Η νεροποντή του 1977 στο λεκανοπέδιο της Αττικής
Κείμενο-ρετρό 81.0: Επί μισόν αιώνα (ή μήπως πολύ παραπάνω;) η ίδια κοροϊδία
Επιμελείται και σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
Στις 2 Νοεμβρίου 1977, μια «πρωτοφανής θεομηνία» με ασταμάτητη νεροποντή είχε πλήξει το λεκανοπέδιο της Αττικής. Είχε αποδοθεί σε χαμηλό βαρομετρικό που έφθασε στην Ελλάδα από την Βόρειο Ιταλία.
Σε σχέση με την αμέσως προηγούμενη ιστορική θεομηνία, η οποία είχε προκαλέσει και πάλι φονική πλημμύρα στην Αττική, δηλ. εκείνη της 6ης Νοεμβρίου 1961, η ποσότητα βροχής που έπεσε το 1977 ήταν σχεδόν διπλάσια. Και στις δύο καταστροφές, πρωθυπουργός ήταν ο… «Εθνάρχης» Κωνσταντίνος Καραμανλής (το 1961 ως Πρόεδρος της ΕΡΕ και το 1977 ως Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας), ο οποίος υπερηφανευόταν για τα δημόσια έργα του.
Μάλιστα, δύο περίπου εβδομάδες αργότερα, δηλ. στις 20 Νοεμβρίου 1977, είχαν διεξαχθεί οι πρόωρες εκλογές, στις οποίες το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας είχε ανακηρυχθεί πρώτο με ποσοστό παρόμοιο εκείνου που έλαβε το ίδιο κόμμα επί Προεδρίας Κυριάκου Μητσοτάκη το 2023, δηλ. 41,84%!
Οι πηχυαίοι τίτλοι των εφημερίδων εκείνης της χρονιάς έκαναν λόγο για «βιβλική καταστροφή» και για «νύχτα της κολάσεως», κατά την διάρκεια της οποίας ξέσπασε κατακλυσμιαία καταιγίδα, με αποτέλεσμα ο Κηφισός να υπερχειλίσει, η Αθήνα και ο Πειραιάς να μετατραπούν σε απέραντες λίμνες, η ηλεκτροδότηση πολλών περιοχών να διακοπεί, άνθρωποι να πνιγούν μέσα στα αυτοκίνητά τους ή στα υπόγεια των σπιτιών τους. Τα συνεργεία διασώσεως ανέσυραν πτώματα όλη την νύχτα. Σύμφωνα δε με τις τελικές εκτιμήσεις, ο αριθμός των νεκρών έφθασε τους 39 (οι νεκροί από την πλημμύρα του 1961 ανέρχονταν σε 43, κατ’ άλλην άποψη σε 31).
Τις διαμαρτυρίες για το μπάζωμα ρεμάτων και χειμάρρων και την άναρχη δόμηση στο λεκανοπέδιο της Αττικής είχε προσπαθήσει η τότε κυβέρνηση να τις αντιμετωπίσει διά του κυβερνητικού εκπροσώπου, ο οποίος είχε εφαρμόσει την τακτική που προβλέπεται σε κάθε αόρατο προπαγανδιστικό εγχειρίδιο, δηλ. είχε ρίξει την ευθύνη στην καταστρεπτική μανία της Φύσης (τότε προκρινόταν παγίως ο όρος «θεομηνία» – σήμερα, όμως, που ο Θεός έχει δολοφονηθεί, συμπαρασύρθηκε στην λήθη και η οργή Του!) και στις παραλείψεις των προηγούμενων κυβερνήσεων.
Ειδικότερα, είχε προβεί στην ακόλουθη δήλωση, η οποία ανακαλεί στην μνήμη μας τις φθηνές δικαιολογίες που επικαλείται και κάθε σύγχρονη κυβέρνηση, η οποία είθισται να νίπτει τας χείρας της δίκην Πόντιου Πιλάτου, πιπιλώντας την καραμέλα των «διαχρονικών παθογενειών» του ελληνικού κράτους και της «ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής»:
