Η παραπομπή των ελληνοτουρκικών διαφορών στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης: Πολιτικός ρεαλισμός ή εθνική αυτοχειρία;

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

«Χρωστάτε και σε όσους ήρθαν, πέρασαν, θα’ ρθούνε, θα περάσουν. Κριτές, θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί» (Κωστής Παλαμάς)

Κυρίαρχο διπλωματικό δόγμα που διέπει διαχρονικά την άσκηση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής είναι η νομιμοποίηση των επεκτατικών βλέψεων της Άγκυρας, μέσω της επίκλησης ευλογοφανών λόγων που στηρίζονται στο διεθνές δίκαιο ή σε διεθνείς συνθήκες.

Η Τουρκία, υπηρετώντας με απόλυτη προσήλωση και συνέπεια την στρατηγική επιδίωξή της για την επαναχάραξη των συνόρων με τα γειτονικά της κράτη (για δικό της όφελος), δεν διστάζει να προσφεύγει στην χρήση (Ιράκ, Συρία) ή στην απειλή χρήσης (Ελλάδα) στρατιωτικής βίας, επιχειρώντας να εκφοβίσει τους λαούς των όμορων χωρών και υπονομεύοντας σταθερά την εθνική τους κυριαρχία.