Η ακρίβεια ως πιστόλι της ελίτ κατά του πολίτη
Kείμενο-ρετρό 92.0: Τεκμήρια για την διαρκή ακρίβεια
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
Η ακρίβεια, και ειδικά εκείνη που συνδέεται με την αύξηση της τιμής των καυσίμων, είναι πάντοτε ο διαχρονικός, δοκιμασμένος μπαμπούλας μέσω του οποίου οι πανούργες ελίτ, που εναλλάσσονται μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, χειραγωγούν τους βρεφοποιημένους πολίτες!
Η επίκληση της ακρίβειας είναι συνήθως τρομολαγνική εκ μέρους της κυβέρνησης, προκειμένου να μας γονατίζει ρίχνοντας φαρμάκι στην ψυχή μας. Άλλες φορές, όμως, είναι ψηφοθηρική, ώστε ένα κόμμα, είτε το κυβερνών είτε κάποιο από εκείνα που διεκδικούν την «πίτα της εξουσίας», να μπορέσει να μας πείσει ότι μόνο αυτό διαθέτει το φάρμακο κατά της ακρίβειας. Ο στόχος κοινός: Είτε μέσω του τρόμου είτε μέσω του λαϊκισμού, οι ελίτ επιδιώκουν την εκπόρθηση του μυαλού μας.
Ειδικότερα, μέσω του οικονομικού τρόμου κάνουν τον πολίτη να σέρνεται στο χώμα, όντας ανήμπορος να εστιάσει ελεγκτικά την προσοχή του στην εκάστοτε πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση, ενώ μέσω των απατηλών υποσχέσεων τον κατευθύνουν να ψηφίσει το αντίπαλο κόμμα.
ΣΥΣΤΗΜ(ΑΤ)ΙΚΗ ΚΑΤΑΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗ
Τελικώς, η ακρίβεια πρέπει να διαβάζεται ως ακρι-βία, αφού ο μπαμπούλας της είναι ένας διαρκής ψυχοσωματικός βια-σμός του πολίτη. Διά του λόγου το αληθές: Όποιος αναδιφήσει στα αρχεία των εφημερίδων και των περιοδικών που κυκλοφόρησαν μετά την λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, θα διαπιστώσει έκπληκτος ότι, σχεδόν κάθε χρόνο, οι πηχιαίοι τίτλοι του ημερήσιου Τύπου αλλά και των περιοδικών έσπερναν τον πανικό στο αναγνωστικό κοινό, όπως ακριβώς και σήμερα.
Το συμπέρασμα που εξάγεται ευχερώς είναι ότι οι τρομολάγνοι δημοσιογράφοι, ως συστημικά δεκανίκια των πολιτικών, καλλιεργούν συστηματικά την κατάλληλη πολεμική ατμόσφαιρα με τις «τιμές που χτυπάνε κόκκινο» και «προκαλούν πανικό σε κυβέρνηση και λαό», εκ των οποίων ο μεν δεύτερος αρχίζει τις συγκεντρώσεις (βλ. π.χ. εφημ. «Το Βήμα», 3.11.1979), η δε πρώτη επεξεργάζεται τα περίφημα μέτρα για την καταπολέμηση του «εχθρικού μπαμπούλα», αφού, για ψηφοθηρικούς λόγους, θα πρέπει να φαίνεται ότι νοιάζεται για τον πολίτη.
Ότι τον μπαμπούλα της ακρίβειας αξιοποιούν ψηφοθηρικά οι λαϊκιστές πολιτικοί είναι κάτι που προκύπτει με ενάργεια από μια πασίγνωστη προεκλογική αφίσα του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ, στην οποία ήταν γραμμένη το προπαγανδιστικό-λαϊκιστικό σύνθημα:
«Ο λαός θέλει / το ΠΑΣΟΚ μπορεί να σταματήσει την ακρίβεια».
Ο χαρακτηριστικός όρος «εκστρατεία κατά της ακρίβειας» εντοπίσθηκε στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» της 30ής Μαρτίου 1976 (σελ. 11).
Αντιπροσωπευτικό είναι και το άρθρο με τίτλο «Ακρίβεια: Δέκα χρόνια καλπασμός!», το οποίο είχε δημοσιευθεί στο περιοδικό «Ταχυδρόμος» της 15ης Νοεμβρίου 1984. Στις πρώτες αράδες του άρθρου του, ο Γιώργος Ζώτος έγραφε:1
«Όλοι έχουν συμμαχήσει εναντίον του καταναλωτή, της νοικοκυράς, που προσπαθεί να κρατήσει το καλάθι της γεμάτο. Οι βιομήχανοι ανεβάζουν τις τιμές, οι έμποροι κάνουν το ίδιο, χωρίς να πηγαίνει πίσω και το Κράτος. Το ηλεκτρικό, το τηλέφωνο, το νερό, συνεχώς ανεβαίνουν. Όπως και τα εισιτήρια στο αεροπλάνο, στο τρόλεϋ, στο λεωφορείο».
Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι η ακρίβεια μοιάζει με τον καρκίνο, για τον οποίο οι ειδικοί προσπαθούν συνεχώς να βρουν το φάρμακο ή το εμβόλιο, αλλά ποτέ δεν το βρίσκουν. Τα χρόνια περνούν και η κατάσταση μένει ίδια και απαράλλαχτη. Και ο λαός, σαν να έχει μνήμη χρυσόψαρου, παραμένει εγκλωβισμένος στο σύγχρονο σπήλαιο του Πλάτωνα, φυσώντας και ξεφυσώντας για την δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει, διαμαρτυρόμενος ότι με δυσκολία τα βγάζει πέρα κάθε μήνα.
Μας κυβερνούν ξεκάθαρα πολιτικοί απατεώνες, που προσποιούνται ότι πασχίζουν για το καλό μας, ενώ αυτοί είναι οι εγκέφαλοι όλων σχεδόν των κρίσεων, πόσω μάλλον της ακρίβειας, η οποία οφείλεται στις καταστρεπτικές πολιτικές που εφαρμόζονται εσκεμμένα για να διαλυθεί η οικονομία της χώρας, αλλά, παράλληλα, να πλουτίζουν σταθερά οι ίδιοι οι πολιτικοί απατεώνες και εν γένει τα περίφημα «τζάκια» τους.
Σε ό,τι αφορά ειδικά την αύξηση της τιμής της βενζίνης, στο περιοδικό «Οικογενειακός Θησαυρός» της 8ης Σεπτεμβρίου 1992 (αριθμ. τεύχ. 1310, σελ. 26/27) είχε δημοσιευθεί ένα δισέλιδο άρθρο του Πάνου Βυτίνιου με τίτλο «Στα ύψη η βενζίνη [200 δρχ. το λίτρο], στα ύψη και η νοθεία της».
Διαβάζοντας ο σημερινός αναγνώστης την πρώτη παράγραφο αυτού του άρθρου, συνειδητοποιεί ότι από το 1992 μέχρι σήμερα τίποτε απολύτως δεν έχει αλλάξει, ορθότερα: δεν έχει βελτιωθεί:
«κι όσο κι αν θέλησαν οι αρμόδιοι της κυβέρνησης να μας χρυσώσουν το χάπι λέγοντάς μας ότι η τιμή αυτή είναι η τιμή της ΕΟΚ, δεν κατάφεραν παρά να αγανακτήσουν όλο τον κόσμο που αντιλαμβάνεται ότι η δυσβάστακτη πλέον φορολογία που πλήττει ειδικά τα χαμηλά βαλάντια δημιουργεί μεγάλα κοινωνικά προβλήματα που είναι άγνωστο πώς θα βρουν τη λύση τους. Η άνοδος της τιμής της βενζίνης υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα πλήγματα που κατάφερε η ΕΟΚ στους φτωχούς πολίτες της, δηλαδή σε εμάς!».
ΠΙΣΤΟΛΙ ΒΕΝΖΙΝΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ
Αξίζει δε να ταξιδέψουμε στο 1984 (τον Αύγουστο εκείνης της χρονιάς είχε τεθεί σε κυκλοφορία το χαρτονόμισμα των 5.000 δραχμών) και να θυμηθούμε την προεκλογική αφίσα της ΝΔ για τις ευρωεκλογές που διεξήχθησαν το ίδιο έτος (βλ. Η Ελλάδα στη δεκαετία του ΄80, Τόμ. Α΄, επιμ.: Βαμβακάς/Παναγιωτόπουλος, εκδ. Το Βήμα, 2025, σελ. 175):
Το πιστόλι της βενζίνης απεικονιζόταν συμβολικά ως όπλο με το οποίο ο δύσμοιρος καταναλωτής σημάδευε τον κρόταφό του για να τερματίσει τον βίο του. Το ποσοστό της αύξησης που επέφερε το ΠΑΣΟΚ μέσα σε 2 1/2 χρόνια υπολογιζόταν τότε στο + 55% χωρίς πόλεμο κατά του Ιράν από ΗΠΑ και Ισραήλ!
Τραγική ειρωνεία: 42 χρόνια μετά από εκείνη την αφίσα, οι μνημονιόπληκτοι πολίτες άρχισαν να αυτοκτονούν με πραγματικό πιστόλι, μην αντέχοντας το τέρας της ανέχειας. Το πρωινό της 4ης Απριλίου 2012, λίγο μετά τις 09.00, ο Δημήτρης Χριστούλας έθεσε τέλος στη ζωή του με περίστροφο, στο κέντρο της πλατείας Συντάγματος απέναντι από το κοινοβούλιο.
Τα τελευταία του λόγια, που έχουν πολύ μεγάλη αξία και από πλευράς Ποινικού Δικαίου, στο μέτρο που οριοθετούν έξυπνα την αυτοκτονία από την ανθρωποκτονία κατ’ έμμεση αυτουργία, πριν βάλει το πιστόλι στον κρόταφο, ήταν «δεν αυτοκτονώ, με σκοτώνουν».
Στο ιδιόχειρο σημείωμα που άφησε εξηγούσε τους πολιτικούς λόγους της απόφασής του: Αδυνατούσε να συνεχίσει να υπομένει την εντεινόμενη εξαθλίωση της ζωής του ιδίου και των συνανθρώπων του συνεπεία των σκληρών νεοφιλελεύθερων πολιτικών των μνημονίων.
Δυστυχώς, εν έτει 2026, αυτόχειρες έφθασαν να είναι ακόμη και 17χρονες κοπέλες, οι οποίες φαίνεται πως είχαν δηλητηριασθεί από το «εμβόλιο» της καπιταλιστικής σκέψης. Η μία από τις δύο κατέγραφε στο σημείωμά της τον φόβο ότι θα καταλήξει με μια δουλειά που δεν θα της δίνει λεφτά.
Αν, όμως, στα αφτιά των δύο κοριτσιών, που κατά την στιγμή της πτώσης τους είχαν καλυφθεί με ακουστικά, ηχούσε το μάθημα που έδωσε ο Ιησούς Χριστός ενώπιον του διαβόλου αποκρούοντας τον πρώτο πειρασμό της ερήμου διά της φράσεως «ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος, αλλ’ επί παντί ρήματι εκπορευομένω διά στόματος Θεού» (Κατά Ματθ. 4, 4), είναι βέβαιον ότι σήμερα τα δύο αυτά αδικοχαμένα κορίτσια θα ήσαν ακόμη ανάμεσά μας.
Η κατρακύλα της ψυχανώμαλης κοινωνίας μας είναι τόσο ανεξέλεγκτη, που η συντριβή μας κράτησε λίγες μόνο ημέρες, μέχρι να επιστρέψουμε στην δυστοπική «κανονικότητα» της καθημερινής προπαγάνδας του τρόμου, ο οποίος διαχέεται ασταμάτητα από τα δαιμονισμένα ΜΜΕ που κάνουν ό,τι μπορούν για να μαυρίζουν σαδιστικώ τω τρόπω την ψυχή των τηλεδιασωληνωμένων πολιτών.
Νυχθημερόν μας βομβαρδίζουν μαζικά με αμέτρητα κύματα που εναλλάσσονται ή επισωρεύονται αενάως το ένα πάνω στο άλλο: κύματα ακρίβειας, κύματα βίας, κύματα λαθρομεταναστών, κύματα επιδημιών, κύματα απεργιακά κ.ο.κ. Οι προβολείς των ανάλγητων δημοσιογράφων είναι συνεχώς στραμμένοι σε όλες τις παθολογικές πτυχές της κοινωνίας, με φράσεις πομπώδεις και μουσική κατάλληλη για θρίλερ.
Είναι γνωστό ότι οι κακοποιημένες γυναίκες που ζουν μέσα σε ένα περιβάλλον καθημερινής κακομεταχείρισης από τον τυραννικό τους σύζυγο, έρχεται κάποια στιγμή που διαπράττουν είτε αυτοκτονία είτε ανθρωποκτονία, προκειμένου να τερματίσουν το αβάσταχτο μαρτύριό τους. Τηρουμένων των αναλογιών, ο σημερινός Νεοέλληνας είναι ένας κακοποιημένος από την εκάστοτε κυβέρνηση και τα ΜΜΕ πολίτης, ο οποίος δέχεται μια άνευ προηγουμένου επίθεση στο μυαλό του και το ηθικό του από τις διαδοχικές ή σωρευτικές «κρίσεις» που του παρουσιάζονται με τα πιο μελανά χρώματα.
Όποιος παρακολουθεί καθημερινά τηλεόραση, ακούει ραδιόφωνο ή σκρολάρει στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης μοιάζει με έναν αδύναμο (βιο)παλαιστή, ο οποίος δέχεται το ένα κροσέ μετά το άλλο. Μέχρι να σηκωθεί από το έδαφος και να σταθεί ζαλισμένος στα πόδια του, έχει «φάει» ήδη την επόμενη γροθιά, πέφτοντας πάνω στα σχοινιά.
Τα κακοποιητικά ΜΜΕ, όμως, έχουν φροντίσει να κάνουν και κάτι άλλο, ακόμη πιο ύπουλο: Καθώς παρουσιάζουν στον πολίτη τους κάθε λογής μπαμπούλες, τον πείθουν ότι ο Θεός έχει προ πολλού πεθάνει. Και ότι όποιος τολμά να πιστεύει ακόμη σε Εκείνον και να τον επικαλείται, είναι θρησκόληπτος, ψεκασμένος ή ακροδεξιός. Η τέλεια σατανική παγίδα:
Ο άνθρωπος αφ’ ενός αισθάνεται εξουθενωμένος στο άκουσμα της περιγραφής όλων των δεινών που αίφνης έχουν ενσκήψει πάνω του, αφ’ ετέρου νιώθει ανήμπορος να πιαστεί από μια ανώτερη Δύναμη, που του είπαν ψευδώς ότι έπαψε να υπάρχει!
ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Δυστυχώς παρά τις συνεχείς εκκλήσεις του γράφοντος για στήριξη του ιστολογίου (με το «τεράστιο» ποσό των 5 ευρώ μηνιαίως ή των 50 ευρώ ετησίως), στο οποίο δημοσιεύθηκαν εκατοντάδες άρθρα, που κοντεύουν να αγγίξουν την χιλιάδα, η ανταπόκριση ήταν μέχρι σήμερα (αποκαρδιωτικά) πενιχρή. Όπως πολλάκις έχω επισημάνει, για να μπορέσω να συνεχίσω αυτήν την αιματηρή προσπάθεια με σκοπό την διαφώτιση του κόσμου αναφορικά με το παγκόσμιο σχέδιο σωματικής και πνευματικής άλωσης της ανθρωπότητας μέσα από την ανάδειξη άλλοτε πρωτότυπων και άλλοτε σπάνιων και επίκαιρων κειμένων ιδίως από το μακρινό παρελθόν είναι απαραίτητο να μη χρειάζεται να ασκώ παράλληλα το δικηγορικό επάγγελμα. Η αραίωση της συγγραφικής δράσης στο ιστολόγιο τον τελευταίο καιρό οφείλεται ακριβώς σε αυτήν την ανάγκη.
Λεπτομέρειες σχετικά με την συνδρομή υπάρχουν στον ακόλουθο σύνδεσμο:
kvathiotis.substack.com/subscribe
Βλ. και: