Να μελετάμε την πολιτική ιστορία της πατρίδας μας, για να μην την ξαναζήσουμε σαν εφιάλτη
Μνημονικός εμβολιασμός / Αριθμός αναμνηστικής δόσης: 28/19-21.5.1986
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
Ο καλύτερος τρόπος για να μην παγιδευτούμε στα δίχτυα της σημερινής ραδιούργας εξουσίας είναι να γνωρίζουμε πώς έδρασαν οι προκάτοχοί της και ποια επιχειρηματολογία είχαν χρησιμοποιήσει προκειμένου να μας πείσουν ότι η αριθμοποίηση του λαού είναι δήθεν «για το καλό μας».
Πρόγονος του Προσωπικού Αριθμού (εν τέλει τον αποκάλεσαν «Ενιαίο Αριθμό Ταυτοποίησης Πολιτών») ήταν ο Ενιαίος Κωδικός Αριθμός Μητρώου (Ε.Κ.Α.Μ.).
Διαπρύσιος κήρυκας της αριθμοποίησης των Νεολλήνων του 20ού αιώνα υπήρξε το πρωτοπαλίκαρο του ΠΑΣΟΚ, ο Μένιος Κουτσόγιωργας, γνωστός και ως Κουτσογιόργουελ, ενώ εισηγητής της πράσινης πλειοψηφίας για το επίμαχο νομοσχέδιο ήταν ο Ρένος Πετραλιάς.
Από την άλλη πλευρά, φλογερός μαχητής κατά του Ε.Κ.Α.Μ. ήταν ο Στυλιανός Μπλέτσας, εισηγητής της Νέας Δημοκρατίας, ο οποίος, για να ψηφίσει το κόμμα του το συζητούμενο νομοσχέδιο, θα έπρεπε να αποσυρθεί πάση θυσία η διάταξη για τον τότε Προσωπικό Αριθμό.
Οι Πασόκοι διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους ότι, χάρη στο νομοσχέδιο αυτό, ο πολίτης θα ανακτούσε την εμπιστοσύνη του προς το κράτος, η καθημερινότητά του θα άλλαζε επί τα βελτίω, αφού θα εξολοθρευόταν το «τέρας της γραφειοκρατίας», και εν τέλει η Ελλάδα θα άρχιζε να κινείται στις ράγες της πολυπόθητης «προόδου».
Από την άλλη πλευρά, οι Νεοδημοκράτες, αλλά και όλα σχεδόν τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης, εφιστούσαν την προσοχή του ελληνικού λαού στο άκρως απειλητικό για τις ατομικές ελευθερίες του πολίτη ηλεκτρονικό φακέλωμα. Το όνομα του Τζωρτζ Όργουελ και του «Μεγάλου Αδελφού», που επιτηρεί την ζωή των πολιτών της Ωκεανίας στο δυστοπικό μυθιστόρημα «1984», είχε γίνει σημείο αναφοράς στα στόματα πολλών αγορητών.
Σήμερα, τα επιχειρήματα που επικαλείται το πρωτοπαλίκαρο του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβένρησης, δηλ. ο Δημήτρης Παπαστεργίου, γνωστός και ως Παπαστεργιόργουελ, είναι μια ξεδιάντροπη απομίμηση της ρητορικής που είχε χρησιμοποιήσει το ΠΑΣΟΚ του 1986, όταν εκείνος πήγαινε στο Δημοτικό και γι’ αυτό τάχα δεν θυμάται τι έλεγαν οι «κομματικοί παππούδες» του (αυτό ισχυρίσθηκε μέσα στην Βουλή, απαντώντας σε σχετικό ερώτημα του ανεξάρτητου βουλευτή και Προέδρου του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΑΛΜΟΥ Νίκου Παπαδόπουλου).
Οι βασικές τοποθετήσεις του τριημέρου 19-21 Μαΐου 1986 έχουν καταγραφεί στο βιβλίο του γράφοντος «Από την εμβολιασμό στην αριθμοποίηση των ζωανθρώπων – και στο βάθος τσιπάρισμα. Ο κόσμος του Τζωρτζ Όργουελ στην “Νέα Εποχή” της ηλεκτρονικής δικτατορίας». Όποιος δεν θέλει να ξαναζήσει την ξεχασμένη πολιτική ιστορία της πατρίδας του, και μάλιστα όχι απλώς σαν φάρσα αλλά πολύ περισσότερο σαν εφιάλτη, θα πρέπει οπωσδήποτε να πληροφορηθεί με ποια επιχειρήματα γινόταν ο διαξιφισμός κυβέρνησης και αντιπολίτευσης πριν από 40 χρόνια.
Στο βιβλίο αυτό διασώζονται σχολιασμένοι οι διάλογοι των βουλευτών που αναμετρήθηκαν επί του ζητήματος της αριθμοποίησης του ελληνικού λαού, όπως αντλήθηκαν από τα πρακτικά της Βουλής. Παράλληλα, μεταφέρεται στο κείμενο η σφοδρή κριτική που είχε ασκηθεί στην παπανδρεϊκή κυβέρνηση από αρθρογράφους (ενίοτε και καθηγητών Νομικής, όπως του αείμνηστου Θανάση Παπαχρίστου, καθηγητή Αστικού Δικαίου στην Νομική Σχολή Αθηνών) εφημερίδων και περιοδικών της εποχής, κάποια εκ των οποίων εντοπίσθηκαν ακόμη και σε μουχλιασμένες κούτες παλαιοπωλείων, αλλά και από νομικά κείμενα.
To προτεινόμενο έργο, καρπός διετούς μελέτης, φιλοδοξεί να φωταγωγήσει την ξεχασμένη προϊστορία του Προσωπικού Αριθμού και να αποκαλύψει την εσχάτη και αισχίστη προδοσία που συντελέσθηκε την εξαετία 2020-2026 σε βάρος του ελληνικού λαού από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, που δικαίως αποκαλείται πλέον από πολλούς «Νέα Δικτατορία», αφού, για μία ακόμη φορά, χωρίς να επιτρέψει έναν γόνιμο διάλογο στους κόλπους της κοινωνίας των πολιτών, θέσπισε τον υποχρεωτικό Προσωπικό Αριθμό, αδιαφορώντας πλήρως για όσα καταμαρτυρούσαν στους εμπνευστές του Ε.Κ.Α.Μ. οι κομματικοί προπάτορες των σημερινών υπουργών και βουλευτών μέσα στην Βουλή του 1986.
Ό,τι δεν κατάφερε ο Μένιος Κουτοσγιώργουελ τον Μάιο του 1986, το υλοποίησε ο Δημήτρης Παπαστεργιόργουελ τον Ιούνιο του 2025, με τις προπαγανδιστικές ευλογίες της προσχηματικής αντιπολίτευσης και πλήθους επιδραστικών προσωπικοτήτων, ιδίως από τον χώρο της νομικής επιστήμης, των ΜΜΕ και της Εκκλησίας.
Ό,τι προσπαθούσε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ως Πρόεδρος της ΝΔ να μην υλοποιηθεί νομοθετικά το 1986, εν τέλει το έκανε πράξη ο επισήμως αναφερόμενος ως γιος του, δηλ. ο Κυριάκος Μητσοτάκης!
Μέσα σε 40 χρόνια, δηλαδή, η Νέα Δημοκρατία μεταλλάχθηκε σε «Νέα Δικτατορία», και τα αρνητικά πιστεύω του πατέρα Μητσοτάκη για την αριθμοποίηση του ελληνικού λαού μέσω του Ε.Κ.Α.Μ. αναποδογύρισαν σε αμετακίνητα δόγματα του υιού Μητσοτάκη για την αριθμοποίησή μας μέσω του Π.Α.
Δεν πρέπει να παροράται ότι η επιχείρηση καθολικής αριθμοποίησης των Νεοελλήνων, στην τρίτη δεκαετία του 21ου (απατ)αιώνα, εμφανίζει προφανείς αναλογίες με την εκστρατεία του μαζικού-πειραματικού εμβολιασμού κατά του κορωνοϊού. Έτσι, ο Προσωπικός Αριθμός δύναται να χαρακτηρισθεί ως το «πειραματικό εμβόλιο» της ηλεκτρονικής δικτατορίας. Φυσικά, τέτοιοι παραλληλισμοί αποτελούν βούτυρο στο ψωμί των συνωμοτών που θα σπεύσουν να χλευάσουν όποιον τους συμμερίζεται ως «συνωμοσιολόγο»!1
Στο ίδιο βιβλίο εξηγείται γιατί οι προβαλλόμενοι λόγοι της σημερινής αριθμοποίησης, δηλ. η καταπολέμηση της γραφειοκρατίας και η εν γένει εξυπηρέτηση του πολίτη, ο οποίος επισημαίνεται διαρκώς ότι χρειάζεται «γρήγορες, εύκολες και σίγουρες» συναλλαγές με το Δημόσιο, αποτελούν φθηνές δικαιολογίες που αποκρύπτουν τους πραγματικούς σκοπούς επιβολής του Προσωπικού Αριθμού, ήτοι: το ηλεκτρονικό φακέλωμα, το ψηφιακό βιοπορτραίτο (κατά τον όρο που είχε εμπνευσθεί ο Παναγιώτης Φωτέας, διατελέσας βουλευτής της ΝΔ2· βλ. την φωτογραφία που ακολουθεί), την συνεχή επιτήρηση και τελικώς την οργανική σύνδεση του πολίτη με το διαδίκτυο.
Ο συγκεκριμένος σχεδιασμός, που θα μετατρέψει τον άνθρωπο σε εν μέρει ζωοποιημένο και εν μέρει πραγμοποιημένο τρόφιμο ενός ψηφιακού στρατοπέδου συγκεντρώσεως με αόρατα κάγκελα, αποτελεί διακαή πόθο μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης, που ευλόγως πιθανολογείται ότι είναι ταυτόσημη με την Παγκόσμια Δικτατορία του Αντιχρίστου.
Χάρη στην συνδυαστική χρήση πολλαπλών βιβλιογραφικών πηγών, το βιβλίο λειτουργεί ως προστατευτική ασπίδα ενάντια στην απαξιωτική κατασπίλωση και φρενοβλαβοποίηση (gaslighting) όσων θα αρνηθούν τον Προσωπικό Αριθμό, στιγματιζόμενοι από τους οπαδούς της Νέας Τάξης Πραγμάτων (ή της Νέας Εποχής) ως «θρησκόληπτοι», «συνωμοσιολόγοι» και «ψεκασμένοι».
Αλλά, στην εποχή του 21ου (απατ)αιώνα, η αλήθεια διαβάζεται με τα γυαλιά του Θαυμαστού Ανάποδου Κόσμου, οπότε «ψεκασμένοι» είναι οι ψαγμένοι.
Καθώς άρχισε πάλι η τρομοκρατία για τον Προσωπικό Αριθμό, χωρίς την χρήση του οποίου υποτίθεται ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν θα μπορούν να λαμβάνουν την μισθοδοσία τους, είναι περισσότερο από ποτέ άλλοτε αναγκαίο να αποκτήσουν ή να ανακτήσουν μνήμη όλοι οι Νεοέλληνες σχετικά με όσα διαδραματίσθηκαν στην Βουλή του 1986 πάνω στο φλέγον ζήτημα της αριθμοποίησης του πολίτη.
Χωρίς γνώση του παρελθόντος, δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε το παρόν και να αντισταθούμε στα ζοφερά σχέδια του μέλλοντος.
Δεν είναι τυχαίο ότι μια από τις πιο σκοτεινές αποφθεγματικές ρήσεις που υπάρχουν στο οργουελικό 1984 είναι η εξής:
«Όποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον. Όποιος ελέγχει το παρόν, ελέγχει το παρελθόν».
Κύριε Καθηγητή, το κλείσιμο με τη ρήση του Όργουελ συμπυκνώνει όλη την ουσία: “Όποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον. Όποιος ελέγχει το παρόν, ελέγχει το παρελθόν”. Η λήθη και η παραποίηση της ιστορικής μνήμης είναι ο μόνος τρόπος για να επιβληθούν αλλαγές που άλλοτε θεωρούνταν αδιανόητες. Η διάσωση των Πρακτικών του 1986 στο βιβλίο σας είναι είναι αποκαλυπτική και είναι μια πράξη αντίστασης απέναντι σε αυτή τη συλλογική αμνησία.
Η ιστορική μνήμη είναι το ισχυρότερο όπλο απέναντι στην πολιτική υποκρισία. Όταν βλέπεις τα ίδια επιχειρήματα να ανακυκλώνονται μετά από 40 χρόνια με αντεστραμμένους τους ρόλους των κομμάτων, καταλαβαίνεις πόσο αναγκαία είναι η εγρήγορση των πολιτών.
Σας ευχαριστούμε θερμά για τον κόπο σας και την εμπεριστατωμένη κάθε φορά έρευνα. Μας οπλίζεται με επιχειρήματα για να αντιμετωπίζουμε τους "αψέκαστους", που δεν βλέπουν τίποτα άσχημο σε όλα αυτά που γίνονται για εμάς χωρίς εμάς.