«Αλίμονο στους νέους»: Μία (ακόμη) διαχρονική επίθεση κατά του Χριστού μέσω του παλιού ελληνικού κινηματογράφου
Μαθήματα εφαρμοσμένης προπαγάνδας / Μάθημα 61ο
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
ΕΙΣΑΓΩΓΗ-ΥΠΟΘΕΣΗ
Από παιδί θυμάμαι το Μεγάλο Σάββατο πριν από την Ανάσταση να παίζεται στην τηλεόραση η ελληνική ταινία «Αλίμονο στους νέους». Τι περίεργο πράγμα! Είμαστε στο 2026 και η ίδια ταινία, ηλικίας 65 ετών, εξακολουθεί να προβάλλεται σε διάφορα κανάλια, και μάλιστα όχι μόνο το Μεγάλο Σάββατο, αλλά και την Κυριακή του Πάσχα.
Η υπόθεση αυτής της χιλιοπαιγμένης ταινίας, η οποία βασίζεται στο ομώνυμο θεατρικό έργο των Σακκελάριου-Γιαννακόπουλου, είναι πασίγνωστη:
Σε μια παραλλαγή του μύθου του Φάουστ, ο ηλικιωμένος Ανδρέας (Δημήτρης Χορν), δέχεται να πουλήσει την ψυχή του στον διάβολο, προκειμένου να ξαναγίνει νέος.
Σημειωτέον ότι, για το καλό της πατρίδος, με τον διάβολο θα συνεργάζονταν, κατά θλιβερή ομολογία τους, και ονομαστοί πολιτικοί που είναι γνωστοί ανθέλληνες ή αυτοδιαφημιζόμενοι «πατριώτες».
Πράγματι, ο διάβολος επαναφέρει τον Ανδρέα στην ηλικία των 30 ετών, αλλά τον εξοπλίζει με την ισχνή «κάβα» των 30.000 δραχμών. Διαθέτοντας το πολυπόθητο ηλικιακό προσόν, καταφέρνει να γοητεύσει τον ερωτικό του στόχο, δηλ. την όμορφη νεαρά Ρίτα (Μάρω Κοντού).
Εξαιτίας, όμως, της οικονομικής δυσπραγίας του, ο τριαντάχρονος Ανδρέας αδυνατεί να συναγωνισθεί τον ευκατάστατο γερομπαμπαλή (γείτονα και φίλο του) Αγησίλαο (Σπύρο Μουσούρη), ο οποίος καταφέρνει να αποσπάσει το «ναι» της Ρίτας και της μητέρας της (Σμάρω Στεφανίδου) σε γάμο της ευειδούς νεαράς μετά του ευπόρου γέροντος.
Όταν ο Ανδρέας βλέπει ότι τα πράγματα εξελίσσονται άσχημα γι’ αυτόν, αποκαλύπτεται στον Αγησίλαο, ο οποίος του αναγγέλλει τα κακά μαντάτα:
«Το κοριτσάκι το λιγουρεύαμε και οι δύο. Εσύ σαν όπλο διάλεξες τα νιάτα, εγώ το χρήμα. Και σε νίκησα!».
Όλα αυτά, όμως, εκτυλίσσονται μέσα στο όνειρο που βλέπει ο Ανδρέας, καθώς έχει αποκοιμηθεί στην πολυθρόνα του λίγη ώρα πριν από την Ανάσταση. Όταν ξυπνά, πληροφορείται από τον Αγησίαλο ότι έχει πάρει την απόφασή του να ζητήσει σε γάμο την Ρίτα, οπότε, για να τον σαμποτάρει, προσφέρεται να δώσει κάθε αναγκαία οικονομική βοήθεια στον νεαρό σωφέρ του (Ανδρέα Ντούζο), προκειμένου να μπορέσει να νυμφευφθεί την αγαπημένη του Ρίτα, η οποία μέχρι τότε ήταν διστακτική λόγω της φτώχειας του νεαρού.
ΕΝΤΑΞΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ
Κάλλιστα θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι αυτή η ταινία φτιάχτηκε εξ υπαρχής για να υπονομεύει διαχρονικά και ύπουλα, μέσω του κινηματογράφου, το φιλάνθρωπο θαύμα της Ανάστασης, η οποία επέφερε την μεγαλοπρεπή και ανεπανάληπτη ήττα του διαβόλου. Διότι ο κύριος Αντρέας, όλως τυχαίως, βλέπει το φαουστικό του όνειρο λίγη ώρα προτού ακουσθεί το «Χριστός Ανέστη».
Έτσι, οι διεστραμμένοι εγκέφαλοι της κινηματογραφικής Νέας Εποχής δημιούργησαν και την δικαιολογητική αφορμή, ώστε η συγκεκριμένη ταινία να προβάλλεται τουλάχιστον κάθε Μεγάλο Σάββατο, λίγη ώρα προτού ακουστεί το «Χριστός Ανέστη» σε όλες τις ορθόδοξες εκκλησίες!
Για μία ακόμη φορά, λοιπόν, η Τέχνη μοιάζει να υπηρετεί τον διάβολο και να πολεμά τον Χριστό! Είναι πολλά τα σημάδια εκείνα που δείχνουν ότι ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος λειτούργησε ως δίστομο εργαλείο του εωσφορικού κινήματος της Νέας Εποχής με στόχο την άλωση του μυαλού του χριστιανού τηλεθεατή:
Από την μία πλευρά, το πολυπλόκαμο αυτό κίνημα θέλει να τον βρεφοποιεί καθιστώντας τον ευχερώς χειραγωγήσιμο σε κάθε είδους προπαγάνδα, και από την άλλη πλευρά θέλει να τον αποχριστιανοποιεί ολίγον κατ’ ολίγον, χύνοντας το αντι-ορθόδοξο δηλητήριο διά της επαναληπτικής προβολής των ίδιων προπαγανδιστικών ταινιών σε συγκεκριμένες ημέρες του χρόνου.
Κατά τούτο, οι ελληνικές αυτές ταινίες λειτουργούν σαν αντι-ευαγγελικός λόγος: Όπως η Καινή Διαθήκη περιέχει αναρίθμητα διδακτικά χωρία αλλά η Εκκλησία μας έχει επιλέξει να ακούγονται μόνο κάποια από αυτά, προφανώς τα πλέον χαρακτηριστικά και αντιπροσωπευτικά της ορθόδοξης διδασκαλίας, έτσι και ο ελληνικός κινηματογράφος από τις χιλιάδες ταινίες που προβλήθηκαν μεταξύ 1950 και 1970 επιλέγει πάντοτε μόνο εκείνες τις ταινίες που έχουν την πιο διαβρωτική επίδραση κατά της Ορθοδοξίας!
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Η ταινία «Αλίμονο στα νιάτα» είναι ό,τι η «Μανταλένα» για τα Θεοφάνεια1, δηλ. μία ακόμη επίθεση του νεοεποχίτικου κινηματογράφου ενάντια στην ορθόδοξη πίστη.