Παγκόσμιος τύραννος μέσω του Ιράν;

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

---

Η βιωσιμότητα του ιστολογίου εξαρτάται από την ελάχιστη οικονομική στήριξη των αναγνωστών, η οποία ανέρχεται μόλις σε 5 € μηνιαίως ή 50 € ετησίως.

Ευχαριστώ θερμά για την αλληλεγγύη σας!

Λεπτομέρειες σχετικά με την συνδρομή υπάρχουν στον ακόλουθο σύνδεσμο:

kvathiotis.substack.com/subscribe

---

ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ

Οι αιμοσταγείς δερβέναγες της ανθρωπότητας άρχισαν να παίζουν ξανά με την φωτιά, καθώς στις 28 Φεβρουαρίου 2026 εξαπέλυσαν εκ νέου επίθεση εναντίον του Ιράν, το οποίο φέρεται να ανέπτυξε μυστικά μηχανισμούς για πυρηνικές κεφαλές. Η επίθεση κατά του Ιράν εκδηλώθηκε, παρότι οι διαπραγματεύσεις με αντικείμενο τα πυρηνικά βρίσκονταν ακόμη σε εξέλιξη στην Γενεύη. Έτσι, για μία ακόμη φορά η αρειμάνια ελίτ έκανε σκόνη και θρύψαλα το Διεθνές Δίκαιο, προκειμένου να αιφνιδιάσει τον αντίπαλο και να αποκτήσει στρατηγικό πλεονέκτημα.

Επί τη βάσει του άρθρου 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, αμυντική βία ενός κράτους επιτρέπεται μόνο όταν έχει ήδη λάβει χώρα ένοπλη επίθεση από άλλο κράτος, περίπτωση που δεν συνέτρεχε εν προκειμένω. Σύμφωνα με το άρθρο αυτό:

«Καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δεν θα εμποδίζει το φυσικό δικαίωμα της ατομικής ή συλλογικής νόμιμης άμυνας, σε περίπτωση που ένα Μέλος των Ηνωμένων Εθνών δέχεται ένοπλη επίθεση, ώς τη στιγμή που το Συμβούλιο Ασφαλείας θα πάρει τα αναγκαία μέτρα για να διατηρήσει τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια».

Ακόμη κι αν προκριθεί η διασταλτική ερμηνεία του όρου «ένοπλη επίθεση» (armed attack), ώστε να αναγνωρίζεται η λεγόμενη «προληπτική αυτοάμυνα» (preemptive self-defense¹), γίνεται ευρέως δεκτό ότι αυτή προϋποθέτει μια επικείμενη επίθεση, ώστε η ανάγκη για χρήση βίας να είναι «άμεση, ανυπέρβλητη, χωρίς να αφήνει ούτε περιθώρια για επιλογή μέσων ούτε χρόνο για περίσκεψη» (“instant, overwhelming, and leaving no choice of means, and no moment for deliberation”: κριτήριο που ανατρέχει στην υπόθεση Caroline του 1837). Στην περίπτωση της πρόσφατης επιθέσεως των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν, η προϋπόθεση αυτή είναι προφανές ότι δεν πληρούτο (αντιστοίχως δεν πληρούτο ούτε στην περίπτωση εισβολής στο Ιράκ το 2003²).

ΠΡΩΙΜΗ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΡΑΝ

Αξίζει να θυμηθούμε ότι, δύο περίπου χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Ιράκ, το οποίο υποτίθεται ότι διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής. Μάλιστα, στις 10 Σεπτεμβρίου 2001, δηλ. μία μόλις ημέρα πριν από την πτώση των Δίδυμων Πύργων, στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» (σελ. 17) είχε δημοσιευθεί η είδηση ότι, σύμφωνα με την εξαμηνιαία έκθεση της CIA, το Ιράν έχει το πλέον ενεργό στον κόσμο πρόγραμμα κτήσης όπλων μαζικής καταστροφής και πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς για την μεταφορά των όπλων. Άρα, το Ιράν είχε μπει στο στόχαστρο των ΗΠΑ 25 ολόκληρα χρόνια προτού εκδηλωθεί η πρόσφατη επίθεση.

Η πρώιμη στοχοποίηση του Ιράν πιστοποιείται και από την μαρτυρία του Καναδού καθηγητή Οικονομικών Μισέλ Τσοσουντόφσκι (Michel Chossudovsky) στο βιβλίο του «Η Παγκοσμιοποίηση του Πολέμου. O μακροχρόνιος πόλεμος της Αμερικής εναντίον της Ανθρωπότητας»³, ο οποίος αποκαλύπτει ότι η επιχείρηση βομβαρδισμού του Ιράν σχεδιαζόταν από το 2004. Ειδικότερα, βεβαιώνει ότι αξιωματούχοι από το Υπουργείο Άμυνας, υπό την εποπτεία του Μπους και του Ομπάμα, είχαν δουλέψει εντατικά με τους Ισραηλινούς ομολόγους τους στον στρατό και τις υπηρεσίες πληροφοριών, εντοπίζοντας προσεκτικά στόχους στο εσωτερικό του Ιράν⁴.

ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι η πανδημία και ο πόλεμος είναι εναλλάξιμες έννοιες: Η πανδημία συμπεριφέρεται ως πόλεμος και ο πόλεμος ως πανδημία. Μάλιστα, μοιάζουν ακόμη και τα όπλα που επιλέγονται για την καταπολέμηση του εχθρού, είτε του αόρατου είτε του ορατού, είτε του κατασκευασμένου είτε του υπαρκτού: για την μεν καταπολέμηση του αόρατου εχθρού προπαγανδίζεται η αναγκαιότητα της προληπτικής ιατρικής πράξης του εμβολιασμού, για την δε καταπολέμηση του ορατού εχθρού που υποτίθεται ότι ετοιμάζεται να αποκτήσει πυρηνικά, προπαγανδίζεται ο προληπτικός-επιθετικός πόλεμος εναντίον του επικίνδυνου αντιπάλου.

Όταν, όμως, μια πολεμική σύρραξη λάβει πανδημικές διαστάσεις, τότε βρισκόμαστε ενώπιον ενός Παγκοσμίου Πολέμου, από τον οποίο η ανθρωπότητα έμεινε προφυλαγμένη επί 81 χρόνια. Ωστόσο, οι τοπικοί πόλεμοι διαδέχονταν ο ένας τον άλλον, ενώ πάντοτε αιωρείτο η δαμόκλειος σπάθη και, ταυτοχρόνως, ο «μπαμπούλας» ενός ανεξέλεγκτου πυρηνικού ολέθρου.

ΤΖΩΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ

Στο δυστοπικό μυθιστόρημα «1984» του Τζωρτζ Όργουελ περιγράφεται με ακρίβεια το τέχνασμα που εφήρμοζε ανέκαθεν το διαχειριστικό κονκλάβιο του πλανήτη για να ελέγχει τους μαζανθρώπους:

«Δεν έχει σημασία αν γίνεται πραγματικά πόλεμος, και αφού δεν είναι δυνατόν να υπάρξει καμιά αποφασιστική νίκη, δεν έχει σημασία αν ο πόλεμος πηγαίνει καλά ή άσχημα. Αυτό που είναι απαραίτητο, είναι να υπάρχει πολεμική κατάσταση. Η συστηματοποίηση της νοημοσύνης που απαιτεί το Κόμμα από τα μέλη του, και που επιτυγχάνεται πιο εύκολα σε μια ατμόσφαιρα πολέμου, είναι τώρα σχεδόν παγκόσμια, αλλά παρατηρείται όλο και πιο έντονα όσο ψηλότερα ανεβαίνει κανείς στην κλίμακα της κοινωνικής θέσης»⁵.

ΟΙ ΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΙΤ

Δεν χωρεί αμφιβολία πλέον ότι οι περισσότεροι, αν όχι όλοι οι πόλεμοι που έχουν διεξαχθεί μέχρι σήμερα, οπωσδήποτε όμως οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, ήσαν οργανωμένοι από τους εκλεκτούς πολεμικούς σεναριογράφους που ενεργούσαν για λογαριασμό των ευάριθμων μεγαλο-οικογενειών, οι οποίες κατάφεραν να ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία αλλά και τους πολιτικούς εκείνους που θα εναλλάσσονταν στους κυβερνητικούς θώκους των κρατών. Υπό αυτό το πρίσμα, τους λαούς διοικούσαν, κατά το πνεύμα μιας αλιτήριας-ελιτήριας σκυταλοδρομίας, οσφυοκαμπτικές πολιτικές μαριονέτες, διαρκώς και ευχερώς χειραγωγήσιμες από τους εν πολλοίς αόρατους, υπερεθνικούς μαριονετίστες.

Όπως, λοιπόν, κάθε χρόνο ανεβαίνουν πάνω-κάτω τα ίδια θεατρικά έργα (πόσες φορές έχει παιχθεί «Ο γλάρος» του Άντον Τσέχωφ, «Ο αριχμάστορας Σόλνες» του Χένρικ Ίψεν, το «Ήταν όλοι τους παιδιά μας» του Άρθουρ Μίλερ κ.λπ.!), τα οποία επιλέγονται μέσα από μια τεράστια αλλά αναξιοποίητη θεατρική ποικιλία, έτσι ανεβοκατεβαίνουν πάνω-κάτω οι ίδιοι πρωθυπουργοί και οι επίγονοί τους, παρότι τα κόμματα που θέτουν υποψηφιότητα στις εκλογές είναι δεκάδες.

Κι αν τολμήσει κάποιος να διεκδικήσει κομμάτι από την πολιτική πίτα, στοχοποιείται αυθωρεί και παραχρήμα από τον γιγάντιο προπαγανδιστικό μηχανισμό των ΜΜΕ, τα οποία θα σπεύσουν να σπείρουν αμφιβολίες για την ικανότητα του νεοφώτιστου να κυβερνήσει την χώρα με τις απαραίτητες δεξιότητες που (υποτίθεται ότι) έχουν αποκτήσει οι επαγγελματίτες πολιτικοί, που νέμονται την εξουσία της χώρας κληρονομικώ δικαιώματι.

Το φαινόμενο των πληκτικών θεατρικών παραστάσεων που επαναλαμβάνονται όχι μόνο κυριολεκτικώς, δηλ. στα πραγματικά θέατρα για τα οποία οι θεατές πληρώνουν εισιτήριο, αλλά και μεταφορικώς, δηλ. στην πολιτική θεατρική σκηνή, στην οποία ο θεωρητικά «κυρίαρχος λαός» συμμετέχει ρίχνοντας το ψηφοδέλτιό του στην κάλπη στην (υποτίθεται) ιερότερη στιγμή της δημοκρατίας, εντοπίζεται σε όλες σχεδόν τις χώρες του πλανήτη, είτε πρόκειται για κράτη δορυφόρους είτε για υπερδυνάμεις.

Δεν μπορεί να είναι τυχαίο ότι ο 76χρονος γερο-Νετανιάχου έχει εκλεγεί πρωθυπουργός τρεις φορές, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ του Νταβίντ Μπεν Γκουριόν. Και πόσο περίεργο ότι τις πολεμικές φαντασιώσεις του τις υλοποιεί από κοινού με τον 80χρονο γερο-Τραμπ, εκλεγμένο Πρόεδρο των ΗΠΑ δύο φορές την τελευταία δεκαετία. Θα μπορούσε, λοιπόν, να ισχύει εδώ η εξής παραλλαγή της γνωστής θυμοσοφικής ρήσης «δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι»:

Δείξτε μας τις μαριονέτες σας για να σας πούμε ποιοι είναι οι μαριονετίστες που μας κυβερνούν στο παρασκήνιο!

Αλλά επιπλέον:

Μιλήστε μας στην γλωσσολαλιά σας, δηλ. περιγράψτε μας τι περιέχουν οι περίφημες ατζέντες σας, για να σας πούμε πού πάει το πράγμα!

ΑΡΧΕΙΑ ΕΠΣΤΑΪΝ

Είναι γνωστό, βεβαίως, πώς ενεργεί ο προπαγανδιστικός μηχανισμός των συνωμοτών, οι οποίοι πρέπει να ρίχνουν συνεχώς στάχτη στα μάτια των λαών, προκειμένου να μπορεί το σύστημα που υπηρετούν να διαιωνίζεται χωρίς απειλητικούς κραδασμούς. Γι’ αυτόν τον λόγο, η ελίτ επιστρατεύει πρόθυμους γραφιάδες⁶, οι οποίοι χύνουν άφθονο μελάνι (που, ταυτοχρόνως, λειτουργεί όπως το «μελάνι της σουπιάς») για να κηλιδώσουν ως «συνωμοσιολόγους» όποιους τολμούν να διαχωρίζουν τον πολιτικό κόσμο σε δύο θεατρικά στρατόπεδα: εκείνο που αποτελείται από μαριονέτες και εκείνο που κυβερνιέται από μαριονετίστες.

Αυτήν την φορά, πάντως, εκτός από τις κοινές ατζέντες που με τόση ευβλάβεια υλοποιούν οι περισσότερες μαριονέτες των κρατών (εμβολιασμός με mRNA σκευάσματα, μετανθρωπισμός, αριθμοποίηση του ανθρώπου, ουδετεροποίηση των φύλων, εκθήλυνση των κοινωνιών, κατάργηση των μετρητών, πράσινη ανάπτυξη, πόλεις των 25 λεπτών), εμφανίσθηκε ένας ακόμη ενοποιητικός ιστός που ρίχνει άπλετο φως στην κοινή καταγωγή και δράση, ακόμη καλύτερα: στο κοινό πολιτικό DNA των μελών της παγκόσμιας ελίτ.

Πρόκειται για τα «αρχεία Επστάιν», τα οποία δικαίωσαν στο έπακρο την μέχρι πρότινος καλά τεκμηριωμένη υπόνοια ότι η συνήθης τακτική των συστημικών παπαγάλων να λοιδορούν ως συνωμοσιολόγο κάθε αμφισβητία των αφηγημάτων του κυρίαρχου ρεύματος της Νέας Τάξης Πραγμάτων λειτουργεί ως ενστικτώδης άμυνα των συνωμοτών ενάντια στους απογυμωντές τους.

Η δημοσιοποίηση πολλών από τα αρχεία αυτά (σε πολλές περιπτώσεις, όμως, με καλυμμένα τα κρίσιμα ονόματα), δείχνει ότι η συμπαγής πλειοψηφία των προσκυνητών της Νέας Τάξης Πραγμάτων αποτελείται από αρρωστημένα μυαλά που επιδίδονται, μεταξύ άλλων, σε πράξεις παιδεραστίας, παιδικής πορνογραφίας, εμπορίας ανθρώπων, κανιβαλισμού και σατανολατρείας.

H χρονική εγγύτητα της αποκάλυψης των «αρχείων Επστάιν» προς την επίθεση εναντίον του Ιράν δημιουργεί εύλογες υπόνοιες ότι αυτά τα δύο γεγονότα συνδέονται αιτιωδώς μεταξύ τους.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο νέος πόλεμος προγραμματίσθηκε για να επιτευχθεί η συγκάλυψη της παγκόσμιας δυσοσμίας των «αρχείων Επστάιν», ενώ άλλοι, κατ’ αντίστροφη λογική, υποστηρίζουν ότι τα «αρχεία Επστάιν» αποκαλύφθηκαν προκειμένου να λειτουργήσουν ως εκβιαστικός μοχλός πίεσης προς τον εμπλεκόμενο στο σκάνδαλο Επστάιν Ντόναλντ Τραμπ.

Η δεύτερη αυτή εκδοχή εξηγεί μεν την αιτιώδη διασύνδεση ανάμεσα στα «αρχεία Επστάιν» και τον νέο πόλεμο, αφήνει όμως αναπάντητο το ερώτημα για τον απώτερο στόχο που υπηρετεί η πρόσφατη, απρόκλητη επίθεση εναντίον του Ιράν· η παρεμπόδισή του από την ολοκλήρωση του πυρηνικού του προγράμματος μοιάζει με δικαιολογία εξίσου μη πειστική, αντίστοιχη εκείνης που είχαν προβάλει οι ΗΠΑ για να εισβάλουν στο Ιράκ, το οποίο υποτίθεται ότι διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής έτοιμα να τα χρησιμοποιήσει εναντίον της Αμερικής.

Κατ’ άλλην εκδοχή, την οποία υιοθέτησε ο δημοσιογράφος Ευθύμης Πέτρου στην εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ» (2.3.2026), ο νέος πόλεμος θα πρέπει να ερμηνευθεί ως μία προσπάθεια να ενισχυθεί ο ενεργειακός στραγγαλισμός της Κίνας από τις ΗΠΑ με την διακοπή της ροής πετρελαίου από το Ιράν. Σύμφωνα με αυτήν την προσέγγιση, δεν είναι τυχαίο ότι, προ καιρού (μέσω της ανατροπής του Μαδούρο), είχε πληγεί και ο έτερος μεγάλος προμηθευτής της Κίνας με πετρέλαιο, δηλ. η Βενεζουέλα!

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Ωστόσο, πέρα από τις προμνημονευθείσες εκδοχές, μια άλλη εξήγηση για την στόχευση του νέου πολέμου θα μπορούσε να συσχετισθεί με ένα παμπάλαιο σχέδιο που έχει προπαγανδίσει κατ’ επανάληψιν η ελίτ.

Πρόκειται για το σχέδιο εγκαθίδρυσης της λεγόμενης «Παγκόσμιας Κυβέρνησης», το οποίο για να υλοποιηθεί χρειάζεται (τουλάχιστον) έναν ισχυρό νομιμοποιητικό λόγο⁷. Η αποφυγή ή ο τερματισμός του Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος με αφορμή τον νέο πόλεμο κατά του Ιράν ήδη έχει αρχίσει να συζητείται έντονα, σε συνδυασμό με την εξουδετέρωση του πυρηνικού κινδύνου, δύναται κάλλιστα να επισπεύσει την στέψη του Παγκόσμιου Κυβερνήτη ως αναγκαία για την επαλήθευση της ιδιότητάς του ως (Ψευτο)Μεσσία της ανθρωπότητας.

Σημειωτέον ότι, εκτός από τον Γερμανό φιλόσοφο Καρλ Γιάσπερς (Karl Jaspers), η θέση του οποίου παρουσιάσθηκε σε προγενέστερο κείμενο του παρόντος ιστολογίου⁸, τον σχηματισμό Παγκόσμιας Κυβέρνησης χάριν αποσόβησης ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος είχε εξετάσει ο Σοβιετικός επιστήμονας και πολιτικός Γκεόργκι Σαχναζάροφ (Georgi Shakhnazarov) αφ’ ενός στο μελέτημά του «Τι περιμένει η ανθρωπότητα»⁹, με αφορμή την σχετική πρόταση του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζόναθαν Σελλ (Jonathan Schell), διατυπωθείσα στο βιβλίο του «Το πεπρωμένο της Γης»¹⁰, αφ’ ετέρου στο βιβλίο του «Το φιάσκο της μελλοντολογίας»¹¹, με αφορμή την θέση του Γερμανού νομικού, πολιτικού επιστήμονα και μελλοντολόγου Όσιπ Φλετχάιμ (Ossip Flechtheim).

Σύμφωνα με τον τελευταίο, ο πυρηνικός όλεθρος μπορεί να οδηγήσει την ανθρωπότητα στον εκβαρβαρισμό και τελικά στην καταστροφή ή, αντιθέτως, στην δημιουργία μιας διεθνούς συνομοσπονδίας βασισμένης σε γνήσιες ανθρωπιστικές αρχές¹².

Αν η εξήγηση του νέου πολέμου κατά του Ιράν είναι η επίσπευση των αποκαλυπτηρίων της Παγκόσμιας Κυβέρνησης (σε συνδυασμό με την πολυσυζητημένη, ιδίως τον τελευταίο καιρό, ανοικοδόμηση του Τρίτου Ναού του Σολομώντος), η δημοσιοποίηση των «αρχείων Επστάιν» θα μπορούσε να είναι μια συνειδητή επιλογή του πολυπλόκαμου σατανολατρικού δικτύου να αποκαλύψει επισήμως την ταυτότητά του και τις καταβολές του, ώστε να ακολουθήσει η ανάδειξη του πιο διεφθαρμένου ηγέτη αυτού του δικτύου στην θέση του Παγκόσμιου Κυβερνήτη.

Ταυτοχρόνως, το σκάνδαλο Επστάιν μοιάζει με ένα ακόμη παγκόσμιο διαγώνισμα (το αμέσως προηγούμενο ήταν το ψυχογράφημα των λαών που ολοκληρώθηκε με την επιβολή των λοκντάουν και των υποχρεωτικών ιατρικών πράξεων, ιδίως του εμβολιασμού και της μασκοφορίας), μέσω του οποίου η δαιμονόπληκτη ελίτ θα μπορέσει να μετρήσει το βάθος της σήψης και της αποστασίας από τις θεϊκές προδιαγραφές που χαρακτηρίζει τους μαζανθρώπους του 21ου αιώνα.

ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ

Μέχρι σήμερα, η ειρήνη και η ασφάλεια (peace and security) ήταν οι μόνιμες προπαγανδιστικές καραμέλες, με τις οποίες οι ελίτ μπούκωναν διαχρονικά τα στόματα των λαών, ώστε οι ευκολόπιστοι, αποχαυνωμένοι και βρεφοποιημένοι πολίτες απανταχού της γης, αφ’ ενός να αγωνίζονται περιπαθώς για την κατάκτησή ή την διατήρησή τους, αφ’ ετέρου να ψηφίζουν εκείνους που παρουσιάζονταν ως οι αποτελεσματικότεροι θεματοφύλακες αυτού του ελκυστικού ντουέτου.

Αν, μετά την δημοσιοποίηση των «αρχείων Επστάιν», οι λαοί δεν αντιδράσουν δυναμικά, ίσως είναι η κατάλληλη ώρα για τις ελίτ να μας πουλήσουν «το παραμύθι των παραμυθιών», δηλ. την εμφάνιση του Παγκόσμιου Κυβερνήτη ως ειρηνοποιού και εγγυητή της ασφάλειας. Ο Τσώρτσιλ έλεγε ότι «η ασφάλεια είναι το θαρραλέο παιδί του τρόμου»¹³. Ο νέος πόλεμος εναντίον του Ιράν δεν αποκλείεται να είναι ο ρωμαλέος τρόμος που θα παραγάγει ένα «γερό και θαρραλέο γέννημα» εχιδνών: τον Αντίχριστο. Η ελληνική γλώσσα ενδέχεται να αποδειχθεί για μία ακόμη φορά μοναδική ευλογία για την αποκάλυψη της αλήθειας: Ίσως ο παγκόσμιος τ-ύραν-νος θέλει να περάσει μέσα από το Ιράν!

Ας έχουμε, όμως, πάντοτε κατά νουν την προειδοποίηση του Αποστόλου Παύλου:¹⁴

«ὅταν γὰρ λέγωσιν εἰρήνη καὶ ἀσφάλεια, τότε αἰφνίδιος αὐτοῖς ἐφίσταται ὄλεθρος, ὥσπερ ἡ ὠδὶν τῇ ἐν γαστρὶ ἐχούσῃ, καὶ οὐ μὴ ἐκφύγωσιν»¹⁵.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

Επειδή ζούμε στην τρίτη δεκαετία του 21ου (απατ)αιώνα, θα πρέπει να είμαστε ιδιαιτέρως προσεκτικοί σε ό,τι αφορά την αλήθεια των πληροφοριών που διαχέονται από τα ΜΜΕ. Επιπλέον, θα πρέπει να είμαστε πολύ επιφυλακτικοί σε σχέση με το κατά πόσον τα εμπόλεμα μέρη δρουν πράγματι ως γνήσιοι και όχι ως προσυνεννοημένοι αντίπαλοι, προκειμένου να επιτευχθεί ένας κοινός στόχος σε βάρος της ανθρωπότητας.

Επί παραδείγματι, είναι περίεργο το γεγονός ότι το λεγόμενο «θεοκρατικό καθεστώς» του Ιράν τα πήγε και τα πηγαίνει περίφημα με την νεοταξίτικη ατζέντα του πειραματικού εμβολιασμού κατά του κορωνοϊού και της ψηφιοποίησης. Με δεδομένο ότι αεροπλάνα είναι αδύνατον να έπεσαν στους Δίδυμους Πύργους καθ’ ον τρόπον μας έδειξαν οι χολυγουντιανοί σκηνοθέτες της 11ης Σεπτεμβρίου¹⁶, αλλά πιθανότερο είναι τα δύο κτήρια να κατέπεσαν σαν χάρτινοι πύργοι με άλλον τρόπο (π.χ. εσωτερικές εκρήξεις-ελεγχόμενη κατεδάφιση), θα πρέπει να συλλογισθούμε μήπως και αυτήν την φορά ο κόσμος θα ξανα-αλλάξει μετά από δόλιες ενέργειες της υπερεθνικής ελίτ πασπαλισμένες με τερατώδη ψέματα!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ανωτέρω κείμενο αποτελεί ελαφρώς εμπλουτισμένη εκδοχή του ομότιτλου άρθρου που δημοσιεύθηκε στην εφημρίδα «Ορθόδοξος Τύπος», 13.3.2026.

1. Bλ. την μονογραφία του Κώστα Χατζηκωνσταντίνου, Ο προληπτικός πόλεμος ή η παραχάραξη της λογικής, εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 2005, σελ. 92 επ.

2. Bλ. π.χ. Kimberly Kessler Ferzan, Defending Imminence: From Battered Women to Iraq, Arizona Law Reciew 46 [2004], σελ. 213 επ.

3. Mτφ.: Μυρτώ Πουλάκου / Δανάη Καπράνου, εκδ. Πιρόγα, 2016, σελ. 111.

4. Eπ’ αυτού βλ. και Δασκαλάκη, Ιρανοϊσραηλινή σύγκρουση: Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος πολέμου, εφημ. «Κυριακάτικη Δημοκρατία», 27.7.2025, σελ. 58/59.

5. Όργουελ, 1984, μτφ.: Ν. Μπάρτη, εκδ. Κάκτος, Αθήνα 1978, σελ. 190.

6. Βλ., τελευταίως, Dunt/Lynskey, Θεωρίες συνωμοσίας, μτφ.: Κ. Πανσέληνος, εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα 2024, σελ. 63.

7. Επ’ αυτού βλ., ιδίως, K. P. Mukerji, Παγκόσμια Κυβέρνηση, περιοδικό «Ιλισός» 1956, τεύχ. 2ο, σελ. 65-68· Μοναχός Αβέρκιος, Η μασονία μέσα από αυθεντικές πηγές, εκδ. «Το Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2024 σελ. 243.

8.

9. Mτφ.: Δ. Κηπουρός, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1985, σελ. 35 επ.

10. Mτφ.: Μ. Βερέττας, εκδ. Ωρόρα, Αθήνα 1983, σελ. 327.

11. Mτφ.: Καίτη Οικονόμου, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1987, σελ. 268.

12. Σαχναζάροφ, Το φιάσκο της μελλοντολογίας, ό.π., σελ. 268.

13. Σελλ, Το πεπρωμένο της Γης, ό.π., σελ. 326.

14. Προς Θεσσαλονικείς Α΄, 5:3.

15. Πρβλ. Jeffrey A. D. Weima, ‘Peace and Security’ (1 Thess 5.3): Prophetic Warning or Political Propaganda?, New Testament Studies , Volume 58, Issue 3, July 2012, σελ. 331 επ.

16.