Ηλεκτρονικές ταυτότητες: Τρία ιστορικά τεκμήρια για το μέγεθος της σημερινής προδοσίας

Κείμενο-ρετρό 97.0: Οι ανησυχητικές αναφορές στο ηλεκτρονικό φακέλωμα από τα «Επίκαιρα» του 1968, το «Der Spiegel» του 1986 και το περιοδικό «ΕΝΑ» του 1990

Jul 31, 2026

Ενημερώνει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Καθώς έχουν ξεσπαθώσει πάλι οι συνωμότες χλευάζοντας ως «συνωμοσιολόγους», «αρνητές», «ψεκασμένους» και «θρησκόληπτους» όσους επικρίνουν τις νέες ηλεκτρονικές ταυτότητες και τον Προσωπικό Αριθμό, είναι απαραίτητο να γνωρίζει ο Νεοέλληνας σε ποιες απειλές κατά του ιδιωτικού βίου των πολιτών επικέντρωναν στο παρελθόν την προσοχή τους οι πρόγονοι των σημερινών πολιτικών και δημοσιογραφικών προδοτών.

Οι αναδρομές σε κείμενα του παρελθόντος είναι απολύτως απαραίτητες, προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε πόσο μεγάλη είναι η απόκλιση της σύγχρονης ρητορικής, μέσω της οποίας προπαγανδίζεται η δήθεν ευεργεσία μας από την τεχνολογία που συνδέεται με την ηλεκτρονική ταυτοποίηση και αριθμοποίηση του ελληνικού λαού, από την εκ διαμέτρου αντίθετη ρητορική του προηγούμενου αιώνα, μέσω της οποίας προειδοποιούμασταν για τους τεράστιους κινδύνους που υποκρύπτονταν στα σχέδια ηλεκτρονικής ταυτοποίησης και αριθμοποίησης των λαών.

Στο τελευταίο βιβλίο μου «Από τον εμβολιασμό στην αριθμοποίηση των ζωανθρώπων – και στο βάθος τσιπάρισμα» (εκδ. Νοών, 2025) συγκέντρωσα τα πλέον αντιπροσωπευτικά κείμενα του 20ού αιώνος, στα οποία καταγράφονται οι φοβεροί κίνδυνοι κατά της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας του πολίτη από την παλαιότερη προσπάθεια της παπανδρεϊκής κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ να θεσπίσει τον εν τέλει καταργηθέντα Ενιαίο Κωδικό Αριθμό Μητρώου (Ε.Κ.Α.Μ.) αλλά και από κυβερνήσεις άλλων χωρών, όπως ιδίως της Γερμανίας, όπου επιχειρήθηκε το 1986 να εισαχθούν νέου τύπου ταυτότητες. Κοινή συνισταμένη των σχετικών κειμένων ήταν το ηλεκτρονικό φακέλωμα και η μετατροπή μας σε γυμνούς-γυάλινους πολίτες.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ “DER SPIEGEL” (1986): Η ΠΥΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΥΣΤΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΗ

Δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι, ακόμη και το νεοταξίτικο-συστημικό περιοδικό DER SPIEGEL, στο τεύχος της 10ης Φεβρουαρίου 1986, είχε επιλέξει να επιστήσει την προσοχή των ανανγνωστών στον κίνδυνο επιτήρησης και ελέγχου του πληθυσμού, μέσα δε σε αυτό (σελ. 22 επ.) είχε φιλοξενήσει αφιέρωμα με τίτλο «Η πύλη για την μυστική αστυνομία είναι ανοιχτή».

Στο ίδιο αφιέρωμα υπήρχε ένα συγκλονιστικό σκίτσο με έναν παχύσαρκο κοστουμαρισμένο πολίτη, ο οποίος, βάζοντας την νέα ηλεκτρονική ταυτότητα στην σχισμή, αντικρίζει τον εαυτό του ολόγυμνο. Με αυτό τον τρόπο, ο σκιτσογράφος ήθελε προφανώς να εικονογραφήσει το φαινόμενο του «γυμνού πολίτη», το οποίο δημιουργείται εξαιτίας των νέων ταυτοτήτων και της τεχνολογίας που διαθέτουν.

Το σκίτσο αυτό είχε μεταφέρει σε μια επιφυλλίδα του ο Μάριος Πλωρίτης δημοσιευμένη στην εφημερίδα «Τo Βήμα» της 25ης Μαΐου 1986 (σελ. 17) με τον τίτλο«Ο γυμνός πολίτης» και υπότιτλο «Όταν ο “Άργος” της Πληροφορικής “ακτινογραφεί” την προσωπική ζωή μας» (βλ. και εις: Νέα Πολιτικά [1985-1988], Β΄, σελ. 195 επ.)1.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΕΝΑ» (1990): Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ ΣΕ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ

Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 25 Απριλίου 1990, είχε κυκλοφορήσει στην Ελλάδα το περιοδικό «ΕΝΑ» (τεύχ. 17), στο οποίο είχε δημοσιευθεί ένα άρθρο του δημοσιογράφου Βαγγέλη Γρηγόρη με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ο Μεγάλος Αδελφός σε παρακολουθεί».

Σημειωτέον ότι, όπως ήδη έχει επισημανθεί σε άρθρο του παρόντος ιστολογίου, σύμφωνα με βαρυσήμαντη δήλωση του μακαριστού γέροντος Ευφραίμ της Αριζόνας, «ο Αντίχριστος θα αυτοαποκαλείται Μεγάλος Αδελφός»2.

Σε εκείνο το άρθρο του 1990 (το οποίο έδωσε αφορμή για σχολιασμό του στο παρόν ιστολόγιο από τον Δημήτρη Δασκαλάκη3, την Ευγενία Σαρηγιαννίδη4 και την Μαρία Τρυγώνη5), ο συντάκτης του έγραφε, μεταξύ άλλων, τα εξής:

«Με το επιχείρημα ή και με την πρόφαση της ορθολογικής οργάνωσης και αποτελεσματικής λειτουργίας της, η κρατική διοίκηση μας οδηγεί στην καρτελοποίηση και στην εθελούσια αποκωδικοποίησή μας, και συνεπώς στη σταδιακή απεμπόληση της ατομικής μας ελευθερίας. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια δρομολογημένη πια κατάσταση. Η πληροφορική μοιάζει με τη μυθική Σειρήνα που, πριν φυλακίσει για πάντα τα θύματά της στο σκοτεινό βασίλειό της, τα γοητεύει με το τραγούδι της. Υπόσχεται τη διευκόλυνση, την αποτελεσματικότητα, την ταχύτητα, τον προγραμματισμό, την ταξινόμηση, την ακρίβεια. Στον αντίποδά της βρίσκεται ό,τι σήμερα κατατρέχει και παρεμποδίζει την εξακόντισή μας προς το «ένδοξο» μέλλον: η ανοργανωσιά, οι καθυστερήσεις, η αναποτελεσματικότητα, το χαρτοβασίλειο μιας ράθυμης γραφειοκρατίας, ο ανορθολογισμός. Ένα τέτοιο ακατάστατο περιβάλλον, όμως, ίσως και να αποτελεί το οχυρό, όπου ο καθένας θα μπορεί να υπερασπίζει και να διαφυλάσσει την ιδιωτική του σφαίρα και την ατομική του υπόσταση».

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» (1968)

Μόλις προ ολίγων ημερών εντόπισα ένα ακόμη συγκλονιστικό άρθρο, αυτήν την φορά του Γιάννη Λάμψα, με τίτλο «Ο γενικός φάκελος απειλεί τον σύγχρονο άνθρωπο», το οποίο είχε δημοσιευθεί στο περιοδικό «Επίκαιρα» της 26ης Απριλίου 1968 (σελ. 34 επ.), το οποίο, βεβαίως, δεν περιλαμβάνεται στο βιβλίο μου «Από τον εμβολιασμό στην αριθμοποίηση των ζωανθρώπων – και στο βάθος τισπάρισμα». Ως εκ τούτου, είναι πολύ σημαντικό να πληροφορηθεί εν συνεχεία ο αναγνώστης τον πυρήνα του.

Είναι εντυπωσιακό ότι ήδη από τότε, μολονότι οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές πόρρω απείχαν από την σημερινή εξελιγμένη τους μορφή και ήταν ακόμη άγνωστοι στο ευρύ κοινό (σύμφωνα με το δημοσίευμα, στις ΗΠΑ λειτουργούσαν το 1968 περίπου 40.000 ηλεκτρονικοί εγκέφαλοι αντί για 1.000 που υπήρχαν το 1950, ενώ στην Ευρώπη λειτουργούσαν μόνο 11.000), ο αρθρογράφος προειδοποιούσε για όλες εκείνους τους κινδύνους που θα καθίσταντο απολύτως ορατοί σε κάποιους από εμάς μετά από περίπου μισόν αιώνα:

«Η πρόοδος της τεχνικής στις εξελιγμένες χώρες δημιουργεί μιαν απροσδόκητη απειλή. Κινδυνεύει να καταργήση την ιδιωτική ζωή του ανθρώπου με τους ηλεκτρονικούς εγκεφάλους που τον παρακολουθούν από την κούνια ώς τον τάφο, συλλέγοντας και διανέμοντας κάθε είδους στοιχεία για την ζωή του».

Μάλιστα, ο Λάμψας είχε επικαλεσθεί τους δύο προφήτες του «απάνθρωπου και ολοκληρωτικού κόσμου», δηλ. τον Όργουελ και τον Χάξλεϋ, σημειώνοντας, ειδικά ως προς τον πρώτο, ότι:

«ο φοβερός, ο ανατριχιαστικός κόσμος του Όργουελ, με την παντοδυναμία του κράτους και την κατάργηση της ιδιωτικής ζωής, έχει κιόλας αρχίσει να γίνεται πραγματικότης».

Στο δημοσίευμα εκείνο υπήρχαν και δύο φωτογραφίες με αξιοπρόσεκτες λεζάντες. Στην πρώτη εικονιζόταν ένα νεογέννητο βρέφος που μόλις είχε αφήσει τα δακτυλικά αποτυπώματα του ποδιού του. Στο κείμενο της λεζάντας αναγράφονταν τα εξής:

«Από τη στιγμή σχεδόν που θα γεννηθή –προτού ακόμη κάνη τα πρώτα βήματά του– ένας άνθρωπος “καταχωρίζεται” και “ταξινομείται” σύμφωνα με τα αποτυπώματα των δακτύλων των ποδιών ή των χεριών του. Κατά την διάρκεια της ζωής του διάφοροι “Άργοι” της σημερινής πολύπλοκης κρατικής μηχανής τον παρακολουθούν άγρυπνα».

Στην δεύτερη φωτογραφία εικονιζόταν ο «Στρετς», «ένας κολοσσιαίος ηλεκτρονικός εγκέφαλος –σωστότερα: διερευνητής– που εργάζεται και για λογαριασμό κυβερνητικών υπηρεσιών των ΗΠΑ».

Στην ενότητα με τίτλο «Ο γυάλινος κόσμος», ο Λάμψας σημειώνει:

«Αλλά η ανάπτυξη των ηλεκτρονικών εγκεφάλων έχει και την ανησυχητική της πλευρά. Αυτή η πλευρά αφορά την ιδιωτική ζωή των ανθρώπων, που κινδυνεύει να εξαφανισθή τελείως. Οι μηχανές δεν έχουν φαντασία και, αν, αντί να τις κυριαρχήσωμε, γίνωμε δούλοι τους, θα μπούμε σε μια κυριολεκτικά εφιαλτική περίοδο. Στις Ηνωμένες Πολιτείες –όπου υπάρχουν, όπως είπαμε, οι περισσότεροι ηλεκτρονικοί εγκέφαλοι– οι αρμόδιοι κρούουν από τώρα τον κώδωνα του κινδύνου, γιατί οι μηχανές είναι σε θέση να ελέγχουν την ζωή του κάθε ανθρώπου, από την κούνια ώς τον τάφο. Μπορούν δηλαδή να μαζέψουν αφάνταστο όγκο πληροφοριών, για αφάνταστο αριθμό ανθρώπων, και να παρέχουν, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, λεπτομερέστερα και απόρρητα στοιχεία για οποιοδήποτε άτομο, και σε οποιονδήποτε τα ζητήση. Είναι φανεροί οι κίνδυνοι που δημιουργεί μια τέτοια δυνατότης για τις ατομικές ελευθερίες του κάθε πολίτη... Οι ηλεκτρονικοί εγκέφαλοι είναι σε θέση να καταγράψουν κάθε κίνηση που κάνει ένας άνθρωπος – ακόμη και το γεγονός ότι νοίκιασε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στην τάδε πόλη, ένα βροχερό απόγευμα. [...] Ο ηλεκτρονικός εγκέφαλος, λοιπόν, μπορεί να γίνη η καρδιά ενός συστήματος παρακολουθήσεως, που θα μεταβάλη την κοινωνία σ’ έναν γυάλινο κόσμο. Έναν κόσμο όπου η οικογενειακή μας ζωή, η οικονομική μας κατάσταση, η πνευματική και σωματική μας υγεία θα είναι γυμνές και ανυπεράσπιστες στα μάτια του πρώτου τυχόντος. Η πατροπαράδοτη ιδιωτική ζωή αργοπεθαίνει... Καθώς οι αστικές περιοχές επεκτείνονται και γίνονται πολυπληθέστερες, η ανάγκη για στοιχεία σχετικά με τα άτομα που τις αποτελούν θα γίνεται μεγαλύτερη, ιδίως για τις δημόσιες υπηρεσίες. Εκείνοι που καταρτίζουν τα σχέδια, θα χρειάζωνται πληροφορίες για το κάθε τι – τη στέγαση, τη μεταφορά, την κοινωνική πρόνοια, την απασχόληση, την εθνική άμυνα... Τι φυσικώτερο παρά να έρθη μια στιγμή που όλες αυτές οι “σκόρπιες” τώρα πληροφορίες θα πρέπει να συγκεντρωθούν σ’ έναν Γενικό Φάκελο; Η ιδέα πως ο άνθρωπος του τρίτου τετάρτου του 20ού αιώνος έχει τα ίδια δικαιώματα ιδιωτικής ζωής με τον άνθρωπο της αγροτικής κοινωνίας του 19ου αιώνος, είναι εξ ίσου αναχρονιστική, όσο και η ιδέα πως ο σημερινός άνθρωπος μπορεί να οδηγή μια σούστα με άλογο σ’ έναν σύγχρονο αυτοκινητόδρομο».

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Τα τρία προαναφερθέντα κείμενα του 20ού αιώνος αποτελούν τρανή απόδειξη της μεγίστης συνωμοσίας και, εν ταυτώ, τεράστιας προδοσίας που συντελείται σε βάρος του ελληνικού λαού, στον οποίο η κυβέρνηση της ΝΕΑΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ, συνεπικουρούμενη από τα δημοσιογραφικά γρανάζια της, προσπαθεί να προπαγανδίσει τις νέες ηλεκτρονικές ταυτότητες όχι απλώς ως ένα αθώο τεχνολογικό προϊόν, αλλά πολύ περισσότερο ως μια άκρως ωφέλιμη για τον πολίτη τεχνολογική εξέλιξη που υποτίθεται ότι θα του λύσει τα χέρια, κάνοντας την καθημερινότητά του ταχύτερη, απλούστερη, ασφαλέστερη (κατά το εωσφορικό τρίπτυχο «γρήγορα – εύκολα – σίγουρα»).

Στον ανάποδο κόσμο μας, όμως, τέτοιες υποσχέσεις θα πρέπει να μας υποψιάζουν ότι επιδιώκουν να μας κρατήσουν τυφλούς μπροστά στους δυσθεώρητους κινδύνους για τον ιδιωτικό βίο μας, τις ατομικές ελευθερίες μας και την αξιοπρέπειά μας και να μας φυλακίσουν οριστικώς και αμετακλήτως στο ψηφιακό δεσμωτήριο με τις αόρατες τεχνολογικές αλυσίδες.

Διαβάζουμε ανάποδα: Αυτό που ο κάθε Παπαστεργιόργουελ και ο κάθε δημοσιογραφίσκος μάς διαβεβαιώνει ότι θα μας λύσει τα χέρια, στην πραγματικότητα θα μας δέσει χειροπόδαρα!

Κρατάμε πάλι καλά στην άκρη του μυαλού μας το απόφθεγμα του Τζωρτζ Όργουελ:

«Όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει και το μέλλον».

Για να είμαστε, λοιπόν, σε εγρήγορση και να μην πιαστούμε στον ύπνο, πρέπει να μελετάμε τα κείμενα που είναι γραμμένα σε εφημερίδες, περιοδικά και, βεβαίως, σε βιβλία του 20ού αιώνα, μέσα από τα οποία κάποιες επιδραστικές προσωπικότητες της εποχής τους προσπάθησαν να μας προειδοποιήσουν ή, ενδεχομένως, να μας προετοιμάσουν για το μεγάλο κόλπο, ορθότερα το μισάνθρωπο σχέδιο: την εγκαθίδρυση της Παγκόσμιας Δικτατορικής Κυβέρνησης και την επίσημη εμφάνιση του Παγκόσμιου Δικτάτορα-Κυβερνήτη, η οποία θα καταστεί εφικτή μέσω της τεχνολογίας!

Όλα τα παραπάνω αναφέρονται συμπυκνωμένα στο ακόλουθο 10λεπτο βίντεο που δημιουργήσαμε σε συνεργασία με το ιστολόγιο Hellas Time, το οποίο ευχαριστώ θερμότατα.