«Παγκόσμιος Ολοκληρωτισμός»: Επιμνημόσυνο αφιέρωμα στον Σαράντο Καργάκο
Μνημονικός εμβολιασμός / Αριθμός αναμνηστικής δόσης: 23.2001
«Εμβολιάζει» ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Το 2001 είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «Κάκτος» ένα βιβλιαράκι του Σαράντου Καργάκου με τίτλο «Παγκοσμιοποίηση» και υπότιτλο «Προς ένα παγκόσμιο ολοκληρωτικό σύστημα εξουσίας».
Όπως όλα τα έργα του σπάνιου αυτού πνευματικού ανθρώπου με τα ποικίλα χαρίσματα, ο οποίος έφυγε από τον μάταιο τούτον κόσμο στις 13.1.2019 (εσφαλμένως αναγράφεται στο Διαδίκτυο η 14η Ιανουαρίου ως ημέρα θανάτου του), έτσι και το συγκεκριμένο πόνημα βρίθει αποφθεγματικών ρήσεων και προφητικών διαπιστώσεων.
Με αφορμή τα 7 χρόνια από τον θάνατό του, επιχειρείται επιμνημόσυνο αφιέρωμα με έναν ακόμη «μνημονικό εμβολιασμό», το οποίο στηρίζεται στις μεγάλες και αφυπνιστικές αλήθειες που προέρχονται από την πένα του μεγάλου αυτού Έλληνα διανοούμενου, του ιστορικού, του δοκιμιογράφου, του δασκάλου από το Γύθειο Λακωνίας, ο οποίος, μεταξύ άλλων, είχε μιλήσει πρώτος για τον ανάποδο κόσμο μας ήδη από το 19911.
ΙΙ. ΤΑ ΚΑΡΓΑΚΕΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΑΝΤΙΣΩΜΑΤΑ
Ακολουθούν τα επιλεγμένα αποσπάσματα από το καργάκειο μελέτημα:
«Στὸ μέλλον ὁ ἄνθρωπος θὰ ζήσει μὲ λιγότερη δημοκρατία καὶ περισσότερη τρομοκρατία. Πρέπει νὰ τὸ συνειδητοποιήσουμε αὐτό. Γιὰ νὰ ξυπνήσουμε ἀπὸ τὶς ψευδαισθήσεις τοῦ παγκοσμιοποιημένου ψεύδους» (σελ. 11).
«Αὐτὸ τὸ περιβόητο millenium, ὅπως ὀνόμασαν τὴ νέα χιλιετία οἱ ξενομανεῖς, συνδέθηκε ἀπὸ κάποιους θρησκομανεῖς μὲ τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου. Ἄλλοι, πιὸ φιλοσοφημένοι, τάχα, εἶχαν ἀρχίσει ἀπὸ πρίν, ὅπως ὁ πολὺς Φουκουγιάμα, νὰ μιλοῦν γιὰ τὸ τέλος τῆς ἱστορίας. Εἴμαστε στὸ κατώφλι μιᾶς νέας ἐποχῆς, περισσότερο ἠλεκτρονικῆς καί... ἠλεκτρισμένης. Αὐτό, ὅμως, δὲν σημαίνει ὅτι εἴμαστε στὸ τέλος τῆς ἱστορίας» (σελ. 13).
«Τὸ παρελθὸν τοῦ Ἔμφρονος Ἀνθρώπου (Homo Sapiens) εἶναι πολὺ μικρὸ σὲ σχέση μὲ τὸ μέλλον ποὺ ἔρχεται. Ἐκτὸς πιὰ κι ἂν τὸ πλάσμα ποὺ ὀνομάστηκε ἄνθρωπος κυριευθεῖ ἀπὸ μανία αὐτοκαταστροφῆς καὶ ἀπὸ Ἔμφρων Ἄνθρωπος γίνει παράφρων ὑπάνθρωπος» (σελ. 14).
«Ὅλος σχεδὸν ὁ παγκόσμιος στοχασμὸς εἶναι μελέτη θανάτου. Αὐτὸ ὅμως ποὺ φοβᾶμαι ἐγώ –κι αὐτὸ ἔδειξε ἡ μελέτη τῆς ἱστορίας τῶν παρόντων καιρῶν– εἶναι πὼς αὐτοὶ ποὺ εὐαγγελίζονται τὴ Νέα Ἐποχή, οἱ Νεοεποχίτες, χρησιμοποιοῦν σὰν σύμμαχό τους τὸν Θάνατο – “εἴμαστε ἕνα μὲ τὸν θάνατο”, εἶχε πεῖ ἕνας εὐαγγελιστὴς τῆς Νέας Ἐποχῆς, ὁ περίφημος Σαὶν Ζύστ» (σελ. 18/19).
«Τὸ νέο σύστημα ἐξουσίας, παρὰ πᾶσαν ἐπίφαση δημοκρατίας, εἶναι ἕνα σύστημα τρομοκρατίας, διότι στηρίζεται ἔμμεσα καὶ πλαγιομετωπικὰ στὸν φόβο. Κι ὁ φόβος εἶναι φασισμός»2 (σελ. 24).
«Φοβᾶμαι, λοιπόν, πὼς αὐτὴ ἡ ἐξαγγελλόμενη παγκοσμιοποίηση, ποὺ δὲν εἶναι παγκοσμιοποίηση, ἐγκαινιάζει στὴν ἱστορία τὸ παγκόσμιο ὁλοκληρωτικὸ κράτος. Ὁ ὁρισμὸς γιὰ τὸ κράτος εἶναι ἁπλός. Ὁ Παναγιώτης Κανελλόπουλος τὸ ὀνομάζει βαρβαρότητα μέσα στὸν πολιτισμό. Ὁ κάθε φορὰ ἐρχομὸς μιᾶς νέας βαρβαρότητας –ποὺ διεκδικεῖ γιὰ τὸν ἑαυτό του τὴν ἀπολυτότητα– προβάλλεται σὰν τὸ τέλος τῆς ἱστορίας, ποὺ ὅλο ἔρχεται, μὰ ποτὲ δὲν φτάνει » (σελ. 28).
Πολλοί «μιλοῦν γιὰ τέλος τῆς ἱστορίας ἤ, ἂν εἶναι θρησκομανείς, γιὰ συντέλεια τοῦ κόσμου. Γιὰ τὴ συντέλεια δὲν μοῦ πέφτει λόγος. Αὐτὴ ἀνήκει στὴν ἁρμοδιότητα τοῦ Θεοῦ ἢ κάποιων τρελῶν ποὺ νομίζουν πὼς ἔγιναν θεοί. Μπορῶ ὅμως γιὰ τὸ τέλος τῆς ἱστορίας νὰ διατυπώσω μιὰν ἄποψη: αὐτὸ θὰ ἔλθει, ἂν οἱ ἄνθρωποι καταψυχθοῦν ψυχικὰ σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε νὰ πέσουν σὰν τὴν ὡραῖα κοιμωμένη σ’ ἕναν αἰώνιο ὕπνο» (σελ. 29).
«“Θαυμαστὸς Καινούργιος Κόσμος”: Χρησιμοποιῶ τὸν τίτλο αὐτό, γιατί νομίζω ὅτι ὁ κόσμος ποὺ μᾶς περιέγραψε ὁ Χάξλεϋ μὲ τὸ ὁμώνυμο βιβλίο του ἀλλὰ καὶ ὁ Ὄργουελ μὲ τὸ προφητικό, ὅπως ἀποδείχτηκε 1984, ποὺ γράφτηκε τὸ 1948, δὲν εἶναι παρελθόν, εἶναι προοπτική. Βλέπω μιὰ νέα φεουδαρχία πρὸ τῶν πυλῶν» (σελ. 31).
«Ποτὲ ἄλλοτε στὴν ἱστορία δὲν ἐμφανίστηκε χώρα μὲ τόση δύναμη καὶ ἐξουσία ὅσο οἱ ΗΠΑ κατὰ τὴν τελευταία δεκαετία. Ἡ Ἀμερικὴ εἶναι αἰχμάλωτη τῆς ἀλαζονείας της ἀλλὰ καὶ τῆς “κουλτούρας τῆς βίας” ποὺ μὲ κάθε τρόπο προωθεῖ. Ὁ τρόμος διὰ τοῦ κινηματογράφου καὶ τῆς τηλοψίας, ἔχει γίνει πνευματικὴ τροφή» (σελ. 35).
«Ἡ Νέα Τάξη εἶναι μιὰ νέα μορφὴ φεουδαρχίας ποὺ λειτουργεῖ σὲ διάσταση οἰκουμενική. Ὁ ρόλος τῶν κρατῶν –ἄρα καὶ τῶν πολιτῶν– φαίνεται ὡσὰν νὰ παρῆλθε ἀνεπιστρεπτί. Ἐπὶ αἰῶνες τὰ κράτη λειτούργησαν ὡς δυναστικά, ὡς ἐθνικά, ἀκόμη καὶ ὡς πολυεθνικά. Σήμερα ζοῦμε τὸ requiem τῶν κρατῶν καὶ τὴν ἀνάδυση καὶ ἀνάδειξη νέων ἐξουσιῶν. Οἱ νέες αὐτοκρατορίες δὲν θὰ ἔχουν πολιτικὸ ἀλλὰ οἰκονομικό –καὶ δευτερευόντως πνευματικό– χαρακτῆρα. Οἱ μεγιστᾶνες τοῦ μέλλοντος θὰ εἶναι οἱ οἰκονομικοὶ κολοσσοὶ ποὺ θὰ ἔχουν ὑπὸ τὸν ἔλεγχό τους τὸ χρῆμα, τὴ γνώση καὶ τὴν πληροφορία καὶ οἱ ὁποῖοι μὲ σταδιακὲς συγχωνεύσεις θὰ περιορισθοῦν ἀριθμητικὰ σὲ ἕνα ἰσχνὸ νούμερο ποὺ δὲν θὰ ξεπερνᾶ τὸ ἄθροισμα τῶν δακτύλων τῶν δύο χεριῶν. Οἱ κυβερνήσεις καὶ οἱ κρατικοὶ μηχανισμοὶ θὰ παίζουν ρόλο ὑπηρετικό. Πάντως, ὄχι διευθυντικό.
Μὲ τὸν καιρὸ οἱ κολοσσοὶ αὐτοὶ δὲν θὰ εἶναι οὔτε κἂν πολυεθνικοί. Θὰ εἶναι οἰκουμενικοὶ καὶ ὁπωσδήποτε ἀ-ἐθνικοί. Ἡ λέξη ἔθνος πρέπει νὰ σβησθεῖ. Αὐτὸ ἀπαιτεῖ ἡ λεγόμενη παγκοσμιοποίηση. Ὅ,τι εἶναι ἔθνος ἀποτελεῖ ἐμπόδιο στὴν παγκόσμια κυριαρχία καὶ κυκλοφορία τοῦ κεφαλαίου. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ θρησκεία. Γι’ αὐτὸ πρέπει –γιὰ τὰ συμφέροντα τῆς Νέας Τάξης– ἡ θρησκεία νὰ χρεοκοπήσει στὴ συνείδηση τῶν λαῶν» (σελ. 40/41).
«Αὐτὸ ποὺ μελλοντικὰ θὰ δοῦμε στὸν χῶρο τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Ἀμερικῆς τὸ ἔχουμε δεῖ στὰ “προσεχῶς”. Ἄλλωστε, ἔχει περιγραφεῖ μὲ γλαφυρότητα ἀπὸ τὸν Στάινμπεκ. Ὄχι ἄνθρωποι καὶ ποντίκια ἀλλὰ ἄνθρωποι σὰν ποντίκια θὰ περιφέρονται πρὸς ἀναζήτηση ἐργασίας γιὰ ἕνα πιάτο φαγητό. Κάποια στιγμὴ ἡ ἔκρηξη θὰ ἔλθει» (σελ. 49/50).
«Ὁ αὐριανὸς κόσμος θὰ εἶναι ἕνας κόσμος χωρὶς Χριστό. Καὶ δὲν τὸ ἐννοῶ θρησκευτικά. Μὲ τὴ λέξη Χριστὸ ἐννοῶ ἐδῶ τὸν πλησίον μας. Αὐτὸς εἶναι γιὰ μένα ὁ Χριστός, ἔστω κι ἂν εἶναι Σταυρὸς ἢ Γολγοθᾶς μου» (σελ. 50).
«Τὸ χρέος τῶν Ἑλλήνων εἶναι νὰ δώσουν στὸν κόσμο ἕνα νόημα. Ἀλλά, γιὰ νὰ τὸ δώσουν στοὺς ἄλλους, πρέπει πρῶτα νὰ τὸ δώσουν στὸν ἑαυτό τους. Κι εἶναι ἁπλό. Στὸν σύγχρονο κόσμο ἡ Σφίγγα ποὺ σπαράζει ἀνθρώπους εἶναι ὁ ἀμερικανικὸς ὑπεργιγαντισμός. Ἡ λύση τῆς σωτηρίας εἶναι γνωστή. “Ὁ ἄνθρωπος” ἦταν ἡ ἀπάντηση τοῦ Οἰδίποδα, ποὺ σκότωσε τὸ τέρας. Τὸν ἄνθρωπο ἔψαχνε ὁ Διογένης. Τὸν ἄνθρωπο πρέπει ὅλοι οἱ λαοὶ νὰ ἀναζητοῦν στὸν ἑαυτό τους καὶ στὸν διπλανό τους.
Αὔριο μᾶς περιμένει ἡ πιὸ μεγάλη ἐπανάσταση τῆς ἱστορίας. Εἶναι ἡ Ἐπανάσταση τῆς Συνείδησης. Σ’ αὐτὴν τὴ μεγάλη ἐπανάσταση ἀφιέρωσα πρὸ ἔτους τὸ σπουδαιότερο ἔργο ποὺ ἔγραψα, τὴ δίτομη Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Κόσμου καὶ τοῦ Μείζονος Χώρου, σ’ αὐτὴν ἀφιερώνω τὴν παροῦσα συγγραφή» (σελ. 62).
ΙΙΙ. ΣΥΝΤΟΜΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Ήδη από το 2001, όταν πολλοί από εμάς κοιμόμασταν βαθέως τον ύπνο του δικαίου, απολαμβάνοντας την χρυσή εποχή που υποτίθεται ότι ζούσε η Ελλάδα, προετoιμαζόμενη να πανηγυρίσει κάποια αποχαυνωτικά τρόπαια, όπως εκείνο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου το 2004 και του μουσικού διαγωνισμού της Eurovision την ίδια χρονιά, ο Σαράντος Καργάκος καυτηρίαζε τα σχέδια της παγκοσμιοποίησης, τολμώντας να μιλήσει για την Νέα Τάξη Πραγμάτων και την Νέα Εποχή, παρότι κινδύνευε να χαρακτηρισθεί από τους πλαστογράφους-συνωμότες της Παγκόσμιας Ιστορίας ως συνωμοσιολόγος.
Επιπλέον, επικαλείτο τα δυστοπικά μυθιστορήματα των Χάξλεϋ και Όργουελ (δηλ. των αντι-ευαγγελιστών της Νέας Τάξης Πραγμάτων) ως προοπτική και όχι ως παρελθόν, και μάλιστα 19 ολόκληρα χρόνια προτού αρχίσουν να φιγουράρουν αμφότερα τα βιβλία στις προθήκες των βιβλιοπωλείων!
Η οξυδέρκειά του περιελάμβανε δύο ακόμη εξαιρετικά επικίνδυνα φαινόμενα:
Πρώτον, το φαινόμενο της αύξησης της τρομοκρατίας, όχι εκείνης που ασκείται από τρομοκρατικές οργανώσεις τύπου Αλ Κάιντα, αλλά της υβριδικής τρομοκρατίας που ασκούν οι κυβερνήσεις εναντίον των λαών και, ακόμη χειρότερα, την τρομοκρατία που ασκεί το παγκόσμιο ολοκληρωτικό σύστημα εξουσίας, το οποίο κρύβεται πίσω από την παραπλανητική γλωσσομάσκα της «παγκοσμιοποίησης», και κινεί τα νήματα των διαφόρων ηγετών δίκην μαριονετών.
Δεύτερον, το φαινόμενο της προσχηματικής δημοκρατίας (ο Καργάκος χρησιμοποιεί τον όρο «ἐπίφαση δημοκρατίας»), που είναι γνωστή και ως μεταδημοκρατία, κρυπτοδικτατορία, κοινοβουλευτική δικτατορία ή έξυπνη/μοντέρνα δικτατορία. Πρόκειται, δηλαδή, για μια ψευτοδημοκρατία, η οποία προπαγανδίζεται νυχθημερόν εν χορδαίς και οργάνοις από τους εξουσιαστές, προκειμένου να βαυκαλίζονται οι πολίτες ότι είναι ελεύθεροι να εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους στα κοινοβούλια, που, όμως, την επομένη των εκλογών μετασχηματίζονται σε κυνοβούλια.
Σε τρία σημεία θα μπορούσε κάποιος να διαφωνήσει με τον αξεπέραστο Σαράντο Καργάκο:
Το πρώτο σημείο αφορά την εύλογη εντύπωση ότι ειδικά μετά την πτώση των Δίδυμων Πύργων ο κόσμος –σε αντίθεση με ό,τι πίστευε ο Καργάκος– ακολουθεί μια ξέφρενη πορεία βαθέων Εσχάτων Χρόνων. Τα λεγόμενα σημεία των καιρών έχουν αναδειχθεί ήδη στα μέσα και τα τέλη του 20ού αιώνα από πλήθος συγγραφέων πεφωτισμένων3 ή απλώς παρατηρητικών και όχι (έστω όχι μόνο) θρησκομανών, όπως τους αποκαλούσε (και μάλιστα δις στο παραπάνω μελέτημά του) ο κατά τα άλλα σπάνια προορατικός συγγραφέας.
Άλλωστε και ο ίδιος ο Καργάκος προέβλεπε το τέλος του κόσμου «ἂν οἱ ἄνθρωποι καταψυχθοῦν ψυχικὰ σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε νὰ πέσουν σὰν τὴν ὡραῖα κοιμωμένη σ’ ἕναν αἰώνιο ὕπνο». Αυτή, όμως, η ακριβώς η πρόβλεψή του συμπίπτει με το ευαγγελικό χωρίο (Κατά Ματθαίον, 24, 12), όπου ο ίδιος ο Χριστός στην επί του όρους των Ελαιών ομιλία του ως σημεῖον τῆς παρουσίας σου καὶ τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος ανέφερε το εξής: «καὶ ἐπειδή θέλει πληθυνθῆ ἡ ἀνομία, ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν θέλει ψυχρανθῆ».
Το δεύτερο σημείο αφορά το κεφάλαιο της θρησκείας, η οποία, κατά τον Καργάκο, θα χρεοκοπήσει στην συνείδηση των λαών. Ως πιθανότερη εκδοχή, όμως, δεν προβάλλει η κατάργηση των θρησκειών, αλλά η συνένωσή τους μέσα σε ένα οικουμενιστικό-αγαπολογικό καζάνι, από το οποίο θα ξεπηδήσει η Παγκόσμια Κυβέρνηση της Παγκόσμιας Δικτατορίας (ο Καργάκος μιλούσε παρεμφερώς για παγκόσμιο ολοκληρωτισμό).
Το τρίτο σημείο αφορά την πρόβλεψη του Καργάκου ότι «Ὁ αὐριανὸς κόσμος θὰ εἶναι ἕνας κόσμος χωρὶς Χριστό», αν και διευκρινίζει ότι υπό τον όρο «Χριστός» εννοεί τον κάθε συνάνθρωπό μας. Στην πραγματικότητα ο σημερινός κόσμος μας, που ήταν ο αυριανός του κόσμου κατά τον οποίο έγραψε το μελέτημά του ο Καργάκος, είναι ένας κόσμος εν μέρει χωρίς Χριστό (στην θέση του έχει εγκατασταθεί ο κάθε ψευδόχριστος σωτήρας της Νέας Εποχής) και εν μέρει με πολλούς αντιχρίστους. Και, δυστυχώς, οι αντίθεοι είναι πολύ χειρότεροι από τους αθέους!
Αιωνία του η μνήμη!
Ο μεγαλύτερος εχθρός κάθε ολοκληρωτισμού (γνήσιου ή υβριδικού) είναι οι λουσμένοι με την αλήθεια πολίτες. Στο φως της καίγονται και οι πιο αυταρχικοί δικτάτορες. Αυτόν τον στόχο θα υπηρετήσουμε από τούτο εδώ το βήμα (μεταξύ άλλων, με τα κείμενα-ρετρό και τα κείμενα μνημονικού εμβολιασμού), όποιο κι αν είναι το μεταφορικώς νοούμενο τίμημα.
Για το κυριολεκτικό τίμημα, από το οποίο εξαρτάται η βιωσιμότητα του ιστολογίου, μπορεί κάθε εγγεγραμμένος στο παρόν ιστολόγιο να συμβάλλει με μια ελάχιστη οικονομική στήριξη, η οποία ανέρχεται σε 5 € μηνιαίως ή 50 € ετησίως. Έτσι θα αποκτήσει πλήρη πρόσβαση στα εκατοντάδες άρθρα που έχουν δημοσιευθεί από τον διαχειριστή του ιστολογίου και τους συνεργάτες του.
Ευχαριστώ θερμά για την αλληλεγγύη σας!
Λεπτομέρειες σχετικά με την συνδρομή υπάρχουν στον ακόλουθο σύνδεσμο:
kvathiotis.substack.com/subscribe
Βλ. και:
Βλ. ιδίως: