Όχλος – Φύση – Φόβος – Πίστη

Τι μας διδάσκει το ευαγγέλιο / 01

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

---

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Το ευαγγέλιο της σημερινής Κυριακής, 2ας Αυγούστου 2026 (Θ΄ Ματθαίου), περιέχει άκρως διδακτικά μηνύματα, που μας βοηθούν να κατανοήσουμε με ποια όπλα πολεμούν τους λαούς οι εωσφορικές κυβερνήσεις, αλλά και ποια είναι τα αντίδοτα που μπορούν να μας θωρακίσουν αποτελεσματικά απέναντι στις αντίχριστες δυνάμεις του σκότους.

Καθώς τα σημεία των καιρών περί της εγκαθιδρύσεως της Παγκόσμιας Δικτατορίας του Αντιχρίστου πυκνώνουν ολοένα και περισσότερο, αξίζει να μελετήσουμε την σημερινή περικοπή και να προσπαθήσουμε να εξαγάγουμε χρήσιμα συμπεράσματα.

Πρωτίστως, πρέπει να έχουμε κατά νουν ότι όσοι αντίχριστοι κυβέρνησαν τους λαούς μέχρι σήμερα («καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασιν»¹) οικειοποιήθηκαν την λογική του ανάποδου κόσμου, μιμούμενοι ταυτοχρόνως τον Χριστό:

Όσα δίδαξε Εκείνος με το παράδειγμά Του, οι αντίχριστοι τα εφαρμόζουν από την ανάποδη.

Ειδικότερα, ενώ ο Χριστός θέλει να μας απαλλάξει από τους φόβους μας, οι αντίχριστοι θέλουν να μας έχουν εγκλωβισμένους μέσα στους φόβους μας, ώστε να μετατρεπόμαστε σε υποχείριά τους.

Επίσης, όπως ο Χριστός κυριαρχεί επί των στοιχείων της Φύσεως, έχοντας ως Θεάνθρωπος την εξουσία να τα κατευνάζει, αντίστοιχη κυριαρχία επιδιώκουν και οι αντίχριστοι βιοεξουσιαστές μας, με την διαφορά ότι δεν θέλουν να επιδρούν επί της Φύσεως κατευναστικά αλλά διαταρακτικά, στρέφοντάς την εναντίον των ανθρώπων.

Φυσικά, όντας απλοί άνθρωποι προσπαθούν να αντιγράψουν τον Χριστό, αναπληρώνοντας το έλλειμμά τους μέσω της τεχνολογίας.

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ: ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 14, 22-34

ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους. Καὶ ἀπολύσας τοὺς ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος κατ’ ἰδίαν προσεύξασθαι. Ὀψίας δὲ γενομένης μόνος ἦν ἐκεῖ. Τὸ δὲ πλοῖον ἤδη μέσον τῆς θαλάσσης ἦν, βασανιζόμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων· ἦν γὰρ ἐναντίος ὁ ἄνεμος. Τετάρτῃ δὲ φυλακῇ τῆς νυκτὸς ἀπῆλθε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης. Καὶ ἰδόντες αὐτὸν οἱ μαθηταὶ ἐπὶ τὴν θάλασσαν περιπατοῦντα ἐταράχθησαν λέγοντες ὅτι φάντασμά ἐστι, καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου ἔκραξαν. Εὐθέως δὲ ἐλάλησεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε. Ἀποκριθεὶς δὲ αὐτῷ ὁ Πέτρος εἶπε· Κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με πρὸς σὲ ἐλθεῖν ἐπὶ τὰ ὕδατα· Ὁ δὲ εἶπεν, Ἐλθέ. Καὶ καταβὰς ἀπὸ τοῦ πλοίου ὁ Πέτρος περιεπάτησεν ἐπὶ τὰ ὕδατα ἐλθεῖν πρὸς τὸν Ἰησοῦν. Βλέπων δὲ τὸν ἄνεμον ἰσχυρὸν ἐφοβήθη, καὶ ἀρξάμενος καταποντίζεσθαι ἔκραξε λέγων· Κύριε, σῶσόν με. Εὐθέως δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἐπελάβετο αὐτοῦ καὶ λέγει αὐτῷ· Ὀλιγόπιστε! εἰς τί ἐδίστασας; Καὶ ἐμβάντων αὐτῶν εἰς τὸ πλοῖον ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος. Οἱ δὲ ἐν τῷ πλοίῳ ἐλθόντες προσεκύνησαν αὐτῷ λέγοντες· Ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς εἶ. Καὶ διαπεράσαντες ἦλθον εἰς τὴν γῆν Γεννησαρέτ.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Και αμέσως ανάγκασε τους μαθητές να μπουν στο πλοίο και να πάνε πριν από αυτόν στην όχθη αντίπερα, ωσότου να απολύσει τα πλήθη. Και αφού απόλυσε τα πλήθη, ανέβηκε στο όρος ιδιαιτέρως για να προσευχηθεί. Και όταν βράδιασε, ήταν μόνος εκεί. Και το πλοίο ήδη απείχε πολλά χιλιόμετρα από την ξηρά καί βασανιζόταν από κύματα, γιατί ο άνεμος ήταν αντίθετος. Κατά τα ξημερώματα, λοιπόν, ήρθε προς αυτούς περπατώντας πάνω στη λίμνη. Και οι μαθητές, επειδή τον είδαν να περπατάει πάνω στη λίμνη, ταράχτηκαν λέγοντας ότι είναι φάντασμα, και έκραξαν από τον φόβο. Ευθύς όμως τους μίλησε ο Ιησούς λέγοντας: «Έχετε θάρρος, εγώ είμαι, μη φοβάστε». Του αποκρίθηκε τότε ο Πέτρος και είπε: «Κύριε, αν είσαι εσύ, διάταξέ με να έρθω προς εσένα πάνω στα νερά». Εκείνος είπε: «Έλα». Και αφού ο Πέτρος κατέβηκε από το πλοίο, περπάτησε πάνω στα νερά και ήρθε προς τον Ιησού. Βλέποντας όμως τον άνεμο ισχυρό, φοβήθηκε και, επειδή άρχισε να καταποντίζεται, φώναξε λέγοντας: «Κύριε, σώσε με». Αμέσως τότε ο Ιησούς, αφού έκτεινε το χέρι, τον έπιασε και του λέει: «Ολιγόπιστε, γιατί δίστασες;». Και μόλις αυτοί ανέβηκαν στο πλοίο, κόπασε ο άνεμος. Εκείνοι μέσα στο πλοίο τον προσκύνησαν λέγοντας: «Αληθινά είσαι Υιός Θεού». Και αφού διαπέρασαν τη λίμνη, ήρθαν στην ξηρά, στη Γεννησαρέτ².

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΟΧΛΟΥ

Κατ’ αρχάς δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι, στην συγκεκριμένη ευαγγελική περικοπή, όπως και σε άλλες πολλές, τα πλήθη που συγκεντρώνονται κοντά στον Χριστό και στους μαθητές Του αποκαλούνται όχλος. Με την λέξη αυτή συνυποδηλώνεται ότι ο κόσμος που συρρέει σε ένα συγκεκριμένο μέρος έχει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της μάζας, η οποία αναπτύσσει μία ιδιαίτερη δυναμική που ευνοεί την (συνήθως ταχεία) λήψη απόφασης για συλλογική δράση.

Όπως επισημαίνει ο Γάλλος ιατρός και συγγραφέας Σαρλ-Μαρί Γκυστάβ Λε Μπον (Gustave Le Bon):³

«το άτομο ως μάζα αποκτά, από μόνο το δεδομένο του πλήθους, ένα αίσθημα ισχύος ακαταμάχητο, που του επιτρέπει να ενδίδει σε ένστικτα τα οποία, μόνο του, θα είχε κατ’ ανάγκη χαλιναγωγήσει. Τόσο περισσότερο πρόθυμα θα ενδίδει σε αυτά που, καθώς η μάζα είναι ανώνυμη, και κατά συνέπεια ανεύθυνη, το αίσθημα της υπευθυνότητας, που συγκρατεί πάντα τα άτομα, θα εξαφανιστεί τελείως».

Επίσης, «μέσα σε μια μάζα, κάθε συναίσθημα, κάθε πράξη είναι μεταδοτική, και μεταδοτική σε τέτοιο βαθμό, που το άτομο θυσιάζει πολύ εύκολα το προσωπικό του συμφέρον στο συλλογικό συμφέρον», ενώ πολύ σημαντική είναι και η διαπίστωση ότι η μάζα έχει «ροπή στην [αμοιβαία] υποβολή».

Χαρακτηριστική είναι και η ακόλουθη θέση του Λε Μπον, η οποία μας βοηθεί να κατανοήσουμε την διαχρονική πάλη που υφέρπει ανάμεσα στον όχλο και την αυτοπροσδιοριζόμενη ως «μικρή πνευματική αριστοκρατία», με άλλα λόγια: την περιώνυμη ελίτ, που προσπαθεί να τιθασεύσει τον όχλο, από τον οποίο, όμως, ζητά την ψήφο του, προκειμένου να συνεχίσει να τον κυβερνά «για το καλό του», υποτίθεται δημοκρατικά:⁴

«Η ιστορία διδάσκει ότι τη στιγμή που οι ηθικές δυνόμεις, ο οπλισμός μιας κοινωνίας, έχασαν τη δύναμή τους, η τελική δάλυσn επιτελέστηκε από αυτούς τους ασυνείδητους και κτηνώδεις όχλους που δικαίως χαρακτnρίστηκαν βάρβοροι. Οι πολιτισμοί, μέχρι σήμερα, δημιουργήθηκαν και διευθύνθηκαν από μια μικρή πνευματική αριστοκρατία, ποτέ από τις μάζες. Αυτές οι τελευταίες δεν έχουν δύναμη παρά για να καταστρέφουν. Η κυριαρχία τους αντιπροσωπεύει πάντα μια φάση αταξίας. Ένας πολιτισμός περιλαμβάνει σταθερούς κανόνες, μια πειθαρχία, το πέρασμα από το ενστικτώδες στο ορθολογικό, την πρόβλεψη για το μέλλον, ένα υψηλό επίπεδο μόρφωσης, καταστάσεις τελείως απρόσιτες στις μάζες, που έχουν εγκαταλειφθεί στον εαυτό τους. Με την αποκλειστικά καταστροφική δύναμή τους, δρουν όπως τα μικρόβια που επισπεύδουν την διάλυσn των αδύναμων σωμάτων ή των πτωμάτων. Όταν το οικοδόμημα ενός πολιτισμού είναι σκωληκόβρωτο, οι μάζες επιφέρουν την κατάρρευσή του. Έτσι εμφανίζεται ο ρόλος τους. Για μια στιγμή, η τυφλή δύναμη του πλήθους γίνεται η μόνη φιλοσοφία της ιστορίας».

Δεν είναι τυχαίο ότι ο όχλος, σκεπτόμενος απολύτως ανάποδα, ζήτησε την σταύρωση του λυτρωτή μας Χριστού και την απελευθέρωση του ληστή Βαρραβά!

Για την αποφυγή των παγίδων που ενυπάρχουν στην επαφή με τον όχλο, ο Χριστός επιλέγει να δώσει το παράδειγμα της αποστασιοποίησης, της περισυλλογής και, βεβαίως, της προσευχής προς τον Πατέρα-Παντοκράτορα.

ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ

Κεντρικής σημασίας στην ανωτέρω ευαγγελική περικοπή είναι η σχέση του Χριστού με τα καιρικά φαινόμενα: Βλέπουμε ότι, καίτοι έπνεαν ισχυροί άνεμοι που κλυδώνιζαν το πλοίο, ο Χριστός περπατούσε πάνω στα κύματα, όντας επομένως ο απόλυτος κυρίαρχος των δυνάμεων της Φύσεως.

Πιθηκίζοντας (και) αυτήν την ιδιότητα του Χριστού, οι κάθε λογής αντίχριστοι και εν τέλει τα γρανάζια του μηχανισμού της Παγκόσμιας Δικτατορίας προσπαθούν μέσω της προηγμένης (και μυστικής για τους όχλους) τεχνολογίας να κυριαρχήσουν επί της Φύσεως, ανακαλύπτοντας τον τρόπο να προκαλούν σφοδρούς ανέμους, τυφώνες, πυρκαϊές, πλημμύρες, σεισμούς κ.λπ.

Επομένως, ενώ ο Χριστός χρησιμοποιούσε την δύναμή Του για να κατευνάζει την αγριεμένη Φύση, το αντίχριστο σύστημα εργαλειοποιεί την τεχνολογία με ανάποδο σκοπό: αγριεύει την Φύση, ώστε να προξενούνται απάνθρωπες καταστροφές, οι οποίες, ακολούθως, χρεώνονται υποκριτικά στην μανία της Φύσης, που, όμως, το ίδιο το αντίχριστο σύστημα έχει προκαλέσει!

Είναι δε εξοργιστικό το γεγονός ότι, καίτοι η ελίτ παραδέχεται πλέον από καιρού εις καιρόν ότι έχει την δυνατότητα να τροποποιεί τον καιρό, υπάρχουν δε ακόμη και στην Ελλάδα εταιρείες με τέτοια ειδίκευση⁵ (κι ενώ έχουν εκδοθεί βιβλία ήδη από τον 20ό αιώνα⁶ που αναφέρονται σε αυτήν την δυνατότητα, η οποία σήμερα αποκαλείται «γεωμηχανική» [geoengineering]) ή «χειραγώγηση του καιρού» [weather manipulation]), ουδέποτε λαμβάνεται απόφαση να χρησιμοποιηθεί αυτή η τεχνολογία για καλό σκοπό, π.χ. για πρόκληση τεχνητής βροχής που θα συμβάλει στην κατάσβεση μιας πυρκαϊάς!

Φυσικά, οι αντίχριστοι συνωμότες είθισται να κηλιδώνουν ως «συνωμοσιολόγους» όσους τολμούν να μιλούν για υπαρκτή τεχνολογία τροποποίησης του καιρού.

Aντιπροσωπευτιό παράδειγμα αποτελεί το από 11.10.2024 δημοσίευμα της μητσοτακογλείφτρας φυλλάδας ΤΑ ΝΕΑ (σελ. 9), η οποία, με αφορμή τον τυφώνα που είχε πλήξει την Δυτική Ακτή της Φλόριντα, είχε κάνει λόγο για θεωρίες συνωμοσίας σε σχέση με το σενάριο της χειραγώγησης του καιρού⁷.

ΦΟΒΟΣ

Μεγίστη προσοχή απαιτείται από την πλευρά του μελετητή της ανωτέρω περικοπής του κατά Ματθαίον ευαγγελίου και ως προς το συναίσθημα του φόβου που βίωσαν οι μαθητές του Χριστού βλέποντάς τον να περπατά πάνω στα κύματα, τιθασεύοντας την ισχύ τους.

Η λέξη «φάντασμα» που χρησιμοποιεί ο ευαγγελιστής είναι απολύτως χαρακτηριστική, δεδομένου ότι οι αντίχριστες δυνάμεις, που κυβερνούν τον πλανήτη με την βοήθεια των προσκυνημένων σε αυτές προπαγανδιστικών Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης, χρησιμοποιούν συστηματικά διάφορους «μπαμπούλες», προκειμένου να τρομάζουν τους λαούς κι έτσι να τους χειραγωγούν κατά το δοκούν.

Αν από τον φόβο μπροστά στην ταραγμένη θάλασσα μπορεί να λυγίσει ακόμη κι ένας μαθητής του Κυρίου, τότε είναι πανεύκολο να αντιληφθούμε πόσο πολύ μπορεί να τρομάξει ένας απλός, οθονόπληκτος πολίτης, ο οποίος κάθε τρεις και λίγο ακούει τους τηλεσαδιστές δημοσιογραφίσκους να τον εκφοβίζουν με τις αλλεπάλληλες (τεχνητές) κρίσεις που μαστίζουν την χώρα του αλλά και την οικουμένη ολόκληρη.

Ενώ, λοιπόν, ο Χριστός με το παράδειγμά Του δείχνει τις φιλάνθρωπες προθέσεις του, καθώς επιδιώκει την λύτρωση των ανθρώπων από τον φόβο, οι αντίχριστες δυνάμεις εμφορούνται από μισάνθρωπες προθέσεις, αφού υπηρετούν τον ακριβώς ανάποδο σκοπό: την συνεχή κατατρομοκράτηση των λαών, προκειμένου να τους κρατούν υποβιβασμένους σε βρεφοποιημένη κατάσταση, ώστε οι πολίτες να αποσύρονται διαρκώς πίσω από τα κάγκελα της νηπιακής κούνιας τους και να επιζητούν την προστασία των δήθεν καλοπροαίρετων αλλά σε κάθε περίπτωση πανίσχυρων πολιτικών μπαμπάδων τους!

ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

Επιπλήττοντας ο Χριστός τον Απόστολο Πέτρο ως «ολιγόπιστο», μας δείχνει ποιο είναι το αντίδοτο στον φόβο: η πίστη στον Χριστό, ο οποίος είναι πάντοτε δίπλα μας, έτοιμος να απλώσει χείρα βοηθείας, εφόσον ζητήσουμε την βοήθειά του, όπως ο Πέτρος που Του είπε την φράση «Κύριε, σώσε με!».

Μιμούμενοι ανάποδα τον Χριστό, οι αντίχριστες δυνάμεις που διαχειρίζονται τις τύχες της ανθρωπότητας μέσω μιας ολιγάριθμης υπερεθνικής ελίτ, η οποία χειρίζεται τις κυβερνήσεις σαν οσφυοκαμπτικές μαριονέτες, ζητούν από τους λαούς να πιστεύουν τυφλά τους πολιτικούς και τους εκάστοτε ειδικούς. Yποτίθεται ότι μόνο αυτοί, εκτελώντας παγκόσμιες εντολές προερχόμενες από έναν αόρατο μαριονετίστα, είναι σε θέση να καταπολεμήσουν τα παγκόσμια προβλήματα που, ασφαλώς, οι ίδιοι έχουν προκαλέσει, ώστε να επιβάλουν την λύση που τους συμφέρει, κατά το σύνθημα: πρόβλημα-αντίδραση-λύση (problem-reaction-solution).

Μόλις δε έλθει το πλήρωμα του χρόνου, οι σκοτεινές αυτές δυνάμεις θα απαιτήσουν τυφλή πίστη και απόλυτη υπακοή στον Αντίχριστο, ο οποίος θα συγκεντρώνει πάνω του το σύνολο της δαιμονικής ενέργειας που μέχρι πρότινος επιμεριζόταν στα κέντρα και τα παράκεντρα των αντίχριστων δυνάμεων.

Μέχρι να επισημοποιηθεί η εμφάνισή του, ο Αντίχριστος θα παραμένει ένα φάντασμα που θα προκαλεί μείζονα φόβο σε όποιον θα προσπαθεί να αναλογισθεί το εύρος της τυραννικής διακυβέρνησής του. Ωστόσο, η κονιορτοποίησή του είναι δεδομένη από τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, ο οποίος θα είναι ο απόλυτος θριαμβευτής και λυτρωτής της ανθρωπότητας από την αρχέγονη, αντίθεη συνωμοσία που πρωτοξεκίνησε στον κήπο της Εδέμ. Εκεί όπου ο εκπεσών εωσφόρος μετατράπηκε σε έναν σατανικό προπαγανδιστή, ο οποίος πούλησε επιτυχώς στους Πρωτοπλάστους το παραμύθι της θέωσης χωρίς Θεό.

Την σκυτάλη από τον διάβολο-προπαγανδιστή έχουν πάρει τα σημερινά τεχνομανιακά τσιράκια του, που επιχειρούν να μας πουλήσουν το αναβαθμισμένο παραμύθι της αυτοθέωσης και της αθανασίας μας μέσω της τεχνολογικής σύζευξης του ανθρώπινου εγκεφάλου με την μηχανή!

Κι επειδή τα τσιράκια του Αντιχρίστου αρέσκονται στο να παπαγαλίζουν προπαγανδιστικά συνθήματα προκειμένου να υπνωτίζουν τον όχλο, η προσφιλής τους φράση περί της «σωστής πλευράς της ιστορίας» έχει εν προκειμένω ανάποδη εφαρμογή:

Όποιος έχει επιλέξει το αντίχριστο στρατόπεδο είναι με την φρικτή πλευρά της ιστορίας, η οποία θα τον οδηγήσει στην αιώνια ειρκτή όπου θα βασανίζεται ακατάπαυστα η ψυχή.

1. Α΄ Ιω. 2, 18.

2. https://www.ekklisiaonline.gr/eyaggelia/evangelio-kyriakis-2-avgoustou-2026-agios-stefanos/

3. Ψυχολογία των μαζών, μτφ.: Ι.Σ. Χριστοδούλου, εκδ. Ζήτρος, Αθήνα 2010, σελ. 37 επ.

4. Le Bon, ό.π., σελ. 28.

5. https://www.3dsa.gr/el/drasthriothtes/tropopoihsh-kairou

6. Βλ. ιδίως το γερμανικό βιβλίο «Καιρός κατά βούληση» (Wetter nach Wunsch), το οποίο γράφτηκε το 1976 από τον Γκέοργκ Μπρόυερ (Georg Breuer) και κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 1982 (μτφ.: ΑΓΓΕΛΑ ΑΡΤΕΜΗ, εκδ. ΔΗΜ. Ι. ΚΩΤΣΙΑΝΑ, σελ. 112 επ.). Σε αυτό, μεταξύ άλλων, αναλύεται το φαινόμενο της «εμφύτευσης νεφών»:

«Σύμφωνα με μια σύνοψη που δημοσιεύτηκε από το αμερικανικό Υπουργείο Εμπορίου για τις επιχειρήσεις τροποποίησης του καιρού κατά το οικονομικό έτος 1972, το Κέντρο Όπλων Ναυτικού στην Τσάινα Λαίηκ της Καλιφόρνιας έκανε πειράματα χρησιμοποιώντας διάφορες τεχνικές εμφύτευσης και έκανε επίσης και μια μελέτη για τις επιπτώσεις της εμφύτευσης στην εκτεταμένη περιοχή. Προσωπικό του αμερικανικού Υπουργείου Άμυνας εκτέλεσε μια μεγάλη επιχείρηση για να μειώσει την ξηρασία στις Φιλιππίνες. Θα μπορούσαμε να ρωτήσουμε αν ο στρατός έκανε αυτή την επιχείρηση για καθαρά ανθρωπιστικούς λόγους, ή αν εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία να δοκιμάσει τις τεχνικές και ν’ αποκτήσει έτσι πείρα που ενδεχομένως θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για λιγότερο ανθρωπιστικούς σκοπούς αλλού».

7.