Ξε(κι)κοιλιάζοντας τον Βασίλη Κικίλια στο Κολωνάκι
Βαρυσήμαντες συζητήσεις του πεζοδρομίου 3.0
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
Σε έναν από τους πιο κεντρικούς δρόμους της Αθήνας, που, αν είχε στόμα να μιλήσει, θα πλημμύριζε τους κατοίκους της με αρχεία τα οποία θα ανταγωνίζονταν την κοινωνική σήψη των αρχείων Έπσταϊν, συνάντησα πριν από λίγες ώρες τον πρώην μπασκετομπολίστα, ιατρό και σήμερα υπουργό Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Βασίλη Κικίλια.
Περπατούσε με γρήγορο βήμα, σε μικρή απόσταση από τον προσωπικό του φρουρό. Καθώς κατηφόριζε την οδό Σκουφά προς Ομόνοια, ενώ εγώ την ανηφόριζα προς την πλατεία Κολωνακίου, τα βλέμματά μας συναντήθηκαν. Με αιφνιδίασε, χαμογελώντας μου με ένα σύντομο νεύμα χαιρετισμού, το οποίο αρχικά ανταπέδωσα.
Σε κλάσματα δευτερολέπτου, όμως, η συνείδησή μου επαναστάτησε για μία ακόμη φορά1, μη αντέχοντας να αφήσει τον συγκεκριμένο υπουργό να φύγει ατσαλάκωτος, ευθυτενής και χαρούμενος.
Η κτηνωδία της εποχής κορωνοϊού, κατά την οποία ο συγκεκριμένος υπουργός έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στον πολυποίκιλο βασανισμό των Νεοελλήνων, είναι τόσο ανεξίτηλα χαραγμένη στην καρδιά και το μυαλό μου, που αισθανόμουν βαθύ το χρέος να μιλήσω για λογαριασμό όλων εκείνων των συμπολιτών μου, οι οποίοι βίωσαν στο πετσί τους την υγειονομική δικτατορία, επιβεβλημένη μεν από τα εωσφορικά κέντρα της υπερεθνικής ελίτ, υλοποιημένη όμως με έναν ασύλληπτα αυταρχικό και ανάλγητο τρόπο από την κυβερνητική κομπανία της Νέας Δημοκρατίας (= Νέας Δικτατορίας) του Κυριακούλη Μητσοτάκη.
Έτσι, λοιπόν, πλησίασα διαγωνίως τον δικτατορίσκο υπουργό υγείας της εποχής κορωνοϊού, στον οποίο είπα αμέσως ότι θέλω να του πω κάποια πράγματα. Διατηρώντας το χαμόγελό του, έτεινε ευγενικά το χοντροκομμένο χέρι του στο οποίο φορούσε την βέρα του. Αποδέχθηκα υποκριτικά την χειραψία, αποδεχόμενος την ηθική αυτοδιακινδύνευσή μου, διότι εκείνο που προείχε ήταν να μην υποψιασθεί ότι επίκειται στιχομυθία η οποία δεν θα του ήταν καθόλου ευχάριστη.
– Σας ακούω, μου είπε ευγενικά.
Το πρώτο πράγμα που ξεφούρνισα στον κ. Κικίλια, κοιτώντας τον κατάματα, αλλά εξετάζοντας ταυτοχρόνως στα κλεφτά το μόνιμο περουκίνι του, ήταν ότι η κυβέρνησή του φρόντισε να χρησιμοποιήσει την ΔΑΠ ΝΔΦΚ, η οποία μέσω φοιτητή ενταγμένου στους κόλπους της παράταξής της με κατήγγειλε για όσα τολμούσα να διδάσκω στις παραδόσεις μου κατά των αντισυνταγματικών υγειονομικών μέτρων.
Τον ενημέρωσα ότι όλα όσα συνέβησαν όχι μόνο τότε αλλά και στην συνέχεια είναι καταγεγραμμένα με το νι και με το σίγμα τόσο στο βιβλίο μου «Από την τρομοκρατία στην πανδημία», αλλά και σε δεκάδες άρθρα που δημοσιεύονται μέχρι σήμερα σε ιστολόγια και εφημερίδες.
Ο κ. Κικίλιας άκουγε με ένα ημιπαγωμένο χαμόγελο, που από χαμόγελο εκγυμνασμένης ευγένειας είχε μετατραπεί σε χαμόγελο δυσάρεστης αμηχανίας. Ήταν η κατάλληλη στιγμή να πέσει το «διπλό κάρφωμα». Κρατώντας την υπουργική προσφώνηση, σαν να τρίβω με μπαμπάκι και οινόπνευμα το σημείο στο οποίο θα εισχωρήσει αιφνιδίως η επικριτική βελόνα, του λέω:
– Κύριε υπουργέ, θεωρώ ότι έχουμε δικτατορία. Και επιπλέον πιστεύω ακράδαντα ότι υποτιμάτε την νοημοσύνη του ελληνικού λαού με όλα αυτά τα τρομερά ψέματα με τα οποία μας φλομώνατε μέσα στην «πανδημία» αλλά και με τα ατελείωτα ψέματα που εξακολουθείτε να μας λέτε μέχρι σήμερα.
Το χαμόγελο του υπουργού παρέμεινε αμετάβλητο, αλλά το σώμα του ήδη είχε αρχίσει να παίρνει θέση «ξεμαρκαρίσματος» μέσα στην «ρακέτα». Μου απαντά βιαστικά, ανασύροντας από τον καθιερωμένο τσελεμεντέ μία από τις πολλές φράσεις που έχουν διδαχθεί οι πολιτικοί για τέτοιες περιστάσεις από τους εκπαιδευτές τους.
– Αυτή είναι η άποψή σας, η οποία είναι σεβαστή.
Και αμέσως έστριψε, για να συνεχίσει το περπάτημά του συναντώντας τον φρουρό του, ο οποίος είχε αρχίσει να ανησυχεί.
Μέσα στα ελάχιστα δευτερόλεπτα που μου απέμεναν για να ακουστεί το σφύριγμα του κοινωνικού φάουλ του, πρόλαβα να τον ειρωνευτώ με την εξής φράση:
– Είναι τόσο σεβαστή η άποψή μου, που δεν καταδέχεστε να την συζητήσετε.
Συνέχισε ατάραχος τον βηματισμό του, οπότε φώναξα δυνατά προς τις άδειες εκείνη την στιγμή κερκίδες του πεζοδρομιακού γηπέδου:
– Θαυμάστε έναν υπουργό που αρνείται την συζήτηση!
Να, λοιπόν, ποιοι είναι οι γνήσιοι αρνητές: Είναι οι αλαζόνες υπουργοί που διακόπτουν τον διάλογο με έναν από τους εκπροσώπους του τάχα «κυρίαρχου λαού».
Η άρνηση του κ. Κικίλια να συνεχίσει μαζί μου την ήρεμη συζήτηση δείχνει πόσο πολύ τον πείραξε το άκουσμα της μαύρης αλήθειας, την οποία επιμελώς κρύβει αυτός και οι συνάδελφοί του από τον μέσο πολίτη που τον μεταχειρίζονται σαν να είναι οι «πολιτικοί παιδεραστές» του:
Τον κακοποιούν συστηματικά με τα δύο μαστίγια του ολοκληρωτισμού, δηλαδή με το ψεύδος και την βία, κρατώντας τον αιχμάλωτο πίσω από τα κάγκελα της νηπιακής κούνιας του.
Όταν, λοιπόν, εμφανίζεται μπροστά στον «πολιτικό παιδεραστή» ένα «ατίθασο βρέφος» που τσιρίζει, ο κακοποιητικός «γονέας» του είναι αναμενόμενο να το βάλει στα πόδια, μη έχοντας καμία διάθεση να προσπαθήσει να καλμάρει τον θυμό του κακοποιημένου θύματος.
Είθε να πολλαπλασιασθούν τα «ατίθασα βρέφη» που δεν θα έχουν κανέναν ενδοιασμό να καρφώνουν την μαύρη αλήθεια μέσα στα μούτρα του κάθε καθωσπρέπει περουκινάτου κακοποιητή τους. Διότι τότε οι υπηρέτες του υβριδικού ολοκληρωτισμού θα αρχίσουν να συνειδητοποιούν ότι δεν μπορούν πλέον να υποτιμούν την νοημοσύνη του λαού. Έτσι, θα αναγκασθούν να πετάξουν τις ψευτοδημοκρατικές μάσκες τους μένοντας ξεβρακωμένοι σαν το μωρό που τα έχει κάνει πάνω του.
Ας είναι το σύνθημά μας ταυτόσημο με το σύνθημα εκείνο που έγραφαν στις προκηρύξεις τους τα μέλη της πλέον εμβληματικής αντιναζιστικής οργάνωσης της Γερμανίας, μια ομάδα φοιτητών του Πανεπιστημίου του Μονάχου που είχαν συστήσει το «Λευκό Ρόδο»:
– Δεν θα σιωπήσουμε ποτέ!
Η σιωπή είναι συνενοχή, κι όταν η σιωπή κυριαρχεί απέναντι στον ολοκληρωτισμό, είτε τον γνήσιο είτε τον υβριδικό, τότε οι σιωπηλοί θα ενταφιασθούν, μαζί με όλους τους άλλους, μέσα στο τυραννικό κλουβί.
Η βιωσιμότητα του ιστολογίου εξαρτάται από την ελάχιστη οικονομική στήριξη των αναγνωστών, η οποία ανέρχεται μόλις σε 5 € μηνιαίως ή 50 € ετησίως.
Ευχαριστώ θερμά για την αλληλεγγύη σας!
Λεπτομέρειες σχετικά με την συνδρομή υπάρχουν στον ακόλουθο σύνδεσμο:
kvathiotis.substack.com/subscribe
Βλ. και:
Χάρηκα πάρα πολύ που είδα την αναφορά στο «Λευκό Ρόδο» μιας και η δράση αυτού ήταν η αντίσταση στο αντίχριστο ναζιστικό καθεστώς. Η αντίσταση ήταν ιδίως πνευματική - ναι, με την ορθόδοξη έννοια. Γιατί με την ορθόδοξη έννοια, αφού ήταν σε μια περιοχή και περίοδο όπου είτε ο καθολικισμός είτε ο προτεσταντισμός κάλπαζαν; Διότι σπουδαίο ρόλο για την πνευματική αφύπνιση του γερμανικού λαού διαδραμάτισε και ο άγιος Αλέξανδρος Σμόρελ, σημαντικό μέλος του «Λευκού Ρόδου» και ο οποίος αγιοκατατάχθηκε επίσημα από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. Αφενός οι λόγοι του αγίου Αλεξάνδρου αφετέρου η δράση του σε συνδυασμό με τη δράση των υπολοίπων συμπαθέστατων και αξιομνημόνευτων μελών του Λευκού Ρόδου, αποτελούν σύγχρονο και πολύ πρόσφατο παράδειγμα αντίστασης, άξιο μίμησης - ιδίως με την ορθόδοξη πνευματική έννοια. Προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι αν διαβάσει κανείς τις προκηρύξεις του Λευκού Ρόδου μπορεί να τις χαρακτηρίσει διαχρονικές ή μάλλον επίκαιρες, δηλαδή αισθάνεται ότι είναι σαν να γράφτηκαν τώρα για εμάς. Επίσης, εάν μελετήσει κανείς τον βίο του αγίου Αλεξάνδρου Σμόρελ (μαρτύρησε πολύ νέος στο ναζιστικό καθεστώς), τη δράση του ιδίου καθώς και τη δράση του Λευκού Ρόδου είναι πολύ πιθανό να συλλογιστεί ότι αφορά εμάς και ότι πρέπει να τους μιμηθούμε... Μίμησις = τιμή αγίου. Μίμησις πρωτίστως πνευματική με ορθοδοξία και ορθοπραξία. Όχι «ου κατ' επίγνωσιν». Τι άλλο να πω... Εύχομαι ο άγιος Αλέξανδρος Σμόρελ να είναι μαζί μας, να πρεσβεύει για τη σωτηρία της ψυχής μας! Κ. Βαθιώτη σας ευχαριστώ πολύ για την αναφορά στο «Λευκό Ρόδο», για το κείμενο και για όλη την προσπάθειά σας. (...)
Εύγε κ. Βαθιωτη! Το παράδειγμα σας πρέπει να το ακολουθήσουμε όλοι οι νοήμονες πολίτες!