«Μανταλένα»: Το ετήσιο νεοεποχίτικο αγκάθι της εορτής των Θεοφανείων
Μαθήματα εφαρμοσμένης προπαγάνδας / Μάθημα 57ο
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
Στο πλαίσιο του 8ου μαθήματος εφαρμοσμένης προπαγάνδας1 είχα αναλύσει από κοινού με την Σωτηρία Ορφανίδου κάποιες ποινικές και κοινωνιολογικές πτυχές της κινηματογραφικής ταινίας «Μανταλένα», η οποία προβάλλεται κάθε χρόνο στην τηλεόραση την ιερή για την Ορθοδοξία μας ημέρα των Θεοφανείων.
ΒΑΡΚΑ ΜΕ ΜΗΧΑΝΗ: ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ
Η ταινία αυτή είχε επισημανθεί πέρσι ότι περνά κάποια πολύ σημαντικά μηνύματα για την φύση της τεχνολογίας και την επίδρασή της επί του καθημερινού βίου του σύγχρονου ανθρώπου.
Ειδικότερα, ο σεναριογράφος Γιώργος Ρούσσος2 επιχειρεί να καλλιεργήσει στον τηλεθεατή την αντίληψη ότι η βάρκα με μηχανή υπερέχει σε σχέση με ένα ιστιοφόρο ως προς την ταχύτητα (κατ’ επέκτασιν και ως προς την ευκολία). Από την άλλη πλευρά, όμως, μια βάρκα με πανιά και κουπιά πηγαίνει τους επιβάτες πιο σίγουρα, αφού η μηχανή μπορεί να χαλάσει καταμεσής του πελάγους.
Έτσι το τρίπτυχο «γρήγορα – εύκολα – σίγουρα», στο οποίο έχουμε αναφερθεί κατ’ επανάληψιν, επισημαίνοντας ότι είναι παραπλανητικό, αφού ό,τι γίνεται γρήγορα και εύκολα δεν μπορεί εξ ορισμού και εκ των πραγμάτων να εγγυηθεί ασφάλεια, βρίσκει την εφαρμογή του στην ακόλουθη διάστιξη που ακούγεται σε δύο σημεία της ταινίας: Όποιος πάει με μένα πάει γρήγορα, όποιος πάει με τον άλλον πάει σίγουρα!
Επίσης, είναι χαρακτηριστική η στιχομυθία που γίνεται ανάμεσα στην Μανταλένα και τον παπα-Φώτη εντός της εκκλησίας, όπου ο δεύτερος χαρακτηρίζει την βάρκα με μηχανή «πράγμα της επιστήμης, πράγμα του διαβόλου», καλεί δε την Μανταλένα να το πάρει απόφαση ότι η μηχανή τούς νίκησε.
Τότε, η Μανταλένα ρωτά τον παπα-Φώτη: «Δεν μπορεί να τα βάλει ούτε ο Θεός με την μηχανή;», οπότε εκείνος απαντά: «Μπορεί, πώς δεν μπορεί, αλλά δεν θέλει. Τώρα γιατί δεν θέλει, ανεξιχνίασται αι βουλαί του Υψίστου».
Στην σημερινή, ακόμη πιο διαβολική εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, η οποία θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί ότι αποτελεί τον αντίποδα του Αγίου Πνεύματος, άρα είναι το διαβολικό αντι-Πνεύμα της τεχνολογίας (όπως το Άγιο Πνεύμα μπορεί να φανερώσει σε καθένα μας την γνώση, έτσι και οι τεχνολάτρες-σατανολάτρες θεωρούν ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα μπορεί σε λίγο καιρό να φανερώσει την γνώση για οτιδήποτε σε οποιονδήποτε γρήγορα-εύκολα-σίγουρα!), η ανωτέρω στιχομυθία αποτελεί τροφή για σκέψη!
«ΣΟΛΩΜΟΝΙΚΗ»
Πέρα, όμως, από τους γόνιμους προβληματισμούς που γεννά η συγκεκριμένη ταινία σε ό,τι αφορά την σχέση ανθρώπου και μηχανής, περνά και κάποια άλλα, δηλητηριώδη μηνύματα, τα οποία εκπορεύονται από το αποκρυφιστικό κίνημα της «Νέας Εποχής»3.
Στο κίνημα αυτό (λέγεται και «Εποχή του Υδροχόου») «συστεγάζονται και αλληλοπεριχωρούνται ο αποκρυφισμός σε μια ποικιλία εκδηλώσεών του, ο νεογνωστικισμός, η αστρολογία, ανατολικές θρησκευτικές δοξασίες και πρακτικές, η ύπνωση, οι κάρτες ταρώ, η αριθμοσοφία, η επικοινωνία με πνεύματα, η έκσταση, η ουφολογία, ο οραματισμός, η χρήση κρυστάλλων για ενεργειακή θεραπεία, η θετική σκέψη, οι ανορθόδοξες απωανατολίτικες θεραπευτικές μέθοδοι, ο νεοπαγανισμός κ.λπ.4
Επί παραδείγματι, η ταινία «Μανταλένα» προβάλλει το πρότυπο ενός παπά που διαβάζει το φλυτζάνι και ασχολείται με την Σολωμονική!
Ρωτάει ένας συγχωριανός τον παπα-Φώτη:
– «Μα δεν μου λες παπά, συμβιβάζεται η αγιοσύνη σου με την Σολωμονική; Να κοιτάζεις τον καφέ;».
– «Συμβιβάζεται, αν έχεις να κάνεις με δαιμόνια και με τελώνια», απαντά εκείνος.
Η «Σολοµωνική» είναι ένα από τα πολλά βιβλία πρακτικής µαγείας, τα οποία χρησιµοποιούνται από ιδιαίτερες οµάδες ανθρώπων σε θρησκευτικές τελετές αµφιβόλου περιεχοµένου.
Διαθρυλείται ότι όποιος καταφέρει να αποκωδικοποιήσει τα νοήµατα του βιβλίου αυτού, θα µπορέσει να ελέγξει δαιµονικά πνεύµατα, τα οποία και θα κατευθύνει όπως αυτός επιθυµεί.
Αποκαλείται δε «Σολομονική», διότι συσχετίσθηκε με τον βασιλιά Σολομώντα, ο οποίος ναι μεν κατά την Παλαιά Διαθήκη είχε παρασυρθεί στην ειδωλολατρία (αργότερα μετανόησε), πλην όμως δεν προκύπτει ότι ασχολήθηκε με την μαγεία ή πολύ περισσότερο ότι έγραψε τέτοια βιβλία.
Αναφορά στην «Σολωμονική» γίνεται και σε ένα άλλο σημείο του έργου, όπου βλέπουμε τις κοπέλες του χωριού να παίρνουν το «αμίλητο νερό», μέσα στο οποίο ρίχνουν ένα μολύβι για να δουν αν θα παντρευτούν.
Εν συνεχεία ακούμε έναν άντρα του χωριού να ζητά από τους λέφτερους να μαζέψουν κλαδιά ενόψει της γιορτής του Αϊ-Γιαννιού. Αμέσως μετά ρωτάει κάποιος τον παπα-Φώτη αν είναι βεβαιωμένο ότι οι λέφτεροι και οι λέφτερες που θα πηδήξουν περισσότερες φορές θα παντρευτούν πιο γρήγορα.
Σε αυτήν την περίπτωση, ο παπα-Φώτης ζητά από τον περίεργο συγχωριανό του να μην τον κολάζει, λέγοντάς του ότι, όπως το έθιμο με το «αμίλητο νερό», έτσι και αυτό είναι της Σολωμονικής, την οποία εδώ εμφανίζεται να απορρίπτει, ενώ προηγουμένως, στην περίπτωση του διαβάσματος του φλυτζανιού, είχε τοποθετηθεί θετικά.
ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ
Υπάρχει, όμως, μία ακόμη σκηνή που είναι προβληματική από πλευράς Ορθοδοξίας:
Όταν ο ερωτοχτυπημένος με την Μανταλένα Γιακουμής πάει να μπει στην βάρκα της για να σπάσει την απόλυτη κυριαρχία του αντίπαλου βαρκάρη που έχει μαζέψει όλη την πελατεία χάρη στην τεχνολογικά εξελιγμένη βάρκα του, η Μανταλένα τού ζητά να ξαναβγεί, ώστε να πατήσει με το δεξί του πόδι και όχι με το αριστερό, «μήπως ξανάρθει το γούρι».
Τούτο δε, παρότι προηγουμένως συζητούσε με τον παπα-Φώτη για την αλλαγή που μπορεί να φέρει υπέρ της ο Θεός! Επομένως, και σε αυτήν την σκηνή μολύνεται η ορθόδοξη πίστη με στοιχεία δεισιδαιμονικά.
Να σημειωθεί δε ότι σε αυτήν την σκηνή η Μανταλένα κάνει βιαστικά τρεις φορές τον Σταυρό της, χωρίς όμως να τον ολοκληρώνει ορθοδόξως, η δε τρίτη φορά μένει κολοβή, διότι πάει να της πέσει το καπέλο.
ΑΛΛΑΓΗ ΦΥΛΟΥ
Τέλος, όταν ο παπα-Φώτης προσπαθούσε να πείσει ή/και να εξαναγκάσει το συγκεντρωμένο πλήθος του νησιού να επιλέγει εφεξής για τις θαλάσσιες μεταφορές του την βάρκα της Μανταλένας, εκείνη αντιδρά ακούγοντας ότι την αποκαλεί «ορφανό θηλυκό» και «δούλη του Θεού καπετάνισσα».
Έτσι, η Μανταλένα διακόπτει τον παπα-Φώτη τρεις φορές, ζητώντας του να την αποκαλέσει «δούλο του Θεού» και «καπετάνιο» και όχι «δούλη του Θεού» και «καπετάνισσα» («θηλυκό και συ, καπετάνιο λέγε με!» / «του δούλου καπετάνιου» / «δούλου, δούλου, μωρέ, σου λέω»), οπότε ο παπάς εκνευρισμένος και με αυστηρό ύφος της λέει:
«Μα δεν είμαι ούτε Θεός ούτε γιατρός για να σου αλλάξω και το φύλο, που με έπρηξες πια ευλογημένη».
Από την φράση αυτή, η οποία θα μπορούσε να συνδυασθεί με μια πρώιμη, νεοεποχίτικη προπαγάνδα υπέρ της αλλαγής φύλου (φυλομετάβασης), δύναται να βγάλει κανείς το εξής συμπέρασμα:
Αφού, λοιπόν, ο γιατρός μπορεί να κάνει ό,τι ο Θεός, άρα ο γιατρός είναι Θεός! Και ποιος το λέει αυτό; Ένας παπάς!
Άρα ο σεναριογράφος περνά εδώ ένα άκρως επίκαιρο μήνυμα θεοποίησης της επιστήμης, μέσω της οποίας ο άνθρωπος υποτίθεται ότι έχει την ευχέρεια να επιτύχει «ό,τι του καπνίσει», ακόμη και να φθάσει στην αυτοθέωση!
Αυτό, όμως, ακριβώς το μήνυμα περιέχεται στην κεντρική ατζέντα της «Νέας Εποχής»!
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Ο σατανοκίνητος μηχανισμός των Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης δεν μπορεί να έχει επιλέξει τυχαία να προβάλλει κάθε χρόνο την νεοεποχίτικη ταινία «Μανταλένα» ανήμερα των Θεοφανείων, δηλ. την ημέρα του Μεγάλου Αγιασμού, μέσω του οποίου εξουδετερώνεται η επιβουλή κάθε ορατού και αοράτου εχθρού!
Τα προπαγανδιστικά γρανάζια της «Νέας Εποχής», που χρησιμοποιούν το υπερόπλο της τηλεόρασης και του κινηματογράφου για να φορμάρουν κατά το δοκούν τον εγκέφαλο των μαζανθρώπων, κατάφεραν να μολύνουν συστηματικά και ύπουλα το μυαλό τους από το 1960, που ήταν το έτος πρώτης προβολής της επίμαχης ταινίας στις κινηματογραφικές αίθουσες και, ταυτοχρόνως, η χρονιά από την οποία θεωρείται κατά προσέγγιση ότι το αποκρυφιστικό κίνημα της «Νέας Εποχής» άρχισε να ανθίζει και στην Ελλάδα!
Η βιωσιμότητα του ιστολογίου εξαρτάται από την ελάχιστη οικονομική στήριξη των αναγνωστών, η οποία ανέρχεται σε 5 € μηνιαίως ή 50 € ετησίως.
Ευχαριστώ θερμά για την αλληλεγγύη σας!
Λεπτομέρειες σχετικά με την συνδρομή υπάρχουν στον ακόλουθο σύνδεσμο:
kvathiotis.substack.com/subscribe
Πρβλ.:
Πρβλ.:
Βλ. το άρθρο του π. Βασιλείου Α. Γεωργόπουλου, «Αποκρυφισμός και Νέα Εποχή», δημοσιευμένο στον Τόμο των Πρακτικών της ΙΖ΄ Πανορθοδόξου Συνδιασκέψεως Εντεταλμένων Ορθοδόξων Εκκλησιών και Ιερών Μητροπόλεων για Θέματα Αιρέσεων και Παραθρησκείας (υπό τον τίτλο: Πτυχές της «Νέας Εποχής». Απειλή αλλοιώσεως του ορθοδόξου φρονήματος από το πνεύμα της «Νέας Εποχής», Ν. Προκόπιον Ευβοίας, 31 Οκτωβρίου – 4 Νοεμβρίου 2005, Κλάδος Εκδόσεων και Μορφωτικής Υπηρεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήναι 2007, σελ. 91 επ.).