Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Διάγοντας την τρίτη δεκαετία του πανάθλιου 21ου (απατ)αιώνα, η πιο δύσκολη αποστολή ενός πολίτη είναι να μπορέσει να ξεχωρίσει την δυσεύρετη αλήθεια από τα αμέτρητα ψέματα με τα οποία βομβαρδίζεται καθημερινά, ιδίως από τα χείλη του πολιτικών και των λοιπών επιδραστικών προσωπικοτήτων που προβάλλονται από τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης (ΜΜΕ).

Ζητούμενο για τον σημερινό πολίτη είναι να μπορεί να αποφασίζει σωστά σε ποιον θα προσφέρει το πολυτιμότερο αγαθό της εποχής μας, δηλ. την εμπιστοσύνη του, και, ταυτοχρόνως, να κρατά το μυαλό του στην θέση του, μένοντας προσηλωμένος στα προστάγματα της κοινής λογικής.

ΨΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΕΙΛΕΣ

Η αποστολή αυτή γίνεται ακόμη πιο δύσκολη, όταν το ψέμα δεν φτιάχνει «επικίνδυνο κοκτέιλ» μόνο με την αλήθεια, ώστε να παράγεται το ύπουλο φαινόμενο της μισοαλήθειας, που αποτελεί υπερόπλο της προπαγάνδας, αλλά και με απειλές που θέτουν σε κίνδυνο πολύτιμα αγαθά των πολιτών.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, ο ψεύτης, όταν προσποιείται ότι έχει την ικανότητα ή/και την βούληση να συμβάλει στην εξουδετέρωση της απειλής, κινείται σε έναν ενδιάμεσο χώρο που από την μια πλευρά έχει χαρακτηριστικά απάτης και από την άλλη εκβίασης.

Η απειλή που τρομοκρατεί τον πολίτη μπορεί να είναι α) υπαρκτή, οφειλόμενη είτε σε φυσικό φαινόμενο (π.χ. σε μια παρατεταμένη ξηρασία) είτε σε ανθρώπινη δράση (π.χ. σε μια σχεδιαζόμενη τρομοκρατική επίθεση), β) ανύπαρκτη («απατηλή απειλή») ή γ) υπαρκτή μεν, αλλά διογκωμένη.

Δεν αποκλείεται, μάλιστα, η απειλή να οφείλεται σε δράση του ίδιου του απατεώνα που έρχεται να πουλήσει εκδούλευση στο τρομοκρατημένο θύμα του. Η περίπτωση αυτή αποτελεί το πλέον σατανικό τέχνασμα, το οποίο χρησιμοποιείται κατά κόρον από όποιον θέλει να χειραγωγήσει ατομικά ή μαζικά τα θύματά του: ο απατεώνας προκαλεί το πρόβλημα και, τελικώς, εφαρμόζει την συμφέρουσα γι’ αυτόν λύση. Κατά τούτο, θυμίζει «πυρομανή πυροσβέστη»: αφού βάζει την φωτιά, προσφέρεται να την σβήσει, φυσικά με το αζημίωτο.

Επομένως, αν ισχύει ότι ο κορωνοϊός κατασκευάσθηκε σε εργαστήριο από το οποίο εξαπολύθηκε, τότε η λυσσαλέα προπαγάνδα που οργανώθηκε για να πειθαναγκασθούν οι πολίτες να εμβολιασθούν μαζικά, εμπίπτει στην τελευταία κατηγορία. Φυσικά, η εκδοχή αυτή απορρίπτεται μετά βδελυγμίας από τα φερέφωνα του κυρίαρχου ρεύματος, τα οποία απαξιώνουν την εκδοχή αυτή ως «θεωρία συνωμοσίας» κάποιων «παρανοϊκών» (βλ. π.χ. Ν. Δεμερτζή / Ι. Χαλαβαζή, Πληθυσμιακός έλεγχος, Covid-19 και εμβολιασμοί, εις: Ψευδοεπιστήμες και Θεωρίες Συνωμοσίας. Ένας οδηγός πλοήγησης, επιμ. έκδ.: Μ. Πλειώνης, ΠΕΚ, Ηράκλειο 2023, σελ. 169 επ., 171).

Η προστασία του θύματος από «υποκριτικά καλούς Σαμαρείτες» δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Διότι, όταν το σπίτι μας έχει πάρει φωτιά, πανικοβαλλόμαστε και κοιτάμε να σωθούμε με όποιον τρόπο μπορούμε. Άρα, ελλείψει καθαρού μυαλού, μειώνονται οι υψηλές απαιτήσεις μας για την επίδειξη εμπιστοσύνης προς όποιον αυτοσυστήνεται ως επίδοξος σωτήρας μας. Την κρίσιμη ώρα, έχουμε ανάγκη να «αγοράσουμε» ελπίδα, ακόμη κι αν αυτή εν γνώσει μας πουλιέται πολύ ακριβά ή δεν είναι και τόσο αξιόπιστη.

Μεγάλη βοήθεια για την λήψη της ορθής απόφασής μας να εμπιστευθούμε ή όχι όποιον προπαγανδίζει τις ευεργετικές ιδιότητες της πραμάτειας του ή των ικανοτήτων του, μπορούμε να αντλήσουμε από την συγκριτική εξέταση της στάσης που έχει κρατήσει ο προπαγανδιστής στο παρελθόν σε ό,τι αφορά την προστασία των πολιτών από διάφορες απειλές ή εν γένει δυσάρεστες γι’ αυτούς καταστάσεις. Επί παραδείγματι, πώς μπορείς να εμπιστευθείς πολιτικούς που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι δεν πρέπει να χαθεί ούτε μία ζωή ηλικιωμένου, όταν μέχρι πρότινος δεν έδιναν δεκάρα για την τρίτη ηλικία;

Ή πώς μπορείς να εμπιστευθείς πολιτικούς και γιατρούς που, κατά περίεργη σύμπτωση, κάθονταν δίπλα στον υπουργό υγείας όχι μόνο επί «πανδημίας κορωνοϊού», αλλά και όταν, πριν από περίπου έντεκα χρόνια, είχε επιχειρηθεί να οργανωθεί ο μαζικός εμβολιασμός του ελληνικού πληθυσμού κατά της γρίπης των χοίρων;

Ό,τι έγινε με τον έμμεσο ή άμεσα υποχρεωτικό εμβολιασμό κατά του κορωνοϊού είναι πολύ πιθανό να επαναληφθεί, τηρουμένων των αναλογιών, στο πεδίο της λεγόμενης κλιματικής αλλαγής: Αν η συμπαγής πλειοψηφία του λαού πεισθεί ότι τα αίτιά της είναι ανθρωπογενή και ότι το μέλλον των παιδιών μας πρόκειται να τιναχθεί στον αέρα, θα πέσει πάλι με προθυμία στα δίχτυα των «απατεωνοεκβιαστών», δεχόμενη να απεμπολήσει ξανά τους δύο πυλώνες του ανθρώπου: την αξιοπρέπεια και την ελευθερία του.

O ΒΡΟΧΟΠΟΙΟΣ

Ένα διαχρονικής αξίας θεατρικό έργο σχετικό με την δράση ενός απατεώνα που προσφέρεται επ’ αμοιβή να τερματίσει την κλιματική απειλή, πουλώντας έτσι ελπίδα και όνειρο σε μια οικογένεια, η οποία, μέσα στην απόγνωσή της, αποφασίζει τελικώς να τον εμπιστευθεί, είναι «Ο βροχοποιός» του Αμερικανού συγγραφέως Ρίτσαρντ Νας (Richard Nash), το πλήρες όνομα του οποίου ήταν Νέιθαν Ρίτσαρντ Νάσμπαουμ (μτφ.: Ερ. Μπελιές, εκδ. Ηριδανός, Αθήνα 2008).

Σε ένα χωριό μιας δυτικής πολιτείας των ΗΠΑ, η οποία μαστίζεται από παρατεταμένη ξηρασία, εμφανίζεται ο Αστρολέων, ο οποίος χτυπά την πόρτα της οικογένειας του Χάρρυ Κάρρυ και αυτοσυστήνεται ως «βροχοποιός», ισχυριζόμενος αρχικώς ότι μπορεί να προκαλέσει βροχή με χρήση χλωριούχου νατρίου, το οποίο θα το πετάξει πολύ ψηλά στα σύννεφα. Έτσι, ηλεκτρίζοντας το ψυχρό σώμα και εξουδετερώνοντας το θερμό, θα δημιουργήσει βαρομετρικό χαμηλό που θα φέρει βροχή (σελ. 61).

Σημειωτέον ότι, εξαιτίας της ανομβρίας, η συγκεκριμένη οικογένεια έχει χάσει δώδεκα ταύρους στο βουνό και εξήντα πέντε αγελάδες στην κοιλάδα, ενώ «τα μοσχάρια πεθαίνουνε της πείνας κι όλα τα ζώα δεν μπορούν να πάρουνε τα πόδια τους» (σελ. 58).

Εν συνεχεία, όμως, αφού έχει ζητήσει προκαταβολικά 100 δολάρια για να προκαλέσει βροχή μέσα σε 24 ώρες, ο Αστρολέων λέει τα εξής απίστευτα στην δύσπιστη Μόλλυ, την κόρη της οικογενείας του Χάρρυ, που ζητά να μάθει ποια ακριβώς μέθοδο θα χρησιμοποιήσει για να επιτύχει το πολυπόθητο αποτέλεσμα:

«Θα σηκώσω αυτό το ραβδί προς τον ουρανό και θ’ αρχίσουνε να πέφτουνε σταγόνες σαν κορόμηλα. Θα φωνάξω ευχές παλιές, ινδιάνικες, και θα γίνει λίμνη το μαντρί σας. Θα μουρμουρίσω τραγούδι τόσο λυπητερό που θα βουρκώσετε όλοι σας, θα συγκινηθεί κι ο ουρανός, θα τον πιάσουνε τα κλάματα και θα στείλει στη γη τα πιο ωραία δάκρυα που έχετε δει ποτέ!».

DUM SPIRO SPERO

Όταν, μάλιστα, τον ρωτούν αν έχει φέρει βροχή και σε άλλες περιοχές, απαντά καταφατικά, αποκαλύπτοντας ότι αυτό το πέτυχε φωνάζοντας προς τον ουρανό «Ντουμ σπίρο σπέρο», «Σπίρο ντούμ σπέρο» και «Σπέρο ντουμ σπίρο» (ως γνωστόν, η λατινική ρήση dum spiro spero σημαίνει «όσο αναπνέω ελπίζω»). Μολονότι ο Χάρρυ καταλαβαίνει ότι απέναντί του έχει έναν «ψεύτη και απατεώνα», αποφασίζει συνειδητά να κλείσει την συμφωνία, όχι όμως επειδή πείθεται ότι ο Αστρολέων θα φέρει όντως βροχή, αλλά επειδή θέλει να αγοράσει ελπίδα. Όπως χαρακτηριστικά αντιτείνει ο βροχοποιός στην δύσπιστη Μόλλυ:

«μια φορά βρίσκεται στη ζωή σου κάποιος, έστω κι αν τον έχεις εσύ γι’ απατεώνα, που σου προσφέρει όνειρο» (σελ. 66).

Αργότερα, ο Αστρολέων θα επισημάνει ξανά στην Μόλλυ ότι είναι άλλο πράγμα τα ψέματα και άλλο τα όνειρα (σελ. 125).

ΘΕΜΑ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ

Εν συνεχεία, όταν ο Αστρολέων ρωτά την οικογένεια τι είδους βροχή θέλει να προκαλέσει, η Μόλλυ εξανίσταται, καθώς θεωρεί ότι ο βροχοποιός τούς «έχει φλομώσει στα ψέματα» (σελ. 71). Τότε, ο Αστρολέων θέτει θέμα εμπιστοσύνης και εξηγεί στην οικογένεια ότι:

«όπου υπάρχουν αμφιβολίες και υποψίες πέφτει ξεραΐλα». «Για να σας φέρω βροχή, πρέπει να μου έχετε εμπιστοσύνη. Αν δεν μου έχετε εμπιστοσύνη, χάνω κι εγώ την εμπιστοσύνη που έχω στον εαυτό μου» (σελ. 72).

Για να πετύχει η «επιχείρηση βροχή», ο Αστρολέων ζητά από τα μέλη της οικογενείας του Χάρρυ να συμπράξουν στο έργο του, κάνοντας κάποια παράλογα πράγματα (σελ. 73). Επί παραδείγματι, ο ένας από τους δυο γιους, ο Τζιμ, θα πρέπει να χτυπά ένα μεγάλο τύμπανο, ο Χάρρυ θα πρέπει να σχηματίσει στο χώμα με μπογιά ένα τεράστιο βέλος που θα δείχνει προς τα έξω, ενώ ο άλλος γιος, ο Γκας, θα πρέπει να πάρει ένα χοντρό σκοινί και να δέσει τα πισινά πόδια ενός μουλαριού!

Στο σημείο αυτό, η Μόλλυ στρέφεται εξοργισμένη προς τον πατέρα της, διερωτώμενη πόσο ακόμη θα τους γελοιοποιήσει αυτός ο βροχοποιός. Τότε, εκείνος της απαντά αποστομωτικά:

«Κανένας δεν μπορεί να με γελοιοποιήσει, άμα δεν το θέλω εγώ. […] Και τι θες τώρα, να τα παρατήσω στη μέση, επειδή μας ζητά περίεργα πράματα; Δεν γίνεται. Αυτός μου ΄δωσε ελπίδες, και θα την τραβήξω την ιστορία ώς το τέλος, χωρίς να φοβάμαι αν θ’ απογοητευτώ, αν θα με κοροϊδέψει, αν θα γίνω ρεζίλι. Το έχω πάρει απόφαση» (σελ. 76).

Ακολούθως, η Μόλλυ στρέφεται έξαλλη και προς τον Αστρολέοντα, στον οποίο θέτει το εξής ερώτημα:

«Δεν σου έφτανε που μας πήρες τα λεφτά. Θες και να μας ξεφτιλίσεις! Γιατί τους βάζεις να κάνουν αυτές τις αηδίες» (σελ. 77).

Η απάντηση που παίρνει είναι αινιγματική:

«Μπορεί να το θεωρώ απαραίτητο».

Στην στιχομυθία που ακολουθεί ανάμεσά τους, ο Αστρολέων επιχειρεί να κλονίσει τον αφόρητο ορθολογισμό της Μόλλυς, απευθυνόμενος στο συναίσθημά της:

«Και πού έμαθες εσύ να κρίνεις αν είμαι ψεύτης και απατεώνας; Κι αν σας φέρω βροχή; Αν έχω το Θείο Δώρο;» (σελ. 80). «Τι ξέρεις εσύ από πίστη! Πίστη είναι να βλέπεις άσπρο κι ας σου λένε τα μάτια σου πως είναι μαύρο. Πίστη είναι να ξέρεις κάτι – από τα βάθη της καρδιάς σου» (σελ. 81).

Από τον σερίφη και τον βοηθό του η οικογένεια πληροφορείται εν συνεχεία ότι καταζητείται κάποιος απατεώνας που αυτοδιαφημίζεται ως βροχοποιός και χρησιμοποιεί διάφορα ψευδώνυμα όπως «Τζόνσον ο Κυκλώνας», «Μπιλ ο Καλόκαρδος» ή «Μάικ ο Σπάθας».

Ειδικότερα, είναι καταζητούμενος στο Κάνσας διότι πούλησε τετρακόσια εισιτήρια για το Φεστιβάλ Βροχής, αλλά, επειδή δεν έβρεξε, δεν έγινε το Φεστιβάλ. Στην Νεμπράσκα είναι καταζητούμενος, διότι πούλησε χίλια ζευγάρια γυαλιά για να δουν οι κάτοικοι την έκλειψη του ηλίου, αλλά, επειδή έκλειψη δεν έγινε, τους έμειναν τα γυαλιά.

Στο Κολοράντο είναι καταζητούμενος, διότι πούλησε έξι χιλιάδες αντιτυφωνικές κεραίες, που θα τους γλύτωναν αν περνούσε τυφώνας, αλλά ξέσπασαν όλες οι συμφορές (καταιγίδες, χαλάζια, χιόνια, σεισμοί) και δεν έμεινε τίποτε όρθιο (σελ. 140).

Εν τέλει, ο Αστρολέων ομολογεί στην Μόλλυ ότι είναι και ψεύτης και απατεώνας:

«Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω προκαλέσει βροχή! Ούτε σταγόνα! Πουθενά! Σε κανένα μέρος! […] Προσπάθησα μια ολόκληρη ζωή να κάνω το θαύμα! Και το θαύμα δεν ήρθε ποτέ! Τίποτα! Τι ηλίθιος που είμαι!».

Λίγο μετά, ο Αστρολέων επιστρέφει την αμοιβή των 100 δολαρίων και αποχωρεί. Ω του θαύματος, όμως, εντός ολίγων λεπτών ακούγονται βροντές και πέφτουν αστραπές. Η πολυπόθητη βροχή είναι πλέον γεγονός. Ξαφνικά εμφανίζεται ο Αστρολέων με ύφος θριαμβευτικό και ζητά πίσω την αμοιβή του, την οποία ευχαρίστως του δίνει ο Τζιμ.

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΑΣΤΡΟΛΕΟΝΤΕΣ

Στην έσχατη και αίσχιστη εποχή του 21ου (απατ)αιώνα, το θεατρικό αυτό έργο (πρωτοπαίχθηκε στο Cort Theatre της Νέας Υόρκης τον Οκτώβριο 1954, ενώ στην Ελλάδα παρουσιάσθηκε, σε μετάφραση Μιχάλη Κακογιάννη, από τον θίασο Λαμπέτη-Χορν στο θέατρο «Κεντρικό» τον Νοέμβριο 1956· βλ. «Θέατρο 1957», σελ. 151) αποδεικνύεται διαχρονικά επίκαιρο, δεδομένου ότι οι πολιτικοί απατεώνες που διαχειρίζονται της τύχες του πλανήτη μας πασχίζουν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των μαζανθρώπων, προπαγανδίζοντας σταθερά την μάστιγα την ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής, την οποία μετονόμασαν σε «κλιματική κρίση», ώστε να υπαχθεί και αυτή στην υπερκατηγορία της «πολυκρίσης» (polycrisis), που πρέπει να καταπολεμηθεί με ελευθεροκτόνα μέτρα, ωφέλιμα για τις ελίτ αλλά όχι για τους «είλωτες».

Οι σύγχρονοι πολιτικοί Αστρολέοντες, οι οποίοι μιμούνται τον θεατρικό Αστρολέοντα μέχρι και στα παράλογα πράγματα που μας βάζουν να κάνουμε από καιρού εις καιρόν (στην εποχή του κορωνοϊού μάς ζητούσαν να φοράμε μάσκα όταν μπαίναμε στα εστιατόρια, αλλά μας επέτρεπαν να την βγάζουμε μόλις καθόμασταν – «όρθιος κολλούσες, καθιστός ήσουν στο απυρόβλητο του ιού»!), μπορεί να μην περιφέρονται από πόλη σε πόλη διαφημίζοντας τις βροχοποιητικές ικανότητές τους (αντ’ αυτού είναι πιθανό να πραγματοποιούν, εν αγνοία μας, αεροψεκασμούς εφαρμόζοντας προηγμένες τεχνικές γεωμηχανικής), αλλά στρογγυλοκάθονται ή εναλλάσσονται στους κυβερνητικούς θώκους, εφαρμόζοντας κατά γράμμα και απολύτως συντονισμένα τις παγκοσμιοποιητικές εμπνεύσεις της Νέας Τάξης Πραγμάτων που επιθυμεί διακαώς να επιβάλει μέχρι το 2030 (;) την Παγκόσμια Δικτατορία της, βγάζοντας στο φως τον Παγκόσμιο Κυβερνήτη. Κι όποιος τολμά να αμφισβητεί όχι μόνο τις σωτήριες ικανότητες αλλά και τις αγαθές προθέσεις της υπερεθνικής ελίτ στιγματίζεται ως «ψεκασμένος» ή/και «συνωμοσιολόγος».

Η βιωσιμότητα του ιστολογίου εξαρτάται από την ελάχιστη οικονομική στήριξη των αναγνωστών, η οποία ανέρχεται σε 5 € μηνιαίως ή 50 € ετησίως.

Ευχαριστώ θερμά για την αλληλεγγύη σας!

Λεπτομέρειες σχετικά με την συνδρομή υπάρχουν στον ακόλουθο σύνδεσμο:

kvathiotis.substack.com/subscribe

Επιμελείται και σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

ΗΛΙΑΣ ΠΕΤΡΟΥ

«Σ’ ἐκείνους ποὺ μένουν στὴν μαύρην ἀμάθεια σχετικὰ μὲ τὴν ὑγεία, τὴν ἀρρώστεια καὶ τὴν θεραπεία, γιατὶ ἔχουν σφαλερὰ διδαχθῆ· σ’ ἐκείνους ποὺ ὑποφέρουν καὶ σέρνουν τὰ σακατευμένα καὶ κουρασμένα σώματά τους ἀπὸ γιατρὸ σὲ γιατρὸ καὶ ἀπὸ κλινικὴ σὲ κλινικὴ καὶ ποὺ, ἀντὶ νὰ βροῦν ὑγεία κι ἀνακούφισι, ἐκφυλίζουν περισσότερο τὰ κορμιά τους καὶ δοκιμάζουν τὴν πίκρα τῆς ἀπογνώσεως· σ᾿ ἐκείνους ποὺ ἔχουν δηλητηριάσει τὰ σώματά τους μὲ τὰ παντοειδῆ παρασκευάσματα τῆς φαρμακευτικῆς χωρὶς κανένα εὐχάριστο ἀποτέλεσμα· σ’ αὐτοὺς ποὺ τὰ κορμιά τους ἔχουν ἀνοιχθῆ μὲ τὸ χειρουργικὸ ψαλλίδι, γιὰ νὰ ἰδοῦν τὴν κατάστασί τους χειρότερη, καὶ σ’ αὐτοὺς ποὺ ἀπὸ ἄγνοια νομίζουν ὅτι ἡ ἀρρώστεια εἶνε μιὰ ἄδικη κατάρα – σ’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς ἀξιολύπητους ἀνθρώπους ἀπευθύνεται τὸ βιβλίο αὐτό, μὲ τὸ σκοπὸ νὰ τοὺς ἐλευθερὼσῃ ἀπὸ ὅλες τὶς προλήψεις καὶ τὶς δεισιδαιμονίες, νὰ τοὺς διορθὼσῃ τὰ τόσα σφάλματα ποὺ τοὺς κάμουν δυστυχεῖς καὶ κυρίως νὰ τοὺς διαφωτὶσῃ στὸ σπουδαῖο ζήτημα τῆς ὑγιεινῆς καὶ θεραπευτικῆς δίαιτας.

Δυστυχῶς, ὑπάρχουν καὶ σήμερα ἀκόμη σχολὲς –καὶ πολλὲς μάλιστα– ποὺ διδάσκουν ὅτι ἡ ἀρρώστεια ἢ οἱ ἀρρώστειες –γιατί πιστεύουν σὲ πολλὲς ἀρρώστειες– εἶνε ὄντα αὐτοτελῆ καὶ ἀνεξάρτητα, ποὺ ἔρχονται μὲ τὴν κακὴ πρόθεση νὰ βασανίσουν καὶ νὰ σκοτώσουν τὸν ὀργανισμὸ τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτὸ γεννᾷ πολὺ θλιβερὲς σκέψεις... Ἡ μικροβιοφοβία ἔχει κάμει καὶ κάμει ἀφάνταστο κακό. Ἐπιδρᾶ χειρότερα καὶ ἀπὸ τὴν δαιμονιοφοβία. Βασιζόμενοι στὴ σαθρὴ αὐτὴν ἰδέα, οἱ ὀπαδοὶ τῆς παληᾶς ὀρθοδόξου σχολῆς προσπαθοῦν μὲ διάφορα φάρμακα νὰ περιορίσουν καὶ νὰ ἐξοντώσουν τὰ μικρόβια ἢ τὰ δαιμόνια –ὅπως καὶ νὰ τὰ ποῦμε– ποὺ θεωροῦν ὡς αἰτία τῆς ἀρρώστειας. Καὶ τὸ κακὸ αὐξάνει, γιατί, ἐνῶ ἡ ἀρρώστεια προκαλεῖται ἀπὸ ἄλλα πράγματα, ὅπως θὰ ἰδοῦμε, τὰ χρησιμοποιούμενα φάρμακα μολύνουν τὸ αἷμα καὶ ἐκφυλίζουν τὸ σῶμα. Συνεπῶς, καὶ τοὺς ὑγιεῖς ἀκόμη μποροῦμε ἔτσι νὰ τοὺς ἀρρωστήσωμε. Οἱ ἐμβολιασμοὶ1 καὶ τὰ λοιπὰ προληπτικὰ λεγόμενα φάρμακα τί ἄλλο κάμουν;...

Πρέπει νὰ νοηθῇ καλὰ ὅτι ὁ ὑπερσιτισμὸς καὶ τὰ ποικίλα φάρμακα δὲν ἐπιφέρουν παρὰ τὸ ἀντίθετο ἀπὸ τὸ ἐπιδιωκόμενον ἀποτέλεσμα. Δηλαδὴ τὴν ἀρρώστεια. Καὶ φαντάζομαι ὅτι ἐκεῖνος ποὺ θὰ μελετὴσῃ μὲ προσοχὴ τὶς ἑπόμενες σελίδες δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ συμφωνὴσῃ μαζί μου. Πάντως ἔχω νὰ συστήσω τὸ ἑξῆς: Ὅσοι ἔχουν ποτισθῆ μὲ τὴν πίστι ὅτι ἡ ὑγεία βρίσκεται στὰ μπουκάλια, τὰ χάπια καὶ τὰ σκονάκια τοῦ φαρμακείου, καὶ ἐλπίζουν ἐδῶ μέσα νὰ βροῦν φαρμακευτικὲς συνταγὲς ποὺ θὰ τοὺς χαρίσουν τὴν ὑγεία τοὺς, ἐνῶ ἡ ὑγεία ἀποκτᾶται εὐκολώτατα μὲ τὰ ἁπλᾶ φυσικὰ μέσα ποὺ ἐκθέτωμε στὶς ἐπόμενες σελίδες, γιὰ νὰ μὴν ἀπογοητευθοῦν ἀπὸ τὴν ἀνάγνωσι τοῦ ἔργου μας, θὰ κάμουν καλὰ νὰ μὴ τὸ διαβάσουν».

Το παραπάνω απόσπασμα αποτελεί τον πρόλογο του Ηλία Πέτρου από το βιβλίο του «Υγιεινή και θεραπευτική δίαιτα» που εξεδόθη εν Αθήναις το 1936.

Ο συγγραφέας του ανωτέρω πονήματος καταγόταν από τη Βωβούσα Ζαγορίου. Ήταν φυσιοθεραπευτής που ήρθε στην χώρα μας μετά τις σπουδές του στις Η.Π.Α., προκαλώντας αίσθηση στην ελληνική κοινωνία με τα βιβλία και τις διαλέξεις του. Εφήρμοσε θεραπευτικές μεθόδους στηριγμένες στην νηστεία για αποτοξίνωση και διόρθωση της λειτουργίας του εντέρου, στην αλκαλική διατροφή για διόρθωση και άνοδο του ph στο αίμα, στην σωματική άσκηση για την σωστή λειτουργία των μυών και την μέσω καύσεων αποβολή των τοξινών από τον οργανισμό, στην αεροθεραπεία μέσω της έκθεσης του ανθρώπου στο καθαρό περιβάλλον και στην ηλιοθεραπεία μέσω της έκθεσης στον ήλιο με μέτρο αλλά σταθερά όλες τις εποχές του χρόνου. Οι απόψεις του είχαν απήχηση στην κοινωνία της εποχής και τα βιβλία του εισήχθησαν στα σχολεία και στις στρατιωτικές σχολές. Η κυβέρνηση Μεταξά ενθάρρυνε τον Ηλία Πέτρου να υλοποιήσει πολλά από τα σχέδια του, ώστε να αποκτήσει ο Ελληνικός λαός την πραγματική υγιεινή θεραπευτική μέθοδο η οποία δεν στηρίζεται σε φάρμακα2 .

ΕΜΒΟΛΙΑΣΤΙΚΗ ΜΟΔΑ, ΠΛΕΟΝ: ΜΑΝΙΑ

Ο πρόλογος του Πέτρου καθίσταται άκρως επίκαιρος, δεδομένου ότι οι αιφνίδιοι θάνατοι (sudden death) από τον μαζικό-πειραματικό εμβολιασμό με τα εμβόλια νέας τεχνολογίας κατά του κορωνοϊού δεν λένε να κοπάσουν.

Μολονότι τα εμβόλια αυτά δεν είχαν λάβει οριστική έγκριση, αλλά μόνο άδεια κυκλοφορίας υπό όρους (Conditional Marketing Authorization) ή εξουσιοδότηση έκτακτης ανάγκης (Emergency Use Authorization), χορηγήθηκαν ελαφρά τη καρδία στον γενικό πληθυσμό, με αποτέλεσμα σήμερα να πληροφορούμαστε καθημερινά τις αθρόες ξαφνικές εκδημίες συμπολιτών μας, οι οποίες έχουν πάρει διαστάσεις «επιδημίας».

Μοιάζει απίστευτο το γεγονός ότι η νεοταξίτικη εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ», στο πρωτοσέλιδο της 16ης Ιουνίου 2026, έκανε λόγο για «Φάρμακα και εμβόλια της επόμενης ημέρας». Τόσες ξαφνικίτιδες3, τόσες παρενέργειες, αλλά το φρενοβλαβοποιητικό συνάφι των εμβολιομανών εξακολουθούν να έχει τον χαβά του, περνώντας μας για χαϊβάνια!

Στο ίδιο φύλλο δημοσιεύθηκε άρθρο της Μαρίας Καϊτανίδου4 με τίτλο «Η ΑΙ φέρνει επανάσταση στην ιατρική και τη φαρμακολογία».

Παρά το Βατερλώ των πειραματικών εμβολίων mRNA (βλ. και το άρθρο του Ηλ. Καλλιώρα, Ποιους στόχευαν τα εμβόλια για τον COVID 19, εφημ. «Στύλος Ορθοδοξίας», Ιούνιος 20265), η αρθρογράφος διαφημίζει την «νέα τεχνολογία εμβολίων που φιλοδοξεί να προσφέρει προστασία όχι μόνο απέναντι σε γνωστούς ιούς, αλλά και σε μελλοντικές παραλλαγές ή ακόμη και σε συγγενικούς ιούς που δεν έχουν εμφανιστεί ακόμη στον άνθρωπο».

ΜΙΚΡΟΒΙΟΦΟΒΙΑ

Εκτός, όμως, από το επικριτικό σχόλιο του Ηλία Πέτρου για τους εμβολιασμούς, σημαντική είναι και η αναφορά του στην μικροβιοφοβία, την οποία οι διαχειριστές της τελευταίας μεγάλης υγειονομικής κρίσης καλλιέργησαν στο έπακρο, προκειμένου να μετατραπούν οι πολίτες, ιδίως της Δύσης, σε τρομοκρατημένα βρέφη που θα φοβούνται ακόμη και τον ίσκιο τους, ώστε από την μέση και πάνω να φοράνε όχι μόνο μία, αλλά και δύο και τρεις μάσκες, ενίοτε σε συνδυασμό με προσωπίδα, και από την μέση και κάτω να φοράνε… πάμπερς.

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗΣ

Η επισήμανση του Ηλία Πέτρου για την μικροβιοφοβία μπορεί να συνδυασθεί με την θέση που είχε διατυπώσει ο Βαγγέλης Πολυδούρης σε ένα δυσεύρετο βιβλίο του που είχε εκδοθεί το 1976. Πρόκειται για «Το ταμπού των συμβόλων».

Στο ταμπού, σημειώνει ο συγγραφέας, οι πρωτόγονοι αποδίδουν «την ιδιότητα του μολυσματικού. Όποιος έρθει σε επαφή μαζί του μολύνεται, ενώ τ’ άλλα άτομα της φυλής τον αποφεύγουν για το φόβο της μετάδοσης».

Διευκρινίζει δε ότι «οι ιδέες και η συμπεριφορά των αγρίων γύρω απ’ το ταμπού δεν είναι αποτέλεσμα σκέψης. Η πίστη τους στην ιερότητα και στην εξουσία του ταμπού, καθώς κι ο φόβος του σε κάθε επαφή μαζί του ή σε κάθε παράβαση των εντολών του, παρουσιάζεται στη συνείδησή του σαν κάτι το αυτονόητο και το αναπόφευκτο»6.

Εν συνεχεία, ο Πολυδούρης παραλληλίζει το ταμπού με την ιδεοληψία:7

Kαι στις δύο περιπτώσεις εμφανίζονται η ιδιότητα του μολυσματικού, η ευκολία της μετάδοσης της μόλυνσης με μεγάλη ποικιλία τρόπων και, το κυριότερο, ο καταναγκαστικός χαρακτήρας των απαγορεύσεων. Αυτό το τελευταίο σημαίνει ότι τόσο ο ιδεοληπτικός όσο και ο πρωτόγονος υποχωρούν και συμφιλιώνονται με τις απαγορεύσεις χωρίς να ζητούν να τις εξηγήσουν.

Ενώ όμως «η ιδεοληψία χαρακτηρίζεται σαν ατομική νεύρωση, δηλαδή σαν αρρώστια που παρουσιάζεται σε απομονωμένα άτομα» –μια συνηθισμένη διαδικασία κάθαρσης για τον ιδεοληπτικό είναι η διατήρηση σχολαστικής καθαριότητας και το συχνό πλύσιμο (νιπτομανία)–, το ταμπού θα πρέπει να χαρακτηριστή σαν ομαδική νεύρωση, μια και αποτελεί ψυχολογική εκδήλωση μεγάλων ομάδων».

Συμπερασματικώς, οι υγειονομικοί και κυβερνητικοί διαχειριστές της υγειονομικής κρίσης του 2020 μετέτρεψαν τους λαούς σε μέλη πρωτόγονων φυλών που πάσχουν από ιδεοληψία!

Ο Πολυδούρης κάνει μια σημαντική επισήμανση σε σχέση και με τα παιδιά, τα οποία στην εποχή του κορωνοϊού μεγάλωναν σε ένα σχολικό περιβάλλον που υπέθαλπε την μαζική νεύρωση εξαιτίας του φόβου για τη μετάδοση του ιού:8

Εμείς οι μεγάλοι καταστρέφουμε τις περισσότερες απ’ τις διανοητικές και δημιουργικές ικανότητες των παιδιών με τις φροντίδες μας και με τις υποχρεώσεις που τους αναθέτουμε. Πάνω απ’ όλα καταστρέφουμε την πνευματική τους ικανότητα, κάνοντάς τα να φοβούνται… Να φοβούνται να ριψοκινδυνεύσουν, να πειραματιστούν, να φοβούνται να δοκιμάσουν το δύσκολο και το άγνωστο. Ακόμα, όταν δεν δημιουργούμε τους φόβους των παιδιών, όταν έρχονται σε μας με δημιουργημένους πια φόβους, χρησιμοποιούμε αυτούς τους φόβους σαν λαβές, για να τα κάνουμε υποχείρια. Αντί να προσπαθήσουμε να καταστείλουμε τους φόβους τους, τους ανεβάζουμε σ’ ένα τερατώδες μέγεθος.

ENA ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ KAI MIA ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

Η συνδυαστική ανάγνωση των δύο παραπάνω βιβλίων, τα οποία κυκλοφόρησαν τον 20ό αιώνα, προκαλεί την εύλογη υπόνοια ότι τα δρακόντεια υγειονομικά μέτρα που ελήφθησαν κατά την διάρκεια της τελευταίας «πανδημίας» υπηρέτησαν τον εκ διαμέτρου αντίθετο στόχο από εκείνον που προπαγανδίσθηκε: δεν απέβλεπαν στην προάσπιση αλλά στην κατάρρευση της ψυχοσωματικής μας υγείας!

Η φαρισαϊκή στάση των δήθεν καλοκάγαθων διαχειριστών της υγειονομικής κρίσης πρέπει να αποτελέσει το πιο γερό πάθημα-μάθημά μας, που θα αξιοποιείται εφεξής ως σταθερός και αδιάψευστος ερμηνευτικός φάρος για κάθε άλλη πολιτική που ήδη εφαρμόζουν ή πρόκειται να εφαρμόσουν στο μέλλον οι υποκριτές πολιτικοί των Νεοελλήνων.

Στον ανάποδο κόσμο μας, όποιος πολιτικός ζητά την συνεργασία ή την ψήφο των πολιτών, διατυμπανίζοντας ότι ενεργεί για το καλό μας, κατά πάσαν πιθανότητα είναι ένας προβατόσχημος λύκος που επιδιώκει να μας απομυζήσει, να μας διαλύσει, εν τέλει να μας καταβροχθίσει.

Κοντολογίς: Καμία πίστη, καμία εμπιστοσύνη στους φρικαλέους προπαγανδιστές και φιλοτομαριστές (ανθ-)Έλληνες πολιτικούς!9

Τέλος, σε ό,τι αφορά τον Ηλία Πέτρου, δυστυχώς εγκατέλειψε τον μάταιο τούτον κόσμο την 22α Φεβρουαρίου 1939 σε ηλικία μόλις 36 ετών. Η επίσημη εκδοχή του θανάτου του ήταν πλήγμα στο στήθος μετά από αυτοκινητικό ατύχημα (σύγκρουση με άλλο αυτοκίνητο).

Ωστόσο, είναι ευρέως διαδεδομένη η φήμη ότι ο Ηλίας Πέτρου δεν πέθανε κατ’ αυτόν τον τρόπον, αλλά έπεσε θύμα δολοφονικής ενέργειας, συσχετίσιμης με την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της Big Pharma!10

Ως γνωστόν, τέτοια σενάρια αποδοκιμάζονται από το κυρίαρχο ρεύμα ως «συνωμοσιολογικά». Εξίσου γνωστό, όμως, είναι ότι πολλές από τις «θεωρίες συνωμοσίας» έχουν επαληθευθεί μέχρι κεραίας και, ειδικότερα, ότι το αυτοκινητικό δυστύχημα ή η αυτοκτονία είναι ένα σατανικό καμουφλάζ για την θλιβερή συγκάλυψη των υποκρυπτόμενων έκνομων ενεργειών εξολόθρευσης ενός ιδιαιτέρως οχληρού για το πανούργο σύστημα προσώπου.

Η βιωσιμότητα του ιστολογίου εξαρτάται από την ελάχιστη οικονομική στήριξη των αναγνωστών, η οποία ανέρχεται σε 5 € μηνιαίως ή 50 € ετησίως.

Ευχαριστώ θερμά για την αλληλεγγύη σας!

Λεπτομέρειες σχετικά με την συνδρομή υπάρχουν στον ακόλουθο σύνδεσμο:

kvathiotis.substack.com/subscribe

1

Ειδικότερα για την απορριπτική θέση του Ηλία Πέτρου ήδη από το 1938 έναντι των εμβολιασμών βλ. https://attikanea.info/%CE%97%CE%9B%CE%99%CE%91%CE%A3-%CE%A0%CE%95%CE%A4%CE%A1%CE%9F%CE%A5-%CE%9F-%CE%98%CE%95%CE%A1%CE%91%CE%A0%CE%95%CE%A5%CE%A4%CE%97%CE%A3-%CE%93%CE%99%CE%91%CE%A4%CE%A1%CE%9F%CE%A3-%CE%A0%CE%9F%CE%A5-%CE%94%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%A6%CE%9F%CE%9D%CE%97%CE%98%CE%97%CE%9A%CE%95/

Ο ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΣ ΠΡΟΛΑΜΒΑΝΕΙ;

Όσο αν ισχυρίζεται και διαδίδη η Ιατρική πως ο εμβολιασμός προλαμβάνει την ευλογιά, η πραγματική ανοσία εξαρτάται από το καθαρό, αλκαλικό αίμα.

Ότι ο εμβολιασμός δεν προλαμβάνει τις αρρώστειες, αλλά είνε σοβαρά αιτία πολλών ανωμαλιών, το έχει εννοήσει πολύς κόσμος. Αλλού στα πολιτισμένα κράτη, έχουν ιδρυθή σύλλογοι και σωματεία κατά των εμβολιασμών. Ο Αμερικανικός «Σύνδεσμος αντιεμβολιασμού» έχει από πολλά χρόνια κηρύξει τον πόλεμο κατά του εμβολιασμού. Σε μια αγγελία του διαβάζουμε τα εξής:

«Ο εμβολιασμός είνε επικίνδυνος. Δηλητηριάζει την γενική άμυνα κατά των ασθενειών. Δεν προλαμβάνει και ούτε χρειάζεται πια. Η ευλογιά είνε όπως η λέπρα, η χολέρα κ.λπ. που κατήντησαν άγνωστες σχεδόν με την πρόοδο της υγιεινής. Καλό αίμα και καθαρό περιβάλλον είνε τα καλύτερα προφυλακτικά».

«Ένας αριθμός γιατρών στη Γερμανία εκηρύχθη κατά του εμβολιασμού ύστερα που κατάλαβε το κακό που φέρνει αυτή η ανόητος πράξις. Προς τούτο έχουν ιδρύσει σύλλογον κατά του εμβολιασμού (Impfgegner Aerztebund)». Περιοδικόν «Πώς να ζήτε».

ΚΑΙ ΛΙΓΗ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ:

Η Αυστραλία είνε μια χώρα που δεν εμβολιάζεται καθόλου σχεδόν. Αναγκαστικός εβολιασμός δεν έχει ποτέ εφαρμοσθή. Σε 50 χρόνια μόνο 6 πέθαναν από ευλογιά. Ενώ στην Ιαπωνία που ο εμβολιασμός για την πρόληψι της ευλογιάς γίνεται ανελλιπώς και αναγκαστικώς από του 1874, στα τελευταία 22 χρόνια εσημειώθησαν 285.161 κρούσματα ευλογιάς με 77.525 θανάτους!!

Κατά τα τελευταία 21 χρόνια, στην Αγγλία και την Ουαλλία μικρά κάτω των 5 ετών πέθαναν μόνον 60 από ευλογιά, ενώ εξ αιτίας του «προληπτικού» εμβολιασμού πέθαναν 202! […]

Για περαιτέρω αμφισβήτηση της αιτιώδους σχέσης ανάμεσα στους εμβολιασμούς και τον τερματισμό των επιδημιών, καθώς και για τον συσχετισμό των εμβολιασμών με τους αεροψεκασμούς και τον μετανθρωπισμό βλ. το βιβλίο «Από την τρομοκρατία στην πανδημία. Υποχρεωτικές ιατρικές πράξεις στον πόλεμο κατά του αόρατου εχθρού» (Τρίτη επικαιροποιημένη έκδοση, Αλφειός, Αθήνα 2023).

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

Read more

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

Read more

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more

Read more

Επιμελείται ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more

Επιμελείται ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more

Read more

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

Read more

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more