Ο Καποδίστριας και ο βαθύς ύπνος του Σμαραγδή

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

---

Το σινεφίλ κοινό περίμενε με ιδιαίτερη αγωνία την πανελλήνια πρεμιέρα στους κινηματογράφους της ελληνικής δραματικής ταινίας «Καποδίστριας» σε σκηνοθετική επιμέλεια του Γιάννη Σμαραγδή, που φιλοδοξεί να αποτυπώσει στην μεγάλη οθόνη την συγκλονιστική και πολυκύμαντη ζωή του μαρτυρικού πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας.

Η φωτεινή προσωπικότητα του Ιωάννη Καποδίστρια κατέχει περίοπτη θέση στην ιστορική συνείδηση και στην συλλογική μνήμη των Ελλήνων, και ως εκ τούτου η μεταφορά της ζωής και του έργου του στο κινηματογράφο απαιτεί προσεγμένη σκηνοθετική προσέγγιση, ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι αντάξιο της εμβληματικής φυσιογνωμίας του θεμελιωτή του νεότερου ελληνικού κράτους.

Αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι η άνανδρη πολιτική δολοφονία του Καποδίστρια ματαίωσε την υλοποίηση του μεγαλόπνοου οράματός του για μια ελεύθερη και ανεξάρτητη Ελλάδα που θα ακτινοβολεί σε ολόκληρο τον κόσμο το ανέσπερο φως του Ελληνορθόδοξου Πολιτισμού, αποτελώντας χώρα αναφοράς για την Οικουμένη. Σήμερα, μετά από 195 χρόνια από τον άδικο θάνατό του, θρηνούμε την απώλεια της εθνικής μας αξιοπρέπειας, καθώς η πατρίδα μας έχει μεταβληθεί σε κράτος μειωμένης κυριαρχίας, το οποίο εκτελεί πειθήνια τις εντολές εξωθεσμικών κέντρων εξουσίας.

Οι Έλληνες πολίτες, απηυδισμένοι και κουρασμένοι από την τοξικότητα της κομματικής αντιπαράθεσης, τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα διασπάθισης δημόσιων και κοινοτικών πόρων, την διάβρωση των θεσμών και την περιφρόνηση του Κράτους Δικαίου αναγκάζονται να επιστρέφουν συχνά στο απώτερο ένδοξο ιστορικό τους παρελθόν, αναζητώντας στο πρόσωπο του Καποδίστρια τον αγαπημένο πολιτικό που νοηματοδότησε με το μαρτυρικό του φρόνημα τις αξίες της πολιτικής εντιμότητας, της ευσυνειδησίας και της εθνικής και κοινωνικής προσφοράς.

Συνεπώς, οι πολίτες προσήλθαν στις κινηματογραφικές αίθουσες, εμπιστευόμενοι την δοκιμασμένη σκηνοθετική εμπειρία του Γιάννη Σμαραγδή και προσδοκώντας να μεταφερθούν νοερά σε μια εποχή όπου ο κυβερνήτης τους, ζώντας λιτά και απέριττα, νοιαζόταν για την πατρίδα, πασχίζοντας πραγματικά για την εθνική αξιοπρέπεια και την περηφάνια του λαού του, τον οποίο δεν πρόδωσε ποτέ.

ΒΑΘΙΑ ΥΠΝΩΣΗ

Στο πλαίσιο της συνηθισμένης επικοινωνιακής προώθησης του κινηματογραφικού έργου, ο δημιουργός και εμπνευστής του, Γιάννης Σμαραγδής παραχώρησε σειρά συνεντεύξεων σε τηλεοπτικά μέσα και εφημερίδες, εξιστορώντας την διαδρομή της ταινίας μέχρι την προβολή της στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Κατά την παρουσία του στο πλατό της τηλεοπτικής εκπομπής της ΕΡΤ 1 «Στούντιο 4», αλλά και στην συνέντευξη που έδωσε στον δημοσιογράφο Δημήτρη Δανίκα και δημοσιεύθηκε στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα», δήλωσε ότι ο κεντρικός πρωταγωνιστής της ταινίας υποδύθηκε τον Καποδίστρια, αφού προηγουμένως υποβλήθηκε στην διαδικασία της βαθιάς ύπνωσης, αφήνοντας εμβρόνητους τους πολίτες για τις άγνωστες (και πνευματικά επιλήψιμες) σκηνοθετικές αντιλήψεις στην προσέγγιση ενός ρόλου.

Δηλαδή, οι πολίτες γνώριζαν μέχρι πρότινος ότι η άσκηση υποκριτικής τέχνης συνδέεται με σοβαρές θεατρικές σπουδές και όχι με την εξεύρεση επιτήδειου «διάμεσου», που έχει την ικανότητα να φέρει σε επαφή τον πρωταγωνιστή με την ψυχή του νεκρού ανθρώπου, τον οποίο θέλει να ενσαρκώσει στην μεγάλη οθόνη.

Συγκεκριμένα, ο Γιάννης Σμαραγδής, μιλώντας στον Δημήτρη Δανίκα δήλωσε τα ακόλουθα:

«Ήταν Παρασκευή και Δευτέρα πρωί έρχεται στο γραφείο. [σ.σ. εννοεί τον πρωταγωνιστή Αντώνη Μυριαγκό]. Μόλις μπαίνει μέσα του λέω: “Εσύ θα παίξεις τον Καποδίστρια”. Μου λέει: “Με συγχωρείτε, τι;”. Μετά πέρασε μια διαδικασία εκπαίδευσης για το πώς θα προσεγγίσει τον ρόλο. Αυτό έγινε με μεθόδους άγνωστες στην Ελλάδα. Με ύπνωση. Έτσι μπορούσε να δει τα βασικά στοιχεία της ύπαρξης του Καποδίστρια. Ένας ειδικός. [σ.σ. απαντά στην ερώτηση του Δανίκα ποιος τον υπέβαλε σε ύπνωση]. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δεν τους ξέρει κανείς και οι οποίοι έχουν αυτή τη δυνατότητα. Και θα το πω μεταφορικά για να μην παρεξηγηθώ – στην ουσία “είδε” τον Καποδίστρια και αυτός του έδωσε την άδειά του».

Μάλιστα στην ίδια συνέντευξη, ο πολυδιαφημισμένος Γιάννης Σμαραγδής, μιλώντας για την ανεκπλήρωτη αγάπη του Καποδίστρια, δεν είχε την παραμικρή αναστολή να παραδεχθεί ότι η ηθοποιός που υποδύθηκε την Ρωξάνδρα Στούρτζα υποβλήθηκε και εκείνη στην ίδια διαδικασία ύπνωσης, καθώς απεκάλυψε ανερυθρίαστα τα ακόλουθα:

«Εγώ λοιπόν έψαχνα να βρω ποια θα κάνει τη Στούρτζα και κάλεσα τη Μαρίνα Καλογήρου, με την οποία έχουμε δουλέψει στον “Καζαντζάκη”. Ήρθε και δούλεψε με τον άνθρωπο που φέρνει τους ηθοποιούς σε επαφή με τον «υπερουράνιο τόπο», κατά τον Πλάτωνα, δηλαδή την άλλη διάσταση όπου οι ψυχές υπάρχουν. Πάνω στη διαδικασία αυτή τη ρώτησα: “Την είδες, της μοιάζεις;”. Και μου είπε: “Αυτό που είδα εγώ μοιάζει με τη Μέριλ Στριπ, δεν είμαι εγώ”. Και έφυγε. Αλλά μου πρότεινε αυτή την ηθοποιό που βλέπεις στην ταινία, την Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη. Η οποία βρήκε έναν τρόπο να “δει” πώς ήταν η Στούρτζα. Αυτά που λέω μπορεί να είναι παρεξηγήσιμα, αλλά εγώ είμαι τώρα στην Ευρωπαϊκή Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών με 38 νομπελίστες, οι οποίοι τα λεγόμενα “μεταφυσικά” τα θεωρούν πλέον φυσικά. Η άλλη διάσταση, δηλαδή η ύπαρξη των ψυχών, είναι πλέον δεδομένη και όπως δουλεύουν τώρα οι σύγχρονες επιστήμες, σε λίγο θα το θεωρούμε φυσικό φαινόμενο».

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΜΕΝΤΙΟΥΜΙΣΜΟΣ

Με την πιο πάνω δημόσια τοποθέτησή του, ο σκηνοθέτης της ταινίας επιχειρεί όχι μόνο να προωθήσει, αλλά και να απενοχοποιήσει στα μάτια του μέσου Έλληνα πολίτη την ολέθρια πρακτική του υπνωτισμού, που αποτελεί την βάση του σύγχρονου αποκρυφισμού και της τελετουργικής μαγείας.

Συνεπώς, οποιοσδήποτε πολίτης, ακούοντας τον Σμαραγδή, κινδυνεύει να παρασυρθεί είτε από διάθεση αστεϊσμού, είτε από λόγους περιέργειας ή από αδυναμία χαρακτήρος σε πνευματιστικές συναθροίσεις, γεγονός που θα προκαλέσει βαθύ ρήγμα στην πνευματική και ψυχική του συγκρότηση, αφού, μέσω της ύπνωσης, θα έρθει σε επαφή και επικοινωνία με τα πεπτωκότα πνεύματα του απόκρυφου εωσφορικού βασιλείου.

Δεν έχουμε καμία δυσκολία να καταγγείλουμε ενώπιον πάντων τη δόλια μεθόδευση του Σμαραγδή, ο οποίος στο σκηνοθετικό του «κύκνειο άσμα» (;) δεν διστάζει να εργαλειοποιήσει την δεδομένη ευεργετική επίδραση της προσωπικότητας του Καποδίστρια στην ιστορική συνείδηση των Ελλήνων, προκειμένου με όχημα την ανυπόκριτη αγάπη τους στο πρόσωπο του νεκρού Κυβερνήτη να ενσταλάξει με σκηνοθετική μαεστρία στις ψυχές τους το νεοεποχίτικο δηλητήριο της ύπνωσης, της έκστασης και του «οραματισμού».

Στο εξαιρετικό βιβλίο του μακαριστού Ιερομονάχου Σεραφείμ Ρόουζ «Η Ορθοδοξία και η Θρησκεία του Μέλλοντος» αναφέρονται τα ακόλουθα σχετικά με εκείνους που επιδίδονται στην πνευματικά άκρως επικίνδυνη ενασχόληση της επίκλησης πνευμάτων νεκρών ανθρώπων:

«Τι είναι ένα μέντιουμ; (“διάμεσο”); Το μέντιουμ είναι ένα πρόσωπο με μια συγκεκριμένη ψυχική ευαισθησία, που το διευκολύνει να γίνεται όχημα ή μέσον για την εκδήλωση αοράτων δυνάμεων ή όντων (όπου εμπλέκονται πραγματικά όντα, αυτά είναι πάντα τα πεπτωκότα πνεύματα, κι όχι τα “πνεύματα των νεκρών” που φαντάζονται οι πνευματιστές). Σχεδόν όλες οι μη χριστιανικές θρησκείες κάνουν ευρεία χρήση των μεντιουμιστικών χαρισμάτων, όπως η διόραση, η ύπνωση, η “θαυματουργική” θεραπεία, η εμφάνιση και εξαφάνιση αντικειμένων, όπως και η μετακίνησή τους από τόπο σε τόπο. Η μεντιουμιστική θεραπεία, όπως και κάθε άλλη μεντιουμιστική δωρεά επιτυγχάνεται μέσω συγκεκριμένων σαφών τεχνικών και ψυχικών καταστάσεων, οι οποίες μπορούν να καλλιεργηθούν και να χρησιμοποιηθούν με εξάσκηση, και οι οποίες δεν έχουν σχέση ούτε με αγιότητα, ούτε με τη δράση του Θεού. Όμως είναι αληθινό ότι το βασίλειο απ’ όπου προέρχονται αυτά τα δώρα είναι το ιδιαίτερο βασίλειο των πεπτωκότων πνευμάτων, τα οποία δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν την ευκαιρία, που τους παρέχουν οι άνθρωποι που εισέρχονται σε αυτό το βασίλειο, να τους τραβήξουν στα δικά τους δίχτυα, προσθέτοντας τις δικές τους δυνάμεις και εκδηλώσεις με σκοπό να οδηγήσουν τις ψυχές στην καταστροφή».

Ο μακαριστός γέροντας Σεραφείμ τεκμηριώνει την θέση του, παραπέμποντας στα αντίστοιχα αγιογραφικά χωρία, επισημαίνοντας τα εξής:

«Και όποια κι αν μπορεί να είναι η εξήγηση των διαφόρων μεντιουμιστικών φαινομένων, ο Θεός στην αποκάλυψή Του προς την ανθρωπότητα έχει απαγορεύσει αυστηρά οποιαδήποτε επαφή με αυτό το απόκρυφο βασίλειο: “Δεν πρέπει να υπάρξει μεταξύ σας άνθρωπος που θα ζητά ή θα λέει μαντείες, ή θα παρατηρεί σημεία και οιωνούς για να προλέγει το μέλλον, μάγος που θα ψάλλει μαγικές ωδές, ούτε άνθρωπος εγγαστρίμυθος που θα φαίνεται να μιλά από την κοιλιά του, ούτε τερατοσκόπος που θα παρατηρεί σημεία και οιωνούς, ούτε νεκρομάντης που θα ρωτά τους νεκρούς. Εκείνος που τα κάνει αυτά είναι βδέλυγμα στον Κύριο τον Θεό σου”. [Δευτερονόμιο 18:10-121, Λευιτικό 20:6]»¹.

Συνεπώς, ο Γιάννης Σμαραγδής επιδιώκει να χειραγωγήσει τους Έλληνες πολίτες στην τεχνική της βαθιάς ύπνωσης και του αποκρυφισμού, ενθαρρύνοντάς τους –έστω και έμμεσα– να αναζητήσουν τον ειδικό, δηλαδή εκείνο το «διάμεσο» που θα μεσολαβήσει με σκοπό να βιώσουν την «ανεπανάληπτη» πνευματική εμπειρία της συνομιλίας με την ψυχή ενός νεκρού ανθρώπου.

Μόλις που χρειάζεται να αναφέρουμε ότι η δημόσια παραδοχή του σκηνοθέτη για την υποβολή του κεντρικού ηθοποιού σε βαθιά ύπνωση και η επαφή του με την ψυχή του Καποδίστρια στον «υπερουράνιο» τόπο, συνιστά αναντίρρητα αποκρυφιστική πρακτική, καταδικασμένη στην συνείδηση του εκκλησιαστικού πληρώματος, ενώ ο ίδιος, εμμένοντας στην θέση του, θέτει τον εαυτό του εκτός Εκκλησίας μέχρι να αποκηρύξει τις ευφάνταστες και μαγικές του δοξασίες, αποδεικνύοντας το σκηνοθετικό του ταλέντο, όχι με την ύπνωση των πρωταγωνιστών, αλλά με την επιδέξια και εμπνευσμένη καθοδήγησή τους.

ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΙΟΒΟΛΙΣΜΟΣ

Υποστηρίζουμε ότι η δήλωση του Σμαραγδή αναφορικά με την επίκληση της ψυχής του νεκρού Καποδίστρια, που εκπαίδευσε και κατηύθυνε τον πρωταγωνιστή του έργου στην ενσάρκωση του ρόλου του, δεν έγινε τυχαία, ούτε του «ξέφυγε», αλλά σχεδιάστηκε προσεκτικά, αποτελώντας έναν ακόμη καλοζυγισμένο «εωσφορικό κανονιοβολισμό» με στόχο την ισοπέδωση και των τελευταίων οχυρών ορθόδοξης χριστιανικής συνείδησης, προκειμένου να στρωθεί ευκολότερα και γρηγορότερα το «χαλί» στον παναιρετικό οικουμενισμό, στην δαιμονική αγκαλιά του οποίου χωρούν όλοι αδιακρίτως, δηλ. ορθόδοξοι, ετερόδοξοι, αλλόπιστοι και νεοπαγανιστές.

Την στιγμή που η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε μια κατάσταση πρωτοφανούς πνευματικής και ηθικής αποσύνθεσης, η δημόσια αφήγηση περιστατικών βαθιάς ύπνωσης, συνοδευόμενη με την επίκληση ψυχών νεκρών ανθρώπων, υπηρετεί έναν και μοναδικό σκοπό:

Να ανοίξει νέους «πνευματικούς» ορίζοντες στους Έλληνες πολίτες, και ειδικά στους νέους ανθρώπους, προκειμένου να πειραματιστούν με τον πνευματισμό, την ύπνωση, την μαγεία και τον αποκρυφισμό, προσκαλώντας ο καθένας –κατά την αρεσκεία του– το πνεύμα του αγαπημένου του προσώπου, μητέρας, συζύγου ή τέκνου, ενώ όσοι ανησυχούν για την πορεία των εθνικών θεμάτων μπορούν να συμβουλεύονται και να επικοινωνούν με το πνεύμα του Κολοκοτρώνη ή του τελευταίου αυτοκράτορα της Ελληνικής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας.

Έτσι, η ελληνική κοινωνία οδεύει με μαθηματική βεβαιότητα στην πλήρη διάλυση και δαιμονοποίησή της, χάνοντας κάθε ελπίδα για την σωτηρία της, ενώ η πνευματική ελίτ θα επιχαίρει για το κατόρθωμά της.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

Όσοι από τους θεατές χειροκροτούν στο τέλος της παράστασης αποδεικνύουν ότι είναι επιρρεπείς και ευάλωτοι στην κινηματογραφική χειραγώγηση, καθώς επηρεάζονται από την δύναμη της εικόνας του «κινηματογραφικού» Καποδίστρια, προσπερνώντας, σαν να έχει μηδαμινή σημασία, το σκηνοθετικό πάντρεμα του «Αγίου» της πολιτικής με την δαιμονική κατάσταση του πνευματισμού και της βαθιάς ύπνωσης.

Μόλις η ταινία ολοκληρώσει τον κύκλο των προγραμματισμένων προβολών της θα ξεχαστεί –όπως συμβαίνει εξάλλου και με κάθε άλλη κινηματογραφική ταινία–, διότι η καλλιέργεια της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης ενός λαού και η εμβάθυνση στις αρχές και αξίες αξιόλογων ιστορικών προσωπικοτήτων δεν αποτελεί υποχρέωση των κινηματογραφιστών, αλλά ενός εθνοκεντρικού εκπαιδευτικού συστήματος που σμιλεύει την σύγχρονη γνώση με τις αγιασμένες και ηρωικές μορφές του ιστορικού μας παρελθόντος.

Αν το εκπαιδευτικό σύστημα έχει απομακρυνθεί από τα διαχρονικά ιδεώδη και τις αξίες του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας και ενδιαφέρεται μόνο να εκκολάπτει υπάκουους, επιτηρούμενους και αριθμοποιημένους πολίτες, τότε η ελλείπουσα ιστορική γνώση δεν μπορεί και δεν πρέπει να αναπληρωθεί με την παρακολούθηση μιας κινηματογραφικής ταινίας βιογραφικού περιεχομένου. Η δύναμη της κινηματογραφικής εικόνας, όσο σαγηνευτική και πλανεύτρα κι αν είναι, δεν μπορεί να υποκαταστήσει τον πλούτο και την σοφία της ιστορικής γνώσης που βρίσκεται αποθησαυρισμένη στα βιβλία.

Οφείλουμε να επισημάνουμε ότι η ταινία του Σμαραγδή παραλείπει να αναφερθεί (άραγε εσκεμμένα;) στην εγκύκλιο του Καποδίστρια (2953/8-6-1828), με την οποία καταδικάζεται η συμμετοχή των δημοσίων υπαλλήλων στις Μυστικές Εταιρείες (υπονοώντας σαφώς τις τεκτονικές στοές), αφού σύμφωνα με την κρίση του έντιμου και αδιάφθορου κυβερνήτη είναι ασυμβίβαστη η ιδιότητα του κρατικού υπαλλήλου με εκείνη του μέλους Μυστικής Εταιρείας, που υπηρετεί σκοπούς αλλότριους προς τα εθνικά συμφέροντα. Έτσι όμως, ο θεατής στερείται της αναγκαίας γνώσης, και άρα και της ικανότητας να προβεί στην αυτονόητη σύγκριση των πολιτικών ηθών της εποχής του Καποδίστρια με την σημερινή επικρατούσα πολιτική διαπλοκή και σήψη.

Επίσης, υπογραμμίζουμε ότι η ταινία δεν εστιάζει στο χαρακτηριστικό απόσπασμα της συνομιλίας του Καποδίστρια με τον πρόεδρο της αντικυβερνητικής επιτροπής Γεωργάκη Μαυρομιχάλη, στην οποία αποτυπώνεται η κεντρική πολιτική φιλοσοφία και στάση ζωής του μαρτυρικού πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας.

Ο Καποδίστριας, απευθυνόμενος στον Γεωργάκη Μαυρομιχάλη, σημείωνε προφητικώς, μεταξύ άλλων, και τα ακόλουθα:

«Ένα μόνο φοβούμαι και με δέρνει υποψία, τρέμω την απειρία σας. Αν η νέα κυβέρνηση τύχη να συγκρουστεί με τα συμφέροντα ξένων δυνάμεων –επειδή κάθε τόπος έχει χωριστά το μυστήριο της ζωής του, τον νόμο της ευτυχίας του– αν πλανηθεί ο ελληνισμός και σηκώσει σκοτάδι μεταξύ μας, ώστε εσείς να μην διαβάζετε την καρδίαν μου, θολωθούν και εμένα οι οφθαλμοί μου, ποιος ηξεύρει; … πού θα πάμε, τι θα γενούμε; Ετινάξατε το καβούκι των αλλοφύλων, αλλά οι πλεκτάνες της διπλωματίας έχουν κλωστές πλανήτριες, φαρμακερές, κλωστές θανάτου, άφαντες και εσείς δεν τις εννοείτε. Κατεβαίνω πολεμιστής εις το στάδιο, θα πολεμήσω ως κυβέρνησις, δεν λαθεύομαι τον έρωτα των προνομίων που είναι φυτευμένα εις ψυχές πολλών, τα ονειροπολήματα των λογιωτάτων, ξένων πρακτικής ζωής, το φυλύποπτο, κυριαρχικό και ανήμερο αλλοεθνών ανδρών».

Και ο μεγάλος κυβερνήτης συμπληρώνει τον λόγο του, λέγοντας –εν είδει νουθεσίας– την ακόλουθη αξιομνημόνευτη φράση, που οφείλει να παραμείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στην ευγενική ψυχή κάθε αγνού Έλληνα πατριώτη:

«Η νίκη θα είναι δική μας αν βασιλεύση εις την καρδίαν μας μόνο το αίσθημα το ελληνικό, ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης»².

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ

Κατά την προσωπική μας γνώμη, όσοι αγαπούν τον Καποδίστρια και σέβονται την πολιτική του παρακαταθήκη, οφείλουν να απέχουν συνειδητά από την παρακολούθηση της ταινίας, που απλώς χαϊδεύει τον εθνικό συναισθηματισμό και τον ευαίσθητο ψυχισμό των Ελλήνων, αποδοκιμάζοντας έμπρακτα τις απαράδεκτες και αντορθόδοξες δηλώσεις του σκηνοθέτη, ο οποίος βρίσκεται σε βαθύ ύπνο σχετικά με την Ορθόδοξη πίστη, διδασκαλία και παράδοση.

Τιμή για τον Καποδίστρια αποτελεί η μίμηση και η απόκτηση εμπειρικής-βιωματικής σχέσης με την αγία και κρυστάλλινη βιοτή του. Η ζωή του Καποδίστρια συνιστά δημόσια πρόσκληση για μετάνοια αρχόντων και λαού, καθώς το ήθος, η ακεραιότητα, η αξιοπρέπεια και το πνεύμα της εκούσιας θυσίας αποτελούν πρωταρχική υποχρέωση και καθήκον, όχι μόνο των εκπροσώπων της εξουσίας, αλλά και των πολιτών.

Εν κατακλείδι, οι Έλληνες πολίτες οφείλουν να μην τρέφουν αυταπάτες, αλλά να συνειδητοποιήσουν ότι οι αρετές, οι αρχές και οι αξίες του Καποδίστρια, όχι μόνο δεν μπορούν να αναβιώσουν στην εμβολιασμένη Ελλάδα της κοινωνικής συμμόρφωσης και του ψηφιακού ολοκληρωτισμού, αλλά και ο ίδιος ο Καποδίστριας χίλιες φορές κι αν σηκωνόταν από τον τάφο του, χίλιες φορές πάλι θα τον δολοφονούσαμε, διότι ο Καποδίστριας ήταν άγιος άνθρωπος, ενώ εμείς παραμένουμε εγωιστές, κακότροποι, διεφθαρμένοι, αμετανόητα αμαρτωλοί και καθηλωμένοι στον μικρόκοσμό μας, παρακολουθώντας σιωπηλά και αδιάφορα τον εξελισσόμενο αφελληνισμό και την δημογραφική αλλοίωσή μας.

Επίσης, ας γνωρίζουμε καλά τούτο: Μόνο όσοι αγωνίζονται εν Χριστώ για την Ελευθερία, την Αξιοπρέπεια και την επικράτηση της Δικαιοσύνης του Θεού δικαιούνται να έχουν Άγιο Κυβερνήτη.

1. Εκδόσεις Εγρήγορση, Α΄ Έκδοση, Δεκέμβριος 2000, σελ. 172, 173 και 174.

2. Γιώργου Λεκάκη, Επίτομος Βιογραφία του Ιωάννη Καποδίστρια», Πρώτη Έκδοση 2021, Εκδόσεις ΤΑΛΩΣ Φ, σελ. 76-77.