«Τοῦτο ἐστὶ τὸ σῶμα μου...»

Μνημονικός εμβολιασμός / Αριθμός αναμνηστικής δόσης: 24.2010

«Εμβολιάζει» ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

---

Η βιωσιμότητα του ιστολογίου εξαρτάται από την ελάχιστη οικονομική στήριξη των αναγνωστών, η οποία ανέρχεται σε 5 € μηνιαίως ή 50 € ετησίως.

Ευχαριστώ θερμά για την αλληλεγγύη σας!

Λεπτομέρειες σχετικά με την συνδρομή υπάρχουν στον ακόλουθο σύνδεσμο:

kvathiotis.substack.com/subscribe

---

Ι. «ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ, Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΟΥ»: ΔΥΟ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΔΥΟ ΣΤΑΘΜΑ

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Νέας Δικτατορίας Παύλος Μαρινάκης, ένας από τους πιο φανατικούς προπαγανδιστές της παρούσας κυβέρνησης, προσπάθησε για μία ακόμη φορά να μας φρενοβλαβοποιήσει.

Με αφορμή απάντηση που έδωσε περί των αμβλώσεων η Μαρία Καρυστιανού σε συνέντευξή της στο OPEN («οι αμβλώσεις είναι θέμα δημόσιας διαβούλευσης»), ο κ. Μαρινάκης, ο οποίος, μάλιστα, έχει αποφοιτήσει από την Νομική Σχολή Κομοτηνής, παραγνώρισε και, ταυτοχρόνως, αμφισβήτησε ανεπίτρεπτα την ιατρική ιδιότητα της κ. Καρυστιανού, δηλώνοντας ανερυθρίαστα ότι:

«κάθε γυναίκα, κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος να ορίζει το σώμα του. Τελεία και παύλα».

Επί κορωνοϊού, όμως, αυτό το δικαίωμα η κυβέρνηση των υβριδικών δικτατόρων μάς το είχε στερήσει. Για να φρεσκάρουμε λίγο την μνήμη του κ. Μαρινάκη, το κόμμα του τόλμησε να μας υποχρεώσει να φοράμε δύο (2) μάσκες εντός των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, των σούπερ-μάρκετ αλλά και των ιερών ναών¹.

Φυσικά, αψευδής μάρτυρας της φαρισαϊκής τοποθέτησης του αφόρητα ατάλαντου κυβερνητικού εκπροσώπου είναι και ο αντισυνταγματικός εξαναγκασμός όχι μόνο των υγειονομικών και των πολιτών άνω των 60 ετών να υποβληθούν στον πειραματικό εμβολιασμό κατά του κορωνοϊού, αλλά κάθε Έλληνα πολίτη, ο οποίος, αν ήθελε να έχει πλήρη ελευθερία κινήσεων και επιλογών, θα έπρεπε να καθίσει στην ηλεκτρική καρέκλα των εμβολιαστικών κέντρων, παίζοντας στα ζάρια την υγεία και την ζωή του.

My Body, My Choice: Δύο μέτρα και δύο σταθμά

ΙΙ. ΤΟΥΤΟ ΕΣΤΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΗΝ ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΕΜΒΡΥΟΥ

Ο άκρατος φαρισαϊσμός της κυβέρνησης, όπως εκφράστηκε από τον ασυγχώρητα βιαστικό Παύλο Μαρινάκη, δεν περιορίζεται, όμως, μόνο σε αυτό το ζήτημα. Διότι, ακόμη κι αν προβλέπεται η άμβλωση (η οποία στην πρόστυχα εξωραϊστική γλώσσα του Ποινικού Κώδικα βαπτίσθηκε «τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης») στο άρθρο 304 παρ. 4 ΠΚ υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, τούτο δεν σημαίνει ότι οι προϋποθέσεις αυτές δεν μπορούν να αλλάξουν.

Άλλωστε, όπως κατ’ επανάληψιν έχει αποδείξει το νομικό επιτελείο της Νέας Δικτατορίας, κάθε κυβέρνηση κάνει με τους νόμους ό,τι γουστάρει: τους καταργεί, τους αυστηροποιεί ή τους κάνει πιο επιεικείς. Φυσικά, μπορεί στην θεωρία να τους κρατά άθικτους, αλλά στην πράξη να τους καταπατά, όπως έχει πράξει τόσες φορές με το Σύνταγμα, το οποίο πλέον θυμίζει μια ποδοπατημένη κουρελού από τις οργουελικές μπότες των γαλαζοπράσινων υπουργών και βουλευτών.

Θα έχουν απορήσει πολλοί με την επιλογή της κυβέρνησης να εξαπολύσει επίθεση στην Μαρία Καρυστιανού με αιχμή του δόρατος τις αμβλώσεις. Κι όμως, όπως έχει μελετήσει τον σατανικό τρόπο σκέψης και δράσης αυτής της κυβέρνησης, δεν θα έπρεπε καθόλου να εκπλήσσεται. Αντιθέτως, θα έπρεπε να αναμένει το συγκεκριμένο χτύπημα.

Η εξήγηση είναι πολύ απλή, αλλά προϋποθέτει γνώση του τρόπου δράσης του σατανά, ο οποίος έχει κυριεύσει τα μυαλά των πολιτικών που κάνουν κουμάντο στην Νέα Δικτατορία. Πρόκειται για εξήγηση που είναι ιδιαιτέρως προβεβλημένη και στο Διαδίκτυο:

Η άμβλωση είναι το μυστήριο του Σατανά! Διότι η λογική του Σατανά που υποκρύπτεται στην άμβλωση είναι: πρέπει να πεθάνεις για να ζήσω όπως θέλω εγώ. Η λογική, όμως, αυτή είναι ανάποδη σε σχέση με την λογική του Χριστού: έπρεπε να πεθάνει στον Σταυρό για να σωθεί ο άνθρωπος από το προπατορικό αμάρτημα!²

Κατά τούτο, η άμβλωση θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως η δαιμονική παρωδία της Θείας Κοινωνίας. Ο ανάποδος συσχετισμός αυτών των δύο προκύπτει ξεκάθαρα από την ορολογία που χρησιμοποιούν οι προπαγανδιστές της άμβλωσης. Η φράση του Χριστού «τοῦτο ἐστὶ τὸ σῶμα μου...» αποκτά στο στόμα των σατανοκίνητων προπαγανδιστών ανάποδη σημασία:

Τούτο εστί το σώμα μου, με το οποίο και πάνω στο οποίο κάνω ό,τι μου καπνίσει!

Για μία ακόμη φορά, λοιπόν, πιστοποιείται ότι ο ανάποδος κόσμος μας είναι έργο του διαβόλου!

Σημειωτέον ότι η επίκληση της απεριόριστης εξουσίας που έχει ένας άνθρωπος πάνω στο σώμα του, ακόμη κι αν η άσκηση αυτής της εξουσίας καταστρέφει μια κυοφορούμενη ζωή, είναι απόρροια της αντίληψης που προπαγανδίζει το κίνημα της «Νέας Εποχής», το οποίο εκπαιδεύει τον πολίτη να μην υπόκειται σε φραγμούς, να καλύπτει κάθε ανάγκη του κάνοντας το κέφι του και να επιδιώκει την αυτοθέωσή του χωρίς να δίνει λόγο στον Τριαδικό Θεό.

Εκτίμησή μου είναι ότι η Νέα Δικτατορία του Κούλη και του Παύλου θα καταποντισθούν στις επερχόμενες εκλογές. Η αλαζονεία, ο φαρισαϊσμός, ο εμπαιγμός του Έλληνα πολίτη, αλλά και η κραυγαλέα απεμπόληση των
ηθικών αρχών που έχουν τις ρίζες τους στην ορθόδοξη χριστιανική πίστη έχει και τα προφανή όριά του.

Αυτά τα προφανή όρια, αυτή η πανάθλια κυβέρνηση τα έχει υπερβεί προ πολλού. Η νομιμοποίηση του γάμου των ομοφυλοφίλων ήταν το άνοιγμα της αντίχριστης κερκόπορτας, που, αν δεν κλείσει, θα οδηγήσει την Ελλάδα σε ένα πρωτοφανές πολιτισμικό ναυάγιο.

«Τελεία και Παύλ-ος».

ΙΙΙ. ΛΥΜΕΝΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ Η ΑΜΒΛΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟ 1986;

Προκειμένου να κατανοήσει ο Έλληνας πολίτης ότι τα ζητήματα που αφορούν την δικαιολόγηση της άμβλωσης κάθε άλλο παρά λυμένα είναι από το 1986 (άλλωστε, οι αντιλήψεις μια κοινωνίας μπορεί, κάλλιστα, να μεταβάλλονται από καιρού εις καιρόν – η… προοδευτική φεμινίστρια Έλενα Ακρίτα, που έχει λόγο επί παντός επιστητού, δεν έχασε την προπαγανδιστική ευκαιρία να κάνει λόγο για «σκοταδιστική αντίληψη που ιστορικά συνδέεται με θεοκρατικά καθεστώτα»³), θα επιχειρηθεί στην συνέχεια ένας μνημονικός εμβολιασμός με πνευματικά αντισώματα που προέρχονται από ένα απόσπασμα του βιβλίου του γράφοντος «Τραγικά διλήμματα στην εποχή του “πολέμου κατά της τρομοκρατίας”» (εκδ. Νομική Βιβλιοθήκη, 2010) και ειδικότερα από την ενότητα που αφορά τον ορισμό του εμβρύου ως «εχθρού».

To κείμενο που ακολουθεί αποτελεί αυτολεξεί αντιγραφή των θέσεων που είχα παρουσιάσει και υποστηρίξει πριν από 16 χρόνια. Με το βιβλίο αυτό είχα εκλεγεί επίκουρος καθηγητής Ποινικού Δικαίου στην Νομική Σχολή Κομοτηνής.

ΤΡΑΓΙΚΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ “ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ”. ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΑΝΙΔΑ ΤΟΥ ΚΑΡΝΕΑΔΗ ΣΤΟ “ΠΟΙΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ“

Το κυοφορούμενο έμβρυο ως εχθρός και οι προσπάθειες “δικαιολόγησης της δικαιολόγησης” των αμβλώσεων

Η ιδιότητα του εχθρού/μη-προσώπου συζητείται και σε σχέση με το κυοφορούμενο έμβρυο! Εάν εξετάσει κανείς σε επίπεδο συγκριτικού Δικαίου τις διατάξεις που διέπουν την τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης (interruptio), θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι, πέρα από τις επιμέρους διαφορές, υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής που καταδεικνύει την νομοθετική πρακτική παντελούς έλλειψης προστασίας της κυοφορουμένης ζωής ή, πάντως, μειωμένης προστασίας της, ανάλογα με το αν η έγκυος βρίσκεται σε αρχικό ή σε προχωρημένο στάδιο εγκυμοσύνης⁴.

Από αυτόν τον “εχθρό”, άλλως το έμβρυο-“βάρος”⁵ δίνει και ο Έλληνας νομοθέτης το δικαίωμα να απαλλαγεί η μητέρα ατιμωρητί με την διακοπή της εγκυμοσύνης που επάγεται την καταστροφή της ζωής του εμβρύου, αφού στο άρ. 304 παρ. 4 ΠΚ προβλέπεται ότι:

«Δεν είναι άδικη πράξη η τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης που ενεργείται με τη συναίνεση της εγκύου από γιατρό μαιευτήρα-γυναικολόγο με τη συμμετοχή αναισθησιολόγου σε οργανωμένη νοσηλευτική μονάδα αν συντρέχει μια από τις ακόλουθες περιπτώσεις…» [η παράγραφος αυτή, μετά την θέση σε ισχύ του νέου Ποινικού Κώδικα, έχει ως εξής: «Δεν είναι άδικη πράξη η τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης που ενεργείται από την έγκυο ή με τη συναίνεση των προσώπων που αναφέρονται στην παράγραφο 2 από γιατρό μαιευτήρα γυναικολόγο με τη συμμετοχή αναισθησιολόγου, σε οργανωμένη νοσηλευτική μονάδα, αν συντρέχει μία από τις ακόλουθες περιπτώσεις…»].

Η εν λόγω δικαιολόγηση είναι άκρως προβληματική, στην περίπτωση εκείνη κατά την οποία η τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης επιτρέπεται άνευ ετέρου να λάβει χώρα, όταν δεν έχουν συμπληρωθεί δώδεκα εβδομάδες εγκυμοσύνης (άρ. 304 παρ. 4 περ. α΄ ΠΚ). Με την ρύθμιση αυτή, ο νομοθέτης είναι σαν να απευθύνεται προς το έμβρυο και να του λέει: «Τι δουλειά έχεις εσύ να βρίσκεσαι μέσα στην μήτρα ενός άλλου προσώπου;», την στιγμή μάλιστα που για την εκεί παρουσία του ευθύνεται ακριβώς αυτό το άλλο πρόσωπο (με την συμμετοχή, βεβαίως, και του άνδρα, ο οποίος όμως για την επίλυση της συγκρουσιακής κατάστασης που έχει ανακύψει δεν μπορεί, ούτως ή άλλως, να διαδραματίσει κάποιον ρόλο)!⁶

α) Το παράδειγμα του ιστιοφόρου και η εξέλιξη σε άνθρωπο

Ο Merkel χρησιμοποιεί, εν προκειμένω, μια πολύ ωραία εικόνα, για να καταδείξει το curiosum της συγκεκριμένης νομοθετικής επιλογής (σημειωτέον, ότι σύμφωνα με το άρ. 218a παρ. 1 γερμΠΚ, όταν η τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης λαμβάνει χώρα, πριν ακόμη συμπληρωθούν δώδεκα εβδομάδες εγκυμοσύνης, τότε δεν πρόκειται απλώς για πράξη δικαιολογημένη, αλλά για πράξη που δεν πληροί καν την αντικειμενική υπόσταση του οικείου εγκλήματος):⁷

«Ουδείς είναι, κατά βάσιν, υποχρεωμένος να ανεχθεί έναν άλλον πάνω στο ιστιοφόρο του (αντιστοίχως, καμία γυναίκα δεν είναι, κατά βάσιν, υποχρεωμένη να ανεχθεί έναν άλλον μέσα στην μήτρα της). Όταν, όμως, κάποιος άφησε, κατά τρόπον καταλογιστό, αυτόν τον άλλον να ανεβεί στο ιστιοφόρο του, τότε δεν επιτρέπεται να τον ρίξει στην ανοιχτή θάλασσα, προκαλώντας τον θάνατό του (αντιστοίχως, όταν η γυναίκα άφησε, κατά τρόπον καταλογιστό, αυτόν τον άλλον να βρεθεί στην μήτρα της, τότε δεν επιτρέπεται να τον απορρίψει, προκαλώντας τον θάνατό του, στο μέτρο που αυτός, όπως και εκείνη, είναι φορέας ατομικών δικαιωμάτων)».

Τόσο ο Merkel όσο και ο Jakobs ευλόγως επισημαίνουν ότι μια ρύθμιση που δικαιολογεί την θανάτωση του εμβρύου υπό τέτοιες συνθήκες φαίνεται να μη μπορεί να εξηγηθεί πειστικά, ει μη μόνο αν αποκλεισθεί το έμβρυο από το πεδίο εφαρμογής των –συνταγματικά κατοχυρωμένων– θεμελιωδών δικαιωμάτων και, συνεπώς, αν θεωρηθεί ότι δεν έχει την ιδιότητα ενός προσώπου αναγνωριζομένου από το Δίκαιο⁸. Θα πρόκειται, δηλαδή, για ένα έμβρυο που εξελίσσεται σε άνθρωπο, αλλά δεν εξελίσσεται ως άνθρωπος!⁹

β) Το παράδειγμα του αθλητικού σωματείου

Ενδιαφέρον παρουσιάζει εν προκειμένω και ο προβληματισμός του McMahan¹⁰ σε σχέση με την έννοια των “προ-προσώπων” [“pre-persons”]. Ο συγγραφέας αυτός χρησιμοποιεί το παράδειγμα του αθλητικού σωματείου, το οποίο μπορεί να συσχετισθεί αναλογικά με το ζήτημα του πότε συγκροτείται ένα πρόσωπο:

Ας υποτεθεί ότι δύο άνθρωποι συναντιούνται τακτικά για να παίξουν τέννις και μετά πηγαίνουν και τα πίνουν. Σιγά-σιγά έρχονται κι άλλοι στην παρέα τους, οπότε κάποια στιγμή σχηματίζεται μια ομάδα από είκοσι ανθρώπους, που συναντιούνται κάθε εβδομάδα για δύο ώρες στα γήπεδα του τέννις και, στην συνέχεια, πηγαίνουν σε ένα γειτονικό μπαρ, για να πιουν ένα ποτό και να τα πούνε. Η ομάδα των είκοσι αυτών προσώπων θεωρούν ότι συγκροτούν ένα σωματείο. Τίθεται, λοιπόν, το ερώτημα: Από πότε αρχίζει να υπάρχει το συγκεκριμένο σωματείο;

Θα ήταν εύλογο να ισχυρισθεί κανείς ότι είκοσι άνθρωποι είναι πολύ λίγοι για να συγκροτούν σωματείο, ειδικότερα: ότι, καίτοι το σωματείο αυτό οφείλει την υπόστασή του στις τακτικές συναντήσεις των δύο αρχικών παικτών, στο πρώιμο αυτό χρονικό σημείο το σωματείο δεν υπάρχει ακόμη, και οι δύο παίκτες συγκροτούν απλώς ένα είδος “προ-σωματείου” [pre-club]. Λέγοντας, πάντως, κάτι τέτοιο –επισημαίνει ο McMahan–, θα αναφέραμε απλώς με ποιον τρόπο χρησιμοποιούμε τον όρο “σωματείο”. Συνεπώς, δεν θα ενοχλούσε ιδιαίτερα, εάν αποφασίζαμε να χρησιμοποιήσουμε τον όρο αυτόν διαφορετικά, επί παραδείγματι εάν αποφασίζαμε να θέσουμε περιορισμούς σχετικούς με το μέγεθος που πρέπει να έχει ένα σωματείο, ώστε να μπορεί να χαρακτηρισθεί ως τέτοιο.

Επειδή λειτουργούμε αναγωγικά ως προς την φύση των σωματείων και, συνεπώς, δεν τα αντιμετωπίζουμε ως τμήμα της βασικής οντολογίας μας, ο εν λόγω συγγραφέας¹¹ καταλήγει στην σημαντική θέση ότι το ερώτημα αν δύο αρχικοί παίκτες συγκροτούν σωματείο στην πιο πρώιμη φάση του ή απλώς ένα προ-σωματείο δεν αποτελεί ερώτημα που έχει να κάνει με την οντολογία, αλλά με την γλώσσα. Ανάλογη, λοιπόν, μπορεί να είναι η θεώρηση και για το έμβρυο ως (προ-)πρόσωπο.

γ) Το κριτήριο της ικανότητας αυτοσυνειδησίας

Στο πλαίσιο της προσπάθειας να εξηγηθεί ο νομοθετικός χειρισμός των αμβλώσεων στην χρονική φάση των πρώτων δώδεκα εβδομάδων, αξιομνημόνευτη είναι η άποψη του Norbert Hoerster¹². Κατ’ αυτόν, δεν αναγνωρίζεται το δικαίωμα στην ζωή σε ένα “ανθρώπινο άτομο” [menschliches Individuum], το οποίο δεν διαθέτει ακόμη (ή δεν διαθέτει πλέον) την ικανότητα να διαμορφώνει επιθυμίες με αναφορά στο μέλλον. Τούτο, διότι μοναδικό ηθικό κριτήριο για τον καθορισμό της έννοιας του προσώπου αποτελεί η ικανότητα αυτοσυνειδησίας. Και τέτοια ικανότητα έχει μόνο όποιος μπορεί να σκέφτεται τον εαυτό του στους άξονες του παρελθόντος και του μέλλοντος, συνακόλουθα όποιος μπορεί να διαμορφώνει επιθυμίες που θα υπερβαίνουν τον απλό στόχο της επιβίωσης· κατά την ρήση του McMahan, «μόνο τότε είναι παρών κάποιος και όχι απλώς κάτι»¹³. Η πρακτική συνέπεια της παραπάνω άποψης είναι ότι για πρόσωπο Δικαίου μπορεί να γίνει λόγος το ενωρίτερον στον συμπληρωμένο τρίτο μήνα της ζωής του ανθρώπου μετά την γέννησή του.

Η αδυναμία μιας τέτοιας θεώρησης είναι προφανής: Συνεπεία αυτής θα επιτρεπόταν άνευ ετέρου η θανάτωση βρεφών, όσο ακόμη δεν έχουν συμπληρώσει τον τρίτο μήνα της ζωής τους και, βεβαίως, ουδέν ζήτημα θα γεννάτο σε σχέση με την προβληματική των αμβλώσεων∙ ακόμη και μια ετεράμβλωση χωρίς την συναίνεση της μητέρας θα μπορούσε στο διάστημα αυτό να τιμωρηθεί μόνο ως σωματική βλάβη και/ή παράνομη βία (σε βάρος της μητέρας).

Περαιτέρω, ακόμη κι αν συμφωνήσει κανείς με την τελική θέση του Hoerster ότι το ακριβές σημείο κατά το οποίο αναπτύσσεται η ικανότητα αυτοσυνειδησίας είναι δυσχερώς διαγνώσιμο και, εξ αυτού του λόγου, μπορεί –εν πάση περιπτώσει– να ταυτισθεί με την γέννηση του παιδιού, ο Joerden¹⁴ εύστοχα επισημαίνει ότι το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η ικανότητα αυτοσυνειδησίας μπορεί να θεμελιώσει πειστικά την αποστέρηση του δικαιώματος στην ζωή ή, αντιθέτως, αν αυτή ακριβώς η ανικανότητα είναι που παράγει την ανάγκη να ληφθεί πρόνοια υπέρ εκείνου που έχει συμφέρον να συνεχίσει να ζει!¹⁵

1. https://www.pharmamanage.gr/ypoxreotiki-apo-simera-i-dipli-maska/

2. Βλ. και: https://www.catholic.com/magazine/print-edition/this-is-my-body

3. https://www.tovima.gr/2026/01/19/politics/karystianou-prokalei-antidraseis-gia-tis-amvloseis-marinakis-kathe-gynaika-apofasizei-gia-to-soma-tis/

4. Βλ. π.χ. Dreier, Grenzen des Tötungsverbotes – Teil 1, JZ 2007, σελ. 261 επ., 267/268.

5. Ο McMahan, The Ethics of Killing. Problems at the Margins of Life, 2002, σελ. 399, θεωρεί αφ’ ενός ότι η εγκυμοσύνη μπορεί ευλόγως να χαρακτηρισθεί ως “σωματική εισβολή” [bodily invasion], αφ’ ετέρου ότι, συγκρινόμενη με τον βιασμό, μπορεί, υπό μίαν έννοια, να είναι πολύ πιο επιβαρυντική σε σχέση με εκείνον, διότι στην εγκυμοσύνη, ένα ολόκληρο σώμα εγκαθίσταται μέσα στο αντίστοιχο της γυναίκας, τρεφόμενο από αυτό, και δη επί εννέα μήνες! Σχετικά με το ζήτημα της αντιμετώπισης του κυοφορουμένου ως ανεπιθύμητου εχθρού, εν πλήρει αντιθέσει προς το αξίωμα “dominus membrorum suorum nemo videtur” (= ουδείς θεωρείται κύριος των δικών του μελών, Dig. 9, 2, 13· πρβλ., όμως, το έτερον αξίωμα “partus enim antequam edatur mulieris portio est vel viscerum” = το έμβρυο, προτού γεννηθεί, είναι μέρος του σώματός της ή των σπλάχνων της γυναίκας, Dig. 25, 4, 1, 1), βλ. Jakobs, Recthmäßige Abtreibung von Personen?, JR 2000, σελ. 404 επ.· Silva Sánchez, Die Unerwünschten als Feinde: Die Exklusion von Menschen aus dem status personae, ZStW 118 (2006), σελ. 547 επ.· πρβλ. τους προβληματισμούς των Αrthur Kaufmann, Strafloser Schwangerschaftsabbruch: rechtswidrig, rechtsmäßig oder was?, JZ 1992, σελ. 981 επ.∙ του ιδίου, Relativierung des rechtlichen Lebensschutzes?, FS-Roxin, 2000, σελ. 841 επ., 843/844· Merkel, Forschungsobjekt Embryo. Verfassungsrechtliche und ethische Grundlagen der Forschung an menschlichen embryonalen Stammzellen, 2000, σελ. 93, 110· Dreier, Grenzen des Tötungsverbotes – Teil 1, JZ 2007, σελ. 267 επ. Στο νομικό παράδοξο του δικαιώματος στην άμβλωση αναφέρεται, τελευταίως, και ο Τσαϊτουρίδης, Δύναμη και Δίκαιο. Το σώμα του νομικού υποκειμένου, Μελέτες Συνταγματικού Δικάιου και Πολιτειολογίας 17, 2009, σελ. 221.

6. Merkel, Forschungsobjekt Embryo. Verfassungsrechtliche und ethische Grundlagen der Forschung an menschlichen embryonalen Stammzellen, 2000, σελ. 94/95.

7. Merkel, ό.π., σελ. 95.

8. Επ’ αυτού βλ. Jakobs, ό.π., σελ. 406· Merkel, ό.π., σελ. 110. Σχετικά με το ακανθώδες ζήτημα αν το έμβρυο είναι πρόσωπο με συμφέροντα προστατευόμενα από το Δίκαιο, καθώς και αν, περαιτέρω, πρέπει να αντιμετωπίζεται ως πρόσωπο βλ. Dworkin, Die Grenzen des Lebens. Abtreibung, Euthanasie und persönliche Freiheit, μτφ. Susanne Höbel / Cornelia Holfelder-von der Tann / Schwaltz / Maya Ueberle-Pfaff, 1994, σελ. 35 επ. Πρβλ. Silva Sánchez, ό.π., σελ. 568, ο οποίος κάνει λόγο για “πρόσωπο δευτέρας κατηγορίας”.

9. Πρβλ. Hufen, Die Menschenwürde, Art. 1 I GG, JuS 2010, σελ. 1 επ., 5.

10. McMahan, ό.π., σελ. 46.

11. McMahan, ό.π., σελ. 47/48.

12. Για τις θέσεις του βλ. συνοπτικά Joerden, Menschenleben. Ethische Grund- und Grenzfragen des Medizinrechts, 2003, σελ. 43.

13. McMahan, ό.π., σελ. 267, ο οποίος, ωστόσο, αποβλέπει στο πότε ο ανθρώπινος οργανισμός αναπτύσσει την ικανότητα να παραγάγει συνείδηση [capacity to generate conciousness], ως κρίσιμο δε χρονικό σημείο συζητά κατ’ αρχήν την εικοστή εβδομάδα της εγκυμοσύνης· αν, συνεπώς, πραγματοποιηθεί τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης πριν από αυτό το χρονικό σημείο, τότε πρόκειται για την λεγόμενη “πρώιμη άμβλωση” [early abortion], που κατά τον εν λόγω συγγραφέα δεν ισοδυναμεί με θανάτωση (αν και τερματίζεται η ζωή ενός υπό εξέλιξη ανθρώπινου οργανισμού, άλλως: της δυναμικής του εμβρύου: McMahan, ό.π., σελ. 302, υπό 6), αλλ’ απλώς με παρεμπόδιση κάποιου να αποκτήσει υπόσταση: “An early abortion does not kill anyone; it merely prevents someone from coming into existence”.

14. Joerden, ό.π., σελ. 45.

15. Κατά τον Joerden, ό.π., σελ. 48, η έννοια του προσώπου δεν μπορεί να συγκροτηθεί, προτού αρχίσει να λειτουργεί ο εγκέφαλος, δηλαδή προτού συμπληρωθούν οι δύο πρώτοι μήνες ανάπτυξης του εμβρύου· άρα, η θέση αυτή είναι πολύ πιο αυστηρή σε σχέση με την προκριθείσα από τον νομοθέτη λύση των τριών μηνών (= 12 εβδομάδων).