τους δημοκρατικούς θεσμούς ποδοπατώντας κατ’ επανάληψιν το Σύνταγμα και εξευτελίζοντας ακόμη κι αυτό το ίδιο το κοινοβούλιο, το οποίο έχει αφήσει κουτσουρεμένο με 297 βουλευτές!
Τέτοια θρασύτατη πολιτική υποκρισία δεν πρέπει να έχει ξαναγνωρίσει η Ελλάδα σε πρωθυπουργικό επίπεδο!
Επίσης, προειδοποιεί για τον μηδενισμό και τον ακραίο λόγο, την ώρα που αυτός ακριβώς είναι ο δικός του λόγος και, ταυτοχρόνως, ο λόγος των βουλευτών και υπουργών που χρησιμοποιούν τα μέλη της πανάθλιας κυβέρνησής του.
Προσποιείται ότι από την αποφράδα ημέρα της 5ης Μαΐου 2010 μας χωρίζει χάος, ενώ το μακελλειό των Τεμπών, τα αίτια του οποίου έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να τα συσκοτίσει με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο, απέχει μόλις τρία χρόνια από την σημερινή μαύρη επέτειο!
Τέλος, ο κ. Μητσοτάκης κάνει έκκληση για αντίσταση στην ναρκοθέτηση της ομαλότητας, όταν την ομαλότητα αυτή είναι ο ίδιος που την ροκανίζει εκ των ένδον επί 7 χρόνια, επαληθεύοντας την παρατήρηση που καταγράφει ο Ντέιβιντ Ράνσιμαν (David Runciman) στο βιβλίο του «Έτσι τελειώνει η δημοκρατία;»:4
Εκεί αναφέρεται στο φαινόμενο της λεγόμενης «εκτελεστικής επέκτασης», στο πλαίσιο της οποίας όσοι βρίσκονται ήδη στην εξουσία «ροκανίζουν τους δημοκρατικούς θεσμούς χωρίς ποτέ να τους ανατρέψουν».
Όπως τα «υποσχετικά πραξικοπήματα», έτσι και η «εκτελεστική επέκταση» «απαιτεί τη φαινομενική διατήρηση της δημοκρατίας, γιατί η επιτυχία του πραξικοπήματος εξαρτάται από το κατά πόσο ο λαός πιστεύει ότι η δημοκρατία συνεχίζει να υφίσταται».
Σε αντίθεση δε με τα ένοπλα πραξικοπήματα όπου «παίζονται μια κι έξω όλα για όλα», στην «εκτελεστική επέκταση» γίνονται «διεργασίες βαθμιαία κλιμακούμενης επικράτησης», με αποτέλεσμα οι δημοκρατίες να «διαβρώνονται αντί να κλονίζονται» και η «σπίθα που θα προκαλέσει αποτελεσματική αντίδραση» να μην ανάβει ποτέ.
Β. ΠΑΥΛΟΣ ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε, φυσικά, και ο υφυπουργός προπαγάνδας, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, ο οποίος στην δική του ανάρτηση έγραψε τα εξής εμετικά:
Η τραγωδία της Marfin δεν ήταν «μια κακιά στιγμή». Ήταν ένα στυγνό έγκλημα. Μια δολοφονική πράξη που στέρησε τη ζωή από αθώους ανθρώπους και στιγμάτισε τη χώρα.
Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία, καμία «ερμηνεία» για τέτοιες ενέργειες. Ο φανατισμός που οπλίζει χέρια και μετατρέπει τη διαφωνία σε θάνατο δεν μπορεί να γίνει ανεκτός σε μια δημοκρατία.
Η μνήμη αυτής της τραγωδίας δεν επιτρέπει ουδετερότητα. Η δημοκρατία οφείλει να απαντά με αποφασιστικότητα απέναντι σε όσους επιλέγουν τη βία και επιχειρούν να τη νομιμοποιήσουν ή ακόμα και σε εκείνους που επενδύουν στο μίσος και την τοξικότητα. Γιατί κάθε λέξη μίσους που αφήνεται χωρίς αντίδραση, βρίσκει χώρο να ριζώσει μέσα στην κοινωνία.
Όπως ο αρχηγός του, έτσι κι αυτός επικαλέσθηκε (και μάλιστα δύο φορές) αυτό που δεν υπάρχει, δηλ. την δημοκρατία. Κάθε εγχειρίδιο προπαγάνδας επισημαίνει ότι όσο πιο συχνή είναι η επίκληση της δημοκρατίας, τόσο πιο βέβαιη είναι η ανυπαρξία της. Οι υποκριτές προπαγανδιστές επαναλαμβάνουν το όνομα της δημοκρατίας, για να συγκαλύψουν την έλλειψη του ουσιαστικού αντικρίσματός της.
Κι όταν οι Μητσοτάκηδες και οι Μαρινάκηδες διατυμπανίζουν ότι η δημοκρατία ΤΟΥΣ πρέπει να απαντά με αποφασιστικότητα απέναντι σε όσους επιλέγουν την βία, μίσος και τοξικότητα, τότε τα πράγματα γίνονται πολύ ανησυχητικά. Διότι προαναγγέλλουν την πάση θυσία διατήρηση της (ψευτο)δημοκρατίας εκείνης, που πληροί τις δικές τους προϋποθέσεις και υπηρετεί τα δικά τους αφηγήματα και προτάγματα.
Άρα, όποιος τολμήσει να αρθρώσει διαφορετικό λόγο, αμφισβητώντας αυτήν την κατ’ επίφασιν δημοκρατία, πρώτα θα κηλιδωθεί ως τρομοκράτης, αρνητής, ψεκασμένος, συνωμοσιολόγος, εν τέλει ως «εχθρός της δημοκρατίας», και, ακολούθως, θα εξοντωθεί, θα εξορισθεί ή θα βιώσει έναν παραδειγματικό κοινωνικο-οικονομικό αποκλεισμό!
ΙΙΙ. ΚΑΤΑΛΗΚΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: ΤΑ «ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑ ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ»
Στο πλαίσιο αυτής της κατ’ επίφασιν δημοκρατίας, «προλετάρια μυρμήγκια» μας θεωρούν οι κάθε λογής Μητσοτάκηδες και Μαρινάηδες όλους εμάς τους κοινούς θνητούς, που δεν έχουμε ακόμη αποδημήσει εις Κύριον, διότι δεν έτυχε να βρεθούμε στο λάθος μέρος την λάθος στιγμή.
Το μέγα λάθος μας είναι ότι ψηφίζουμε συνεχώς τους ίδιους και τους ίδιους ανάλγητους προδότες της ελίτ, οι οποίοι υποδύονται τους προστάτες μας, ενώ επιδιώκουν σταθερά δύο πράγματα: την ύπουλη εξολόθρευσή μας (υλοποιημένη συχνά σε φόντο ανθρωποθυσίας) και την άοκνη επιτήρησή μας μέσω της σύγχρονης τεχνολογίας του ψηφιακού κράτους.
Αλήθεια, τι απέγιναν οι αυτουργοί της επίθεσης;
Δικάστηκε και καταδικάσθηκε κανένας από τους αυτουργούς της επίθεσης κατά της Marfin, οι οποίοι αποκαλούνται «αντιεξουσιαστές», αλλά στην πραγματικότητα φαίνεται σαν να επιστρατεύονται συχνά-πυκνά από τους «εξουσιαστές», δηλ. τους πολιτικούς κουκουλοφόρους, οι οποίοι φροντίζουν να κρατούν τους ποινικούς κουκουλοφόρους στο απυρόβλητο, ώστε οι τελευταίοι να είναι επαναχρησιμοποιήσιμοι σε μελλοντική αποστολή τεχνητής αποσταθεροποίησης της ψευτο-δημοκρατίας;
Το σχετικό ρεπορτάζ της iefimerida5 λύνει την απορία μας:
Μετά από πολλές αναβολές, η δίκη ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 2016, χωρίς κάποιος από τους αυτουργούς του εμπρησμού να έχει καταδικαστεί. Ο μοναδικός συλληφθείς κατηγορούμενος, ο οποίος αυτοχαρακτηρίσθηκε αναρχικός, κρίθηκε ομόφωνα αθώος από το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Αθηνών «ελλείψει ικανών ενδείξεων ενοχής».
Ελλάς το μεγαλείο σου!
Δημοσιευμένη στο επιστημονικό περιοδικό Ποινικά Χρονικά 2019, σελ. 728.
RGSt 61, σελ. 318 = JW 1927, σελ. 2804.
Mτφ.: Π. Γεωργίου, εκδ. Πατάκη, Αθήνα 2019, σελ. 64 επ.