Γ. Σμαραγδής: Πατριωτικό σμαράγδι ή νεοεποχίτικο παραγάδι;
Ενημερώνει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
Σε μια εποχή που προετοιμάζεται πυρετωδώς να υποδεχθεί τον ηγέτη της Παγκόσμιας Κυβέρνησης, κινηματογραφικά έργα τα οποία αναδεικνύουν εμβληματικούς Εθνικούς Κυβερνήτες του βεληνεκούς του Καποδίστρια δεν μπορεί παρά να είναι παντελώς ανεπιθύμητα από το νεοταξίτικο σύστημα.
Από αυτήν την άποψη, ο κινηματογραφικός Καποδίστριας του Γ. Σμαραγδή είναι ένα πολύτιμο πατριωτικό σμαράγδι, που αναζωογονεί το ενδιαφέρον ενός λαού, ο οποίος μέχρι πρότινος έμοιαζε να βρίσκεται σε πολιτική ύπνωση, δίνοντας την ψήφο του σε εναλλασσόμενες κομματικές μαριονέτες, ικανές μόνο να συμμετέχουν σε μια σκυτολοδρομία καταβαράθρωσης της Ελλάδος.
Ωστόσο, πέρα από την αφυπνιστική δυναμική της ταινίας του Σμαραγδή υπάρχει και μια τρωτή πλευρά, η οποία δεν σχετίζεται με τον ενδεχόμενο τερματισμό της πολιτικής ύπνωσης του Νεοέλληνα, αλλά με την κυριολεκτική ύπνωση στην οποία υπεβλήθησαν κάποιοι από τους ηθοποιούς της ταινίας, σύμφωνα με όσα έχει παραδεχθεί δημοσίως και κατ’ επανάληψιν ο Γιάννης Σμαραγδής.
Έτσι γεννάται ένα φλέγον κεντρικό ερώτημα και κάποια σημαντικά υποερωτήματα, όπως:
Μήπως η νέα ταινία του Γ. Σμαραγδή δεν είναι (ή δεν είναι μόνο) ένα πατριωτικό σμαράγδι αλλά (και) ένα νεοεποχίτικο παραγάδι;
Εκτός της ομολογημένης ύπνωσης από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, ποιες άλλες δηλώσεις έχει κάνει που μπορούν να συσχετισθούν με την νεοεποχίτικη προπαγάνδα;
Τι ακριβώς πρεσβεύει το κίνημα ή το ρεύμα της «Νέας Εποχής»;
Ποιες είναι οι νεοεποχίτικες τεχνικές;
Γιατί οι τεχνικές και οι δοξασίες της «Νέας Εποχής» είναι ασύμβατες με την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού, η οποία αναγνωρίζεται στο άρθρο 3 του Συντάγματός μας ως επικρατούσα θρησκεία;
Όταν ο Γ. Σμαραγδής διαλαλεί ότι πιστεύει στον Θεό, εννοεί τον Τριαδικό Θεό ή κάποιον άλλο, ενδεχομένως απρόσωπο θεό;
Μπορεί να συνδεθεί η «Νέα Εποχή» με ένα ολοκληρωτικό σύστημα που αποσκοπεί στην υποδούλωση κάθε ανθρώπου πάνω στην γη;
Οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά επιχειρούνται στο βίντεο που ακολουθεί.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ:
Μοναχός Αβραάμ Αγιορείτης, Η πτώση του εωσφόρου και η εξαπάτηση της ανθρωπότητος διά μέσου των αιώνων, εκδ. «Ο ποιμενικός αυλός», Άγιον Όρος, β΄ έκδ., 2024.
π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος, Αποκρυφισμός, γκουρουισμός, «Νέα Εποχή», εκδ. Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως, Πρέβεζα 1990.
Texe Marrs, Νέα Εποχή, Τα σκοτεινά μυστικά της, εκδ. Μπίμπη, Θεσσαλονίκη, χ.χ.

Κύριε Καθηγητά περίμενα με αγωνία την τοποθέτησή σας.
Οι πρώτες σκέψεις μου ήταν προς την ίδια κατεύθυνση.
Σας ευχαριστώ θερμά, είστε η επιστημονική και ορθόδοξη οπτική φάρος...
Με εκτίμηση
Να το και το κάρμα στο Ευαγγέλιο μέσα. Σίγουρα όχι όπως το διδάσκουν οι ανατολικές φιλοσοφίες αλλά το "με το μέτρον που μετράτε θα μετρηθήτε" και "με το κριτήριο που κρίνεται θα κριθήτε" είναι "κάρμα". Είναι το κοινώς ότι δίνεις παίρνεις. Φαντάζομαι με τι μέτρο θα μετρήσει ο Χριστός τους ορθόδοξους. Με βαρύ και ασήκωτο μέτρο. Με το ίδιο μέτρο που μετράνε κι αυτοί. "Δένουν φορτία βαριά και δυσβάσταχτα και τα βάζουν εις τους ώμους των ανθρώπων, αλλά αυτοί οι ίδιοι δεν θέλουν ούτε με το δάκτυλο τους να τα κινήσουν" 23.3-23.4
Ο φαρισαϊσμός πότε δεν σταμάτησε. Συνέχισε με την αντίθετη μορφή. Αυτή της ψεύτικης ταπείνωσης. Που βγάζει φραγγέλιο και βαράει ότι κινείται. Εκτός από το αυτομαστίγωμα.