Το απόφθεγμα της ημέρας / 04: Η νέα μορφή αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας
Επιλέγει και σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
Σε αυτήν την σειρά αναρτήσεων με τίτλο «Το απόφθεγμα της ημέρας» επιχειρείται να δοθεί η ευκαιρία στον κουρασμένο αναγνώστη να εξοπλισθεί με την απαραίτητη γνώση «γρήγορα – εύκολα –σίγουρα», σύμφωνα με το αγαπημένο προπαγανδιστικό σλόγκαν της Νέας Τάξης Πραγμάτων.
Η σελίδα στην οποία βρίσκεται γραμμένο το απόφθεγμα εσκεμμένως παραλείπεται, ώστε o ενδιαφερόμενος να παρακινηθεί να μελετήσει την πηγή του αποφθέγματος, διαβάζοντας, ει δυνατόν, ολόκληρο το βιβλίο, και όχι να επαναπαυθεί στην έτοιμη γνώση.
Η βιωσιμότητα του ιστολογίου εξαρτάται από την ελάχιστη οικονομική στήριξη των αναγνωστών, η οποία ανέρχεται σε 5 € μηνιαίως ή 50 € ετησίως.
Ευχαριστώ θερμά για την αλληλεγγύη σας!
Λεπτομέρειες σχετικά με την συνδρομή υπάρχουν στον ακόλουθο σύνδεσμο:
kvathiotis.substack.com/subscribe
Ι. Ο ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ
Το απόφθεγμα που ακολουθεί έχει αντληθεί από το βιβλίο του μακαρίτη Θεοδώρου (Τεντ) Καζύνσκι, Ενάντια στην τεχνολογική δουλεία, εκδ. Έξοδος, Αθήνα 2024.
Ο αποφθεγματογράφος, μαθηματική διάνοια που εγκατέλειψε την πανεπιστημιακή καριέρα και αποσύρθηκε σε μια καλύβα της Μοντάνα των ΗΠΑ, έχοντας παρέα μια γραφομηχανή, είναι γνωστός και με το ατιμωτικό προσωνύμιο Unabomber.
Η απαράδεκτη τρομοκρατική του δράση εναντίον στελεχών τεχνολογικών εταιρείων δεν πρέπει να υποβαθμίζει τις καίριες προειδοποιήσεις του για την τεράστια απειλή της ανθρωπότητας από την σύγχρονη τεχνολογία, η οποία προοδεύει με διαστημική, και προπάντων ανεξέλεγκτη, ταχύτητα.
ΙΙ. ΤΟ ΑΠΟΦΘΕΓΜΑ
Ἄς ἔχουμε ὑπ' ὄψιν μας ὅτι, καθὼς ἡ τεχνολογία συνεχίζει νὰ προοδεύει, δὲν ὑπάρχει καμία ἐγγύηση ὅτι ἡ ἀντιπροσωπευτική δημοκρατία θὰ εἶναι πάντα ἡ πολιτικὴ μορφὴ ποὺ εἶναι καλύτερα προσαρμοσμένη γιὰ νὰ ἐπιβιώσει καὶ νὰ διαδοθεῖ. Ἡ δημοκρατία μπορεῖ νὰ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ κάποιο πιὸ ἐπιτυχημένο πολιτικὸ σύστημα. Στὴν πραγματικότητα, θὰ μποροῦσε νὰ ὑποστηριχθεῖ ὅτι αὐτὸ ἔχει ἤδη συμβεί. Θὰ μποροῦσε εὔλογα νὰ ὑποστηριχθεῖ ὅτι, παρὰ τὴν διατήρηση τῶν δημοκρατικῶν μορφῶν, ὅπως οἱ σχετικά τίμιες ἐκλογές, ἡ κοινωνία μας κυβερνᾶται στὴν πραγματικότητα ἀπὸ τὶς ἐλίτ ποὺ ἐλέγχουν τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης καὶ ἡγοῦνται τῶν πολιτικῶν κομμάτων. Οἱ ἐκλογές, θὰ μποροῦσε νὰ ὑποστηριχθεῖ, ἔχουν περιορισθεῖ σὲ διαμάχες μεταξὺ ἀντίπαλων ὁμάδων προπαγανδιστῶν καὶ δημιουργῶν εἰκόνας (image makers).
ΙΙΙ. ΣΥΝΤΟΜΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Στην παραπάνω αποφθεγματική διαπίστωση του ευφυούς και άκρως οξυδερκούς Τεντ Καζύνσκι, υπονοείται ότι σήμερα ζούμε μια μοντέρνα-υβριδική μορφή αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας (φυσικά, ειδικά στην Ελλάδα, αμφισβητείται έντονα αν το εκλογικό αποτέλεσμα είναι προϊόν σχετικά τίμιων εκλογών, δεδομένου του σκοτεινού ρόλου της Singular Logic).
Χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτής της μεταλλαγμένης δημοκρατίας είναι ο καταλυτικός ρόλος που διαδραματίζουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ορθώς: Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, Μαζικού Εκφοβισμού και Μαζικού Ευνουχισμού), τα οποία έχουν εξελιχθεί σε προπαγανδιστικά υπερόπλα των πολιτικών κομμάτων της ελίτ που νέμονται μεταξύ τους την εξουσία σαν να είναι η διαχειριστική κλίκα που κάνει σταθερά και εναλλάξ κουμάντο στους αδύναμους ή αδιάφορους ενοίκους μιας λαϊκής πολυκατοικίας.
Αυτά τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα προσποιούνται ότι βρίσκονται σε αντιπαλότητα, ενώ στην πραγματικότητα βράζουν στο ίδιο συστημικό καζάνι που περιχύνεται συνήθως κάθε τέσσερα χρόνια τσουρουφλιστό πάνω στο εκλογικό σώμα.
Οι ψηφοφόροι βαυκαλίζονται ότι σχηματίζουν και υλοποιούν ελεύθερα, υπεύθυνα και συνειδητά την προτίμησή τους υπέρ κομμάτων και υποψηφίων, ενώ αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η προτίμησή τους αυτή έχει διαμορφωθεί μέσω των παραπλανητικών και νανουριστικών μηχανισμών προπαγάνδας, οι οποίοι βομβαρδίζουν με ύπουλα μηνύματα το εκλογικό τους ασυνείδητο.
Όταν, μάλιστα, οι συστημικοί εκλογομάγειρες εντοπίζουν ύποπτο καπνό στην κουζίνα τους, σημαίνουν συναγερμό για να τον εξουδετερώσουν αμέσως και εντέχνως.
Ειδικότερα, τα κόμματα καταδυνάστευσης του λαού επιστρατεύουν τον μπαμπούλα της ακυβερνησίας και της αστάθειας (εναλλακτικά: της αποσταθεροποίησης) ως δοκιμασμένο προπαγανδιστικό τέχνασμα, προκειμένου να μιμηθούν τους νονούς της νύκτας και να πουλήσουν προστασία στον αγαθό-ευκολόπιστο πολίτη έναντι των κατασκευασμένων εχθρών της δημοκρατίας, που στην πραγματικότητα απειλούν την παντοκρατορία των κατεστημένων δυνάμεων.
Τα γνωστά, ευάριθμα τζάκια της ελίτ συσπειρώνονται κάθε φορά που φοβούνται ότι μια καινούργια ηγετική προσωπικότητα πάει να αναδειχθεί μέσα από τους κόλπους της κοινωνίας των πολιτών, η οποία δεν φέρει κάποιο από τα μοσχαναθρεμμένα επώνυμα.
Με χυδαία λασπολογία και κτυπήματα κάτω από την μέση, οι πυλωροί του συστήματος θα προσπαθήσουν πάση θυσία να διασφαλίσουν τα προνόμιά τους σαν σύγχρονοι κοτζαμπάσηδες.
Κι αν δουν ότι οι προπαγανδιστικοί οχετοί δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα, δεν θα διστάσουν να καταφύγουν σε αξιόποινες μεθόδους, έχοντας ως φάρο τον φόνο του Γρηγόρη Λαμπράκη.
Συμπέρασμα:
Το πιο επιτυχημένο σε σχέση με την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, πολιτικό σύστημα, καίτοι δεν κατονομάζεται ρητώς από τον Καζύνσκι, είναι η αντιπροσωπευτική μετα-δημοκρατία:
δημοκρατία κατά το περίβλημα και τον φαινότυπό της, δικτατορία, ολιγαρχία ή μοναρχία κατά τον πυρήνα και τον γονότυπό της!
Μάλιστα, ο Καζύνσκι επανέρχεται στο ίδιο ζήτημα, φωτογραφίζοντας προφητικά το τοξικό φαινόμενο της μετα-δημοκρατίας μέσα από την εξής επισήμανση:
Ἡ γνώμη μου εἶναι ὅτι σήμερα βρισκόμαστε στὸ τέλος τῆς ἐποχῆς στὴν ὁποία τὰ δημοκρατικὰ συστήματα ἦταν οἰκονομικῶς καὶ τεχνολογικῶς τὰ πιὸ ἰσχυρά. Ἄν αὐτὸ εἶναι ἀλήθεια, τότε μποροῦμε νὰ ἀναμένουμε ὅτι ἡ δημοκρατία θὰ ἀντικατασταθεί σταδιακῶς ἀπὸ πιὸ αὐταρχικοῦ εἴδους συστήματα, ἂν καὶ οἱ ἐξωτερικὲς μορφὲς τῆς δημοκρατικῆς διακυβέρνησης πιθανὸν θὰ διατηρηθοῦν χάρη στην χρησιμότητά τους γιὰ προπαγανδιστικούς λόγους.
Το καθεστώς Μητσοτάκη εντάσσεται αναμφισβήτητα στην προαναφερθείσα κατηγορία των αυταρχικών συστημάτων διακυβέρνησης. Τέτοιον πρωτοφανή αυταρχισμό, καμουφλαρισμένο με την μάσκα του τεχνολογικού πατερναλισμού, και δη με τόση ανοχή εκ μέρους των πολιτών, δεν νομίζω ότι έχουμε ξαναζήσει ποτέ μεταπολιτευτικά.
Πάντως, ήδη από την εποχή του Λαμπράκη, αλλά και πολύ πριν από αυτήν, μεσουρανούσε η υβριδική μορφή της προσχηματικής (μετα)δημοκρατίας. Απλώς, ο συγκεκριμένος μικροβιακός τύπος δημοκρατίας δεν είχε ακόμη αναγνωριστεί επισήμως στα μικροσκόπια της πολιτικής επιστήμης!