Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
«Η δημοκρατία απειλείται από τους “προστάτας” της».
Μία κομβικής σημασίας αλήθεια, γραμμένη σε περιοδικό του 1963, η οποία είναι και διαχρονική, αφού η αξία της διατηρείται αναλλοίωτη μέχρι σήμερα.
Οι σημερινοί κρυπτοδικτάτορες, Φαρισαίοι ψευτο-δημοκράτες, επικαλούνται συνεχώς το όνομα της δημοκρατίας για να συγκαλύψουν το ανύπαρκτο ουσιαστικό της αντίκρισμα.
Οι λεγόμενες «δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου» είναι οι προβατόσχημοι λύκοι που αυτοδιαφημίζονται ως «προστάτες» της δημοκρατίας, ενώ, στον ανάποδο κόσμο μας, γνωρίζουμε πλέον άριστα ότι οι «προστάτες» αυτοί δεν είναι παρά οι ύπουλοι «εχθροί» της δημοκρατίας.
Η φράση-κλειδί «η δημοκρατία απειλείται από τους “προστάτας” της» μπορεί να χρησιμοποιηθεί προπαγανδιστικά απ’ οποιονδήποτε, όχι μόνο από εκείνους που θέλουν να ξεγυμνώσουν τους ραδιούργους βιαστές της δημοκρατίας, αλλά και από εκείνους που υποδύονται τους «προστάτες» της φορώντας την μάσκα και τα γάντια του δημοκράτη.
Διότι σε ΟΛΟΥΣ αρέσει να αυτοπροσδιορίζονται ως «προστάτες» της δημοκρατίας. Το πρόβλημα είναι να μπορεί να ξεχωρίσει ο λαός τους λύκους από τους τσοπάνηδες, πράγμα πολύ δύσκολο, αφού αμφότεροι κρατούν στα χέρια τους την «φυσαρμόνικα της δημοκρατίας», παίζοντας συνεχώς την αμφίσημη μελωδία της:
Παρότι οι νότες είναι ακριβώς ίδιες, η μελωδία των γνήσιων προστατών είναι αφυπνιστική, ενώ εκείνη των Φαρισαίων προστατών είναι νανουριστική.
Αλλά τι είναι αφυπνιστικό και τι νανουριστικό αποτελεί ζήτημα σχετικό-υποκειμενικό.
Γι’ αυτό απαιτείται η εύρεση κάποιου αντικειμενικού κριτηρίου. Τέτοιο κριτήριο είναι η έμπρακτη αγάπη για την πατρίδα, η οποία αντικατοπτρίζεται σε μια σημαντική αυτοθυσία.
Μόνο όταν το παιδί δει τον πατέρα του ή την μητέρα του να προτάσσει τα στήθη του για να το σώσει από έναν κίνδυνο, γνωρίζει γι’ αυτούς ότι είναι πράγματι οι γνήσιοι γονείς του.
Ερωτάται λοιπόν: Όλοι αυτοί οι πολιτικοί από τα γνωστά τζάκια, οι σύγχρονοι κοτζαμπάσηδες, που μας κυβερνούν εναλλάξ μετά την δολοφονία του Καποδίστρια, νομίζοντας ότι είναι ιδιοκτήτες της πολυβασανισμένης Ελλάδος, τι ακριβώς έχουν θυσιάσει για την πατρίδα;
Μήπως τίποτε απολύτως δεν έχουν θυσιάσει αλλά από την πολλή εξουσία και το άφθονο χρήμα έχουν αφηνιάσει;
Οι παραπάνω αράδες δημοσιεύθηκαν στον λογαριασμό που διατηρώ στο facebook. Η απήχηση της ανάρτησης υπήρξε απογοητευτική, μολονότι πίστευα ότι η εντός ολίγων γραμμών ανάλυση της φράσης «η δημοκρατία απειλείται από τους “προστάτας” της» αποτύπωνε την ουσία του προβλήματος που μαστίζει όχι μόνο την δική μας χώρα αλλά κάθε χώρα που επισήμως έχει δημοκρατικό πολίτευμα και κυβερνάται από… δημοκράτες πολιτικούς, οι οποίοι, όμως, με τα λόγια και με τα έργα τους, αποδεικνύουν ότι διαπρέπουν ως δεινοί προπαγανδιστές που προσπαθούν να αποκρύψουν την εξής ζοφερή αλήθεια:
Ότι το Σύνταγμα ως καταστατικός χάρτης της δημοκρατίας και της ελευθερίας αποτελεί μια ελκυστική βιτρίνα πίσω από την οποία παραμονεύουν αμέτρητα δηλητηριώδη φίδια που καταβροχθίζουν μέρα με την μέρα ό,τι αποτελεί την πεμπτουσία της δημοκρατίας, δηλ. την λαϊκή κυριαρχία.
Είναι δε τόσο δυσθεώρητο το θράσος των πολιτικών που αυτοδιαφημίζονται ως «δημοκράτες», που, ενώ ανασκολοπίζουν κατά τρόπο κραυγαλέο και κατ’ εξακολούθησιν το Σύνταγμα, εξακολουθούν να «ορκίζονται» στις θεμελιώδεις αρχές του.
Το πρόβλημα που θίγω εδώ είχα αναλύσει πριν από δύο χρόνια σε άρθρο υπό τον τίτλο «Η σάπια καραμέλα των “αξιακών εχθρών” της δημοκρατίας»1.
Μολονότι η πρόσφατη ανάρτηση δεν κατάφερε να προσελκύσει το ενδιαφέρον των αναγνωστών, υπήρξαν δύο καίρια σχόλια κάτω από αυτήν που αξίζει να μεταφερθούν εδώ.
Η πραγματική δημοκρατία μοιάζει με μια έννοια του κόσμου των ιδεών στο σπήλαιο του πλάτωνα, στην πράξη δυσκολεύουν τα πράγματα, ας γίνει ο καθένας μας ένα ανοσοποιητικό κύτταρο στον «καρκίνο» της κοινωνίας μας.
Οι πολιτικοί που μάχονται διακαώς να μας πείσουν ότι είναι οι προστάτες της Δημοκρατίας είναι ακριβώς εκείνοι που υποσκάπτουν τα θεμέλια της και οδηγούν στην άλωση της δημοκρατίας εκ των έσω, έχοντας ενεργή παρουσία στο Κοινοβούλιο (Κενοβούλιο).
Φορούν το προσωπείο του δημοκράτη για να καλύψουν το αληθινό τους πρόσωπο που ομοιάζει με εκείνο ενός τρομοκράτη. Η μουσική που παίζουν σαγηνεύει και παρασύρει τα πλήθη στον όλεθρο.
Ομοιάζει με τον ήχο από το μαγεμένο αυλό, στο παραμύθι των αδελφών Γκριμ, με τις σειρήνες που μάγευαν τους ναυτικούς με το τραγούδι τους στην Ομήρου Οδύσσεια.
Οι σημερινοί πολιτικοί (πωλητικοί) τίποτα δεν έχουν θυσιάσει για την πατρίδα.
Ή μάλλον ορθότερα κάτι έχουν «θυσιάσει»: χρόνο για να εφευρίσκουν κάθε φορά διαφορετικές τεχνικές εξαπάτησης της μάζας, καθώς τους πολίτες δεν τους αντιμετωπίζουν παρά ως μια άβουλη και απρόσωπη μάζα.
Τη φράση «η δημοκρατία απειλείται από τους προστάτες της», την επικαλούνται οι ψευτοδημοκράτες που θέλουν να πείσουν την κοινή γνώμη ότι τάχα είναι υπέρμαχοι των δημοκρατικών ιδεών αλλά την επικαλούνται και οι αληθινοί δημοκράτες που στόχος τους είναι να ξεγυμνώσουν τους ψευτοδημοκράτες και να αποκαλύψουν στους συμπολίτες τους, το αληθινό πρόσωπο των δημαγωγών πολιτικών.
Χαρακτηριστική είναι η θρυλική φράση της πρωταγωνίστριας Τζένης Καρέζη, η οποία υποδυόταν τη Μαντώ Μαυρογένους, ηρωίδα της ελληνικής επανάστασης του 1821, στην ομώνυμη ταινία, όταν ρωτήθηκε στο τέλος της ταινίας:
«Και τι έχετε προσφέρει εσείς στον Αγώνα;», με εκείνη να απαντά με θλίψη και πικρία:
«Τι έχω προσφέρει στον αγώνα εγώ; Η Μαντώ Μαυρογένους; Τίποτα!».
Δυστυχώς όσους ανθρώπους προσφέρουν στην πατρίδα και θυσιάζονται για εκείνη, η πλειοψηφία των πολιτών δεν το αναγνωρίζει και παρασύρεται από φανταχτερούς «δημοκράτες».
Ή ακόμη και αν αντιλαμβάνεται ότι οι πολιτικοί δεν ενεργούν για το καλό της, δεν έχει τη δύναμη να αντιδράσει.
Και στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, ελάχιστες ήταν οι φωνές που προβληματίζονταν σχετικά με τη δημοφιλία του Α. Χίτλερ και έτσι νομοτελειακά η άνοδός του στην εξουσία δεν κατέστη δυνατό να αποτραπεί.
Όπως τότε, έτσι και σήμερα οι πολίτες σιωπούν, δεν αντιλαμβάνονται ή αντιλαμβάνονται αλλά δεν αντιδρούν.
Την περίοδο 1919-1933 στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης πραγματοποιήθηκε η εκκόλαψη του αυγού του φιδιού.
Παρά την πτώση του ναζισμού το 1945, δυστυχώς το αυγό του φιδιού εξακολουθεί να εκκολάπτεται και να εγχέει το δηλητήριο του στην καθημαγμένη Δημοκρατία, η οποία έχει καταστεί στις μέρες μας κενή περιεχομένου, ή μάλλον ορθότερα την έχουν καταστήσει κενή περιεχομένου οι κίβδηλοι δημοκράτες αλλά εκείνη συνεχίζει να αντιστέκεται, όπως πράττουν και όσοι την υπερασπίζονται πραγματικά, διατηρώντας βαθιά μέσα τους την ελπίδα ότι μια μέρα θα καταφέρει να αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες της.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η φράση «Η δημοκρατία απειλείται από τους “προστάτας” της», η οποία έδωσε αφρομή για την συγγραφή του ανωτέρω κειμένου που εντάχθηκε στην κατηγορία του ιστολογίου «Μια εικόνα, πάμπολλες λέξεις», αποτελεί τον τίτλο ενός αντικομμουνιστικού άρθρου που είχε γράψει ο Θ. Παπακωνσταντίνου στο περιοδικό «Εικόνες» της 26ης Ιουλίου 1963. Πρόκειται για την εποχή που είχε δολοφονηθεί ο Γρηγόρης Λαμπράκης λίγες εβδομάδες μετά την επιστροφή του από το Λονδίνο, όπου είχε μεταβεί για να συμμετάσχει σε πορεία ειρήνης. Σε εκείνο το ταξίδι του ο Λαμπράκης είχε έλθει σε λεκτική αντιπαράθεση με την βασίλισσα Φρειδερίκη για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τους φυλακισμένους αγωνιστές.
