Discussion about this post

User's avatar
Nioland's avatar

Θερμά συγχαρητήρια για την άμεση και τεκμηριωμένη απάντηση, Κύριε Καθηγητά.

Η προσφυγή στο argumentum ad hominem και η στοχοποίηση του προσώπου με ειρωνικούς χαρακτηρισμούς, αντί για την απάντηση στα ίδια τα επιχειρήματα, είναι το αρχαιότερο δείγμα αδυναμίας σε έναν διάλογο. Είναι το ίδιο ακριβώς πρόβλημα που αντιμετώπισαν οι αρχαίοι φιλόσοφοί μας. Η διαβολή (διάβολος) και η διαστρέβλωση της αλήθειας από τους δημαγωγούς και τους σοφιστές της εποχής, οι οποίοι αδυνατούσαν να αντιμετωπίσουν τη σωκρατική διαλεκτική και την ελεύθερη κριτική σκέψη.

Όταν ο σκεπτικισμός και η ελεύθερη κριτική σκέψη του πολίτη βαφτίζεται “δεισιδαιμονία”, το πρόβλημα δεν το έχει αυτός που αμφισβητεί, αλλά η ίδια η δημοκρατία που παύει να αντέχει τον αντίλογο. Η υπενθύμιση του Ιγνάθιο Ραμονέ για τον ρόλο των ΜΜΕ είναι εξαιρετικά επίκαιρη: η δημοσιογραφία οφείλει να ελέγχει την εξουσία, όχι να επιτίθεται στους πολίτες.

Η σιωπή απέναντι σε τέτοιες πρακτικές τις νομιμοποιεί. Η ανάδειξή τους είναι καθήκον κάθε πολίτη που επιμένει να σκέφτεται ελεύθερα. Ευχαριστούμε για την τεκμηριωμένη παρέμβασή σας.

No posts

Ready for more?