Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

Οι πολίτες, παρακολουθώντας την ομιλία του κ. Μητσοτάκη σε κάποιο πάνελ του 16ου Τακτικού Συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας διαπίστωσαν για μια ακόμα φορά το πολιτικό του παραλήρημα, καθώς επιμένει να ζει στο δικό του παράλληλο σύμπαν, εστιάζοντας αποκλειστικά το ενδιαφέρον του στις ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις, ενώ την ίδια στιγμή είναι αποκομμένος από την κοινωνική πραγματικότητα του μέσου Έλληνα πολίτη που βλέπει έντρομος όχι μόνο την ακρίβεια και το κόστος διαβίωσης να καταβροχθίζουν το πενιχρό του εισόδημα, αλλά και την έξαρση της εγκληματικότητας να διαταράσσει την καθημερινότητα και την ποιότητα της ζωής του.

ΤΡΙΨΗΦΙΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ

Όμως πραγματικά εξεπλάγησαν, και ίσως πολλοί απ’ αυτούς να ένιωσαν συμπάθεια από την «αυθόρμητη αποκάλυψη» του Πρωθυπουργού ότι διακατέχεται εδώ και χρόνια από την βασανιστική αβεβαιότητα για το ποιος θα σηκώσει το τριψήφιο τηλέφωνο έκτακτης εθνικής ανάγκης στις τρεις το πρωί, με αποτέλεσμα να αγωνιά στο μεσονύχτιο για το μέλλον της Ελλάδας, αρνούμενος να εγκαταλείψει την καρέκλα της γλυκιάς και αμαρτωλής εξουσίας και προτιμώντας να παραμένει ξάγρυπνος, «πιστός υπηρέτης» του εθνικού καθήκοντος.

Για λίγα λεπτά της ώρας, ο κ. Μητσοτάκης υποδύθηκε –για την ανάγκη της τηλεοπτικής κάλυψης της ομιλίας, αλλά και λόγω της ακατάσχετης ροπής του στην μαζική εξαπάτηση των βρεφοποιημένων πολιτών– τον στιβαρό και αποφασιστικό ηγέτη και, σμίγοντας τα φρύδια του και υψώνοντας επιτηδευμένα το τόνο της φωνής του, αποκάλυψε για πρώτη φορά τον μόνιμο βραχνά που στοιχειώνει την πρωθυπουργική του θητεία, αναφέροντας τα ακόλουθα:

«Αν το τριψήφιο τηλέφωνο χτυπήσει στις τρεις το πρωί, ποιος θα το σηκώσει και τι θα πει σε έναν κόσμο αστάθειας και αβεβαιότητας;».

Με αυτήν την φράση υπογράμμισε (έτσι θέλει να πιστεύει) το συγκριτικό του πλεονέκτημα έναντι των υπολοίπων πολιτικών αρχηγών στην διαχείριση και αντιμετώπιση εθνικών ή ευρύτερων γεωπολιτικών κρίσεων.

Η υπαινικτική αναφορά του Έλληνα Πρωθυπουργού σε μια πιθανή μείζονα εθνική, γεωπολιτική κρίση μόνο τυχαία δεν ήταν, αλλά συνδέεται ασφαλώς με την προσχεδιασμένη προσπάθεια της Τουρκίας να ενσωματώσει στην εθνική της νομοθεσία το αναθεωρητικό δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, η κυβέρνηση της γείτονος χώρας φέρεται αποφασισμένη να καταθέσει προς ψήφιση στην τουρκική εθνοσυνέλευση νομοσχέδιο το οποίο θα ρυθμίζει το πλαίσιο των δικαιωμάτων και των εξουσιών στα τουρκικά εσωτερικά ύδατα, τη συνορεύουσα ζώνη, την υφαλοκρηπίδα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), προσδίδοντας επίφαση νομιμότητας στο σύνολο των παράλογων τουρκικών αξιώσεων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Μολονότι στην Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας αναφέρεται ρητώς (άρθρο 121 παρ. 2) ότι όλα τα νησιά διαθέτουν θαλάσσιες ζώνες, δηλαδή χωρικά ύδατα (αιγιαλίτιδα ζώνη), συνορεύουσα ζώνη, αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) και υφαλοκρηπίδα, εντούτοις η Άγκυρα θα επιχειρήσει να υπονομεύσει την πλήρη κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα των ελληνικών νησιών του Αιγαίου, εντάσσοντας στο υπό ψήφιση νομοσχέδιο την παράνομη και αυθαίρετη αξίωσή της περί μειωμένης ή μηδενικής επήρειας των νησιών, υποστηρίζοντας ότι στερούνται θαλάσσιων ζωνών, ενώ παραδέχεται ότι διαθέτουν μόνο περιορισμένο εύρος χωρικών υδάτων.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι το νομοσχέδιο θα επιβεβαιώνει την πάγια θέση του τουρκικού πολιτικού κατεστημένου να θεωρεί ως αιτία πολέμου (casus belli), –παραβιάζοντας ευθέως το Δίκαιο της Θάλασσας και τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών (άρθρο 2 παρ. 4)–, την δυνητική άσκηση από την Ελλάδα του δικαιώματος επέκτασης των χωρικών της υδάτων στα 12 ν.μ. στην θαλάσσια περιοχή του Αιγαίου.

Επίσης, δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο, η Τουρκία να υπαγάγει το σύνολο των κατακερματισμένων βραχονησίδων σε ειδικό καθεστώς «αδιευκρίνιστης κυριαρχίας», ώστε μελλοντικά να τις εντάξει στην ζώνη ευθύνης και δικαιοδοσίας της.

Επισημαίνουμε ότι μόλις το νομοσχέδιο ψηφιστεί από την βουλή και καταστεί νόμος του τουρκικού κράτους, η συγκεκριμένη εξέλιξη θα συνιστά μια μόνιμη και διαρκή απειλή κατά της εθνικής κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της πατρίδας μας, ενώ την ίδια στιγμή θα θέτει οριστικά ταφόπλακα στο νανουριστικό αφήγημα των «ήρεμων νερών» του μονίμως αιθεροβάμονος και εκτός πραγματικότητας κ. Μητσοτάκη.

Μόλις που χρειάζεται να αναφέρουμε ότι η θεσμοθέτηση της «Γαλάζιας Πατρίδας» θα ωθήσει την Άγκυρα στην άσκηση δραστηριοτήτων (έρευνας, αλιείας, εκμετάλλευσης και διαχείρισης φυσικών πόρων κλπ.) σε θαλάσσιες περιοχές εντός της μη οριοθετημένης ελληνικής υφαλοκρηπίδας και αποκλειστικής οικονομικής ζώνης, γεγονός, το οποίο θα αυξήσει κατακόρυφα την ένταση στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ κρίνεται πολύ πιθανό να οδηγήσει τις δύο χώρες στο χείλος της εμπόλεμης σύρραξης.

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

Πριν από δυόμισι χρόνια, στις 4 Απριλίου 2024, είχαμε δημοσιεύσει ένα άρθρο μας με τον τίτλο «Αποκωδικοποιώντας την επίσκεψη Ερντογάν: Απεμπόληση Εθνικής Κυριαρχίας ή Πόλεμος»1, με το οποίο ασκούσαμε έντονη και αυστηρή κριτική στην κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη για τους επιπόλαιους και αδέξιους χειρισμούς της στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής, που είχαν ως κατάληξη την επίσκεψη του Τούρκου Προέδρου στην Ελλάδα και την υπογραφή της Διακήρυξης των Αθηνών «Περί σχέσεων Φιλίας και καλής Γειτονίας» μεταξύ των νατοϊκών συμμάχων Ελλάδας και Τουρκίας.

Μάλιστα τότε, η ελληνική κυβέρνηση έπλεε σε πελάγη ευτυχίας, θεωρώντας (ως επί το πλείστον εσφαλμένα) ότι η υπογραφή της Διακήρυξης των Αθηνών δεσμεύει την Τουρκία σε ένα πλαίσιο ειρηνικής συνύπαρξης και αμοιβαίας αποφυγής συγκρουσιακών καταστάσεων και δυνητικής κλιμάκωσης των περιφερειακών εντάσεων. Ο υπερφίαλος κ. Μητσοτάκης κομπορρημονούσε, λέγοντας ότι η πολιτική του περί «ήρεμων νερών» αποδίδει καρπούς και συμβάλλει στην εκτόνωση της παραδοσιακής έντασης και στην καλλιέργεια θετικού κλίματος μεταξύ των δύο χωρών.

Όμως, εμείς είχαμε υποστηρίξει δημοσίως την ακριβώς αντίθετη θέση, χαρακτηρίζοντας μάλιστα την Διακήρυξη των Αθηνών ως προάγγελο του ζοφερού μέλλοντος των ελληνοτουρκικών σχέσεων, ενώ είχαμε έγκαιρα προειδοποιήσει ότι όσοι έσπευσαν να συμμεριστούν την κυβερνητική αισιοδοξία για «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο, πολύ γρήγορα θα διαψευστούν, συνειδητοποιώντας ότι η επίσκεψη του κ. Ερντογάν αποτελούσε στην πραγματικότητα ένα καλά σκηνοθετημένο επικοινωνιακό σόου παραπλάνησης του ελληνικού λαού αναφορικά με τις πάγιες επεκτατικές βλέψεις της Άγκυρας.

ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ

Tο επικοινωνιακό επιτελείο του Πρωθυπουργού καταβάλλει υπεράνθρωπες προσπάθειες να φιλοτεχνήσει το προφίλ της (δήθεν) αρραγούς κομματικής ενότητας, ότι δηλ. το κόμμα της Ν.Δ. θα πορευτεί συντεταγμένα και χωρίς εσωκομματικούς κλυδωνισμούς προς την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, κάτω από την «αδιαμφισβήτητη ηγεσία» του προέδρου της, ενώ είναι γνωστόν τοις πάσι ότι στο εσωτερικό της κυβερνητικής παράταξης υπάρχουν μεγάλη δυσαρέσκεια και γκρίνια για την λειτουργία του επιτελικού κράτους από στελέχη και βουλευτές που έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με την λαϊκή οργή.

Επομένως, η κομματική λογική υπαγορεύει την προκήρυξη πρόωρων γενικών βουλευτικών εκλογών, με σκοπό την επίτευξη ενός τριπλού στόχου:

Α) Τίθεται οριστικό τέλος στην εσωκομματική εσωστρέφεια

Β) Ανακόπτεται η δημοσκοπική πτώση, η οποία, προϊόντος του χρόνου, θα εξελιχθεί σε δημοσκοπική κατάρρευση και

Γ) Εξασφαλίζεται σημαντικό εκλογικό προβάδισμα έναντι των υπολοίπων κομμάτων, καθώς η αναγγελία των εκλογών θα αιφνιδιάσει απόλυτα τους εφησυχάζοντες κομματικούς μηχανισμούς.

Ο κ. Μητσοτάκης, αναφέροντας συνεχώς ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν στο τέλος της τετραετίας, αποκοιμίζει το πολιτικό σύστημα, αποδεικνύοντας έτσι ότι είναι άριστος τακτικιστής και κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού.

Οι πολίτες οφείλουν να μην αιφνιδιαστούν, εάν οι βουλευτικές εκλογές προκηρυχθούν ακόμη και εντός του Ιουλίου, αφού η ημερομηνία της 5ης Ιουλίου 2026 συνιστά σημαντικό δέλεαρ για την διενέργειά τους –κατά ένα παράδοξο καπρίτσιο της Ιστορίας συμπίπτει με την ημερομηνία διεξαγωγής του δημοψηφίσματος του 2015–, και ως εκ τούτου ο κ. Μητσοτάκης ενδεχομένως την επιλέξει ως πιθανή ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών, όχι μόνο για να χλευάσει τον πολιτικό αμοραλισμό του κ. Τσίπρα, αλλά και για να αξιοποιήσει τον υψηλό συμβολισμό της στο πλαίσιο μιας καλοσχεδιασμένης εκλογικής στρατηγικής που ικανοποιεί δύο βασικές πολιτικές επιδιώξεις:

α) ενεργοποιεί τα κομματικά αντανακλαστικά των συντηρητικών ψηφοφόρων, οι οποίοι μολονότι εμφανίζονται δυσαρεστημένοι από την άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής, εντούτοις αποστρέφονται πολιτικά τον κ. Τσίπρα και

β) υπενθυμίζει στο σύνολο του ελληνικού λαού τον σοβαρό κίνδυνο που διατρέχει από τον τυχοδιωκτισμό ανεύθυνων και ευκαιριακών πολιτικών ηγεσιών.

ΑΦΗΓΗΜΑ ΦΟΒΟΥ

Το εκλογικό αφήγημα του κ. Μητσοτάκη, με το οποίο θα δικαιολογήσει την ανάγκη πρόωρης προσφυγής στις κάλπες θα είναι αντιμετώπιση εθνικού θέματος εξαιρετικής σημασίας (άρθρο 41 παρ. 2 Σ.), καθώς η Ελλάδα θα βρεθεί αντιμέτωπη με την μονομερή επιβολή νέων θαλάσσιων συνόρων, δεδομένου ότι η Άγκυρα –διά του ψηφισθέντος νόμου– θα ενσωματώσει στην εσωτερική της έννομη τάξη, όχι μόνο τις μονομερείς διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά ενδεχομένως και τα πολύ μικρά νησιά και τις βραχονησίδες που δεν συμπεριλαμβάνονται στην Συνθήκη της Λωζάνης.

Υπό τις διαγραφόμενες έκτακτες γεωπολιτικές συνθήκες, το μοναδικό κόμμα –θα ισχυριστεί ο κ. Μητσοτάκης– που μπορεί να αναλάβει την υπεύθυνη και επιτυχή διαχείριση μιας πολύ πιθανής γεωπολιτικής κρίσης και να εγγυηθεί την εθνική ασφάλεια και την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας είναι η παράταξη της Νέας Δημοκρατίας.

Συνεπώς, ο κ. Μητσοτάκης για μια ακόμα φορά θα καταφύγει στο αφήγημα του φόβου, με σκοπό τον επηρεασμό και την διαμόρφωση της συνείδησης και της γνώμης των Ελλήνων πολιτών, το οποίο αυτή τη φορά δεν θα στηρίζεται στην απειλή της δημόσιας υγείας από τον κορωνοϊό.

Η επικαιροποίηση του αφηγήματος θα βασίζεται στον πανάρχαιο φόβο που ξυπνά στις μάζες το άκουσμα του πολέμου με τον προαιώνιο εχθρό, δηλ. η πιθανότητα της εμπόλεμης σύγκρουσης με την Τουρκία θα υπαχθεί στην μακιαβελική πολιτική σκοπιμότητα για την χειραγώγηση του εκλογικού αποτελέσματος προς όφελος του κ. Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας.

Εν συνεχεία, έχοντας νωπή λαϊκή εντολή, θα προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την συνολική διευθέτηση όλων των παράνομων τουρκικών αξιώσεων, που θα οδηγήσει μοιραία στην διχοτόμηση του Αιγαίου και στην τραγική απώλεια της εθνικής κυριαρχίας.

Έτσι θα δικαιωθούν, όσοι υποστήριζαν, πριν από χρόνια, ότι το Αιγαίο θα χαθεί για την Ελλάδα χωρίς να πέσει ούτε μία τουφεκιά.

Κατά την προσωπική εκτίμηση του γράφοντος, ο κ. Μητσοτάκης «φωτογράφησε» την επερχόμενη γεωπολιτική ένταση με την Τουρκία, μιλώντας από το βήμα του συνεδρίου της Ν.Δ., όταν αναφέρθηκε στο τριψήφιο τηλέφωνο και στην ισχυρή πιθανότητα πρόκλησης περιφερειακών εντάσεων.

Στην προ δυόμισι ετών αρθρογραφία μας, δεν είχαμε διαστάσει να παραθέσουμε την ακόλουθη άποψη, που δυστυχώς φαίνεται να επιβεβαιώνεται υπό το φως των σημερινών δυσμενών εξελίξεων, καθότι είχαμε σημειώσει επί λέξει τα εξής:

«Η υπογραφή της Διακήρυξης των Αθηνών «Περί Σχέσεων Φιλίας και Καλής Γειτονίας» Ελλάδας-Τουρκίας, σηματοδοτεί την εκκίνηση μίας fast track διαπραγματευτικής και διπλωματικής διαδικασίας, η οποία θα καταλήξει με μαθηματική ακρίβεια στην απεμπόληση της εθνικής κυριαρχίας, ήτοι στην διχοτόμηση του Αιγαίου, που θα πραγματοποιηθεί με δύο εναλλακτικά ισοδύναμους τρόπους: είτε πολιτισμένα, δηλ. με την συμφωνημένη προσφυγή στην δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, είτε άκομψα, δηλ. με την πρόκληση θερμού πολεμικού επεισοδίου».

Οφείλουμε να επισημάνουμε ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις έχουν εισέλθει σε μια πολύ επικίνδυνη ατραπό που θα οδηγήσει σε αμφισβήτηση ή ακόμη και σε εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, καθώς και σε επαναχάραξη τουλάχιστον των θαλάσσιων συνόρων στο Αιγαίο, για χάρη δήθεν της προώθησης της ειρήνης, της ασφάλειας και της ευημερίας στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Δυστυχώς, η Τουρκία παραμένει μια περιφερειακή χώρα δυνητικής αποσταθεροποίησης της διεθνούς τάξης που υπηρετεί με θρησκευτική ευλάβεια την αναθεωρητική της ατζέντα, επιδιώκοντας να υποσκάψει την εθνική κυριαρχία και τα διεθνώς κατοχυρωμένα κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας μας. Αντιθέτως, οι ελληνικές κυβερνήσεις, ακολουθώντας για δεκαετίες πολιτική κατευνασμού, ηττοπάθειας και αφελληνισμού, εσκεμμένα έφθειραν το εθνικό φρόνημα, καλλιεργώντας σε μια σημαντική μερίδα του ελληνικού λαού μια τάση αποδοχής των τουρκικών αξιώσεων.

Οι Έλληνες πολίτες καλούνται να απορρίψουν το αφήγημα του φόβου που επιβάλλει στην κοινωνία ο κ. Μητσοτάκης, κατανοώντας ότι ο τουρκικός επεκτατισμός αντιμετωπίζεται μόνο με την σφυρηλάτηση πνεύματος εθνικής ομοψυχίας και με ισχυρές, αξιόμαχες και αποφασισμένες ένοπλες δυνάμεις, οι οποίες καθοδηγούνται από μια γνήσια πατριωτική πολιτική ηγεσία, εμπνεόμενη από τα ιερά νάματα των ηρωικών αγώνων του Έθνους και της Φυλής, και όχι από τυχάρπαστους πολιτικούς καιροσκόπους.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε σε συμπτυγμένη μορφή στις 31-5-2026 στο φύλλο της «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ», σελ. 57.

Δυστυχώς παρά τις συνεχείς εκκλήσεις του γράφοντος για στήριξη του ιστολογίου (με το «τεράστιο» ποσό των 5 ευρώ μηνιαίως ή των 50 ευρώ ετησίως), στο οποίο δημοσιεύθηκαν εκατοντάδες άρθρα, που κοντεύουν να αγγίξουν την χιλιάδα, η ανταπόκριση ήταν μέχρι σήμερα (αποκαρδιωτικά) πενιχρή. Όπως πολλάκις έχω επισημάνει, για να μπορέσω να συνεχίσω αυτήν την αιματηρή προσπάθεια με σκοπό την διαφώτιση του κόσμου αναφορικά με το παγκόσμιο σχέδιο σωματικής και πνευματικής άλωσης της ανθρωπότητας μέσα από την ανάδειξη άλλοτε πρωτότυπων και άλλοτε σπάνιων και επίκαιρων κειμένων ιδίως από το μακρινό παρελθόν είναι απαραίτητο να μη χρειάζεται να ασκώ παράλληλα το δικηγορικό επάγγελμα. Η αραίωση της συγγραφικής δράσης στο ιστολόγιο τον τελευταίο καιρό οφείλεται ακριβώς σε αυτήν την ανάγκη.

Λεπτομέρειες σχετικά με την συνδρομή υπάρχουν στον ακόλουθο σύνδεσμο:

kvathiotis.substack.com/subscribe

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Και ξαφνικά, το «πολιτικό ζόμπι» που ακούει στο όνομα Αλέξης Τρίπρας θυμήθηκε την λαϊκιστική-προπαγανδιστική του τέχνη.

Σκέφθηκε, λοιπόν, να αγγίξει τις ευαίσθητες, συναισθηματικές χορδές του εκλογικού σώματος («παλιά μου τέχνη κόσκινο»), μήπως και αλιεύσει κάποιες χρήσιμες (και κρίσιμες) ψήφους, οι οποίες μοιάζουν με το φρέσκο αίμα που χρειάζεται ένας άρτι νεκραναστημένος, προκειμένου να κρατηθεί ζωντανός μέχρι να ξημερώσει (ή λόγω ανάποδου κόσμου: να νυκτώσει), δηλ. μέχρι να ανοίξουν οι επόμενες, εν πολλοίς κάλπικες, κάλπες.

Ο πάλαι ποτέ Πρόεδρος του Δεκαπενταμελούς ανέσυρε στην επιφάνεια από τον πάτο της δεξαμενής του λαϊκισμού το φεμινιστικό πλαγκτόν της «γυναικοκτονίας», χάριν της οποίας τα τελευταία χρόνια έχει χυθεί άφθονο μελάνι. Φυσικά, κάθε άλλο παρά τυχαίως είχε κάνει το πολιτικό του ντεμπούτο το 1990 στην εκπομπή της σταθερά συστημικής Άννας Παναγιωταρέα1, όταν ακόμη ο Αλέξης δεν είχε αρχίσει να αντιγράφει τις φωνητικές χορδές του Ανδρέα Παπανδρέου και γι’ αυτό με δυσκολία άρθρωνε τις λέξεις του.

Το νέο κόμμα του που φέρει το γελοίο όνομα ΕΛ.Α.Σ εξέδωσε ανακοίνωση, με το εξής περιεχόμενο:

«Η πρόσφατη γυναικοκτονία που συγκλονίζει την ελληνική κοινωνία δεν είναι μεμονωμένο έγκλημα. Αποτελεί ακραία έκφραση έμφυλων ανισοτήτων, σχέσεων κυριαρχίας και της αντίληψης ότι η γυναίκα μπορεί να αποτελεί αντικείμενο ελέγχου και ιδιοκτησίας. Συνδέεται όμως και με την αποτυχία ουσιαστικής διαχείρισης όλων αυτών εκ μέρους της κυβέρνησης.

Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του φαινομένου, που καταστρέφει ζωές και προσβάλλει θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, διεκδικεί ένα ολοκληρωμένο σχέδιο πρόληψης, προστασίας και κοινωνικού μετασχηματισμού: ισχυρές δημόσιες δομές στήριξης, ουσιαστική εκπαίδευση στην ισότητα και πολιτική βούληση που θα τοποθετεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια πάνω από κάθε άλλη προτεραιότητα».

Μεταξύ άλλων, η ΕΛ.Α.Σ ζητά από την Πολιτεία:

«να αναγνωρίσει θεσμικά την πραγματικότητα, με την καθιέρωση του όρου γυναικοκτονία στον Ποινικό Κώδικα, ώστε να αποτυπώνεται ρητά το έμφυλο κίνητρο του εγκλήματος και η σχέση εξουσίας που το παράγει».

H ανακοίνωση της ΕΛ.Α.Σ έκλεισε με το γνωστό, σιχαμερό, καθότι αυταρχικό σλόγκαν της περιώνυμης μηδενικής ανοχής2, που τόσο συχνά αξιοποιεί η μητσοτακική Νέα Δικτατορία στην προσπάθειά της να δείξει αποφασιστικότητα για την καταπολέμηση της εγκληματικότητας:

«Καμία ανοχή στην έμφυλη βία. Καμία ανοχή στις συνθήκες που την τροφοδοτούν».

Η ανωτέρω ανακοίνωση εξεδόθη με αφορμή το φρικαλέο περιστατικό της Καλαμάτας, όπου η σύζυγος του δράστη βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της, σε εμβρυακή στάση, φέροντας συνολικά 45 μαχαιριές σε διάφορα σημεία του σώματός της (σύμφωνα, ωστόσο, με την διαδεδομένη επιστημονική βιβλιογραφία, ο τόσο μεγάλος αριθμός μαχαιριών [overkill]3 παραπέμπει σε δράστη που βρίσκεται εκτός εαυτού, στην γλώσσα του Ποινικού Κώδικα: εν βρασμώ ψυχικής ορμής, ή σε ακόμη πιο τεχνική ορολογία: σε κατάσταση αψιθυμικής έκρηξης). Τα δύο παιδιά τους φέρεται να κοιμούνταν στο διπλανόδωμάτιο, ενώ οι γείτονες ξύπνησαν από τα ουρλιαχτά της 39χρονης Βασιλικής.

Πάντως, όποιος αναδιφήσει σε αρχειακό υλικό εφημερίδων του προηγούμενου αιώνα, θα διαπιστώσει ότι τέτοιες ανθρωποκτονίες, και μάλιστα ακόμη πιο αποτρόπαιες, διαπράττονταν ήδη από τότε.

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι εκείνη που είδε το φως της δημοσιότητας τον Νοέμβριο του 1977, όταν o οικοδόμος Σωτήριος Μαυρονάσιος είχε σφάξει την σύζυγό του σαν αρνί μπροστά στα παιδιά του χρησιμοποιώντας χασαπομάχαιρο.

Ανεξίτηλη, βεβαίως, έχει μείνει στην μνήμη μας ο τεμαχισμός του σώματος της 18χρονης Ζωής Φραντζή από τον σύζυγό της Παναγιώτη τον Ιούνιο του 1987, ο οποίος, δίκην κρεοπώλη, είχε διαμελίσει το πτώμα της σε 11 κομμάτια και το είχε πετάξει εντός σακούλας στον κάδο των σκουπιδιών, όπου το βρήκε τυχαίως ένας συλλέκτης γραμματοσήμων!

Kι όμως, εις μάτην θα επιχειρήσει ο σημερινός μελετητής να εντοπίσει στον ημερήσιο και κυριακάτικο Τύπο εκείνης της εποχής τον όρο «γυναικοκτονία», που σήμερα γράφεται και αναμασάται με τόση ευκολία!

Ανέκαθεν κάποιοι κτηνώδεις άνδρες σκότωναν κατά τρόπον ειδεχθή τις συζύγους τους, αλλά μόλις προ ολίγων ετών φούντωσε η νεοταξίτικη φεμινιστική μόδα να ερμηνεύεται σχεδόν κάθε συζυγοκτονία ως γυναικοκτονία και να προπαγανδίζεται περίπου ως γενοκτονία.

Για μία ακόμη φορά, λοιπόν, ένα νεοταξίτικο κόμμα εργαλειοποιεί τον Ποινικό Κώδικα ψηφοθηρικά (πρόκειται για το φαινόμενο του «ποινικού λαϊκισμού»4), εκκινώντας από την φαντασίωση ότι το Ποινικό Δίκαιο είναι ικανό να διορθώσει κάθε μικρή και μεγάλη κοινωνική παθογένεια, την ώρα που οι πρωτογενείς θεσμοί της κοινωνικοποίησης, δηλ. η οικογένεια και το σχολείο, έχουν χρεωκοπήσει5.

H κεντρική θέση των εισηγητών αναγνώρισης της «γυναικοκτονίας» (παλαιότερα, στην δημοσιογραφική γλώσσα, ήταν συνήθης η χρήση του όρου «συζυγοκτονία»6) ως εγκλήματος έμφυλης βίας που διαπράττεται από τον άνδρα σε βάρος της γυναίκας, «επειδή αυτή είναι γυναίκα»7, πολύ δύσκολα μπορεί να επιβεβαιωθεί στις επιμέρους περιπτώσεις, αν και ήδη στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα υπήρξε μία υπόθεση, όπου είχε καταγραφεί γυναικοκτόνο κίνητρο.

Πρόκειται για την «υπόθεση Δημήτρη Ζάγκα», η οποία αναφέρεται από τους Κακαουνάκη/Μπαρτζινόπουλου στο βιβλίο τους «Οι μεγάλες δίκες στην Ελλάδα»:8

«Δεν τον ενδιέφερε να σκοτώση την άτυχη Μαρία Μπαβέα σαν Μαρία Μπαβέα. Ήθελε να σκοτώση την γυναίκα. Την οποιαδήποτε γυναίκα. Και στο πρόσωπό της όλες τις γυναίκες»9.

Εν τούτοις, όπως η ιδιότητα του τυράννου και, αντιστοίχως, του κατατυραννισμένου προσώπου δεν εξαρτάται από το φύλλο του δράστη και του θύματος, αλλά από την ροπή ενός ανθρώπου να επιβάλλεται, ασκώντας κυριαρχία επί του συνανθρώπου του, εξ αυτού δε του λόγου προτείνεται πλέον να αντικατασταθεί ο όρος «Σύνδρομο Κακοποιημένης Γυναίκας» (Battered Woman Syndrome) από τον όρο «Σύνδρομο Κακοποιημένου Προσώπου» (Battered Person Syndrome)10, έτσι και ο όρος «γυναικοκτονία» είναι, στην γενικότητά του, ακατάλληλος να περιγράψει το αληθές αίτιο της θανάτωσης, δηλ. ότι ο συγκεκριμένος άνδρας συμπεριφέρθηκε ως μια τυραννική-χειριστική και, ταυτοχρόνως, ναρκισσιστική προσωπικότητα, που ήθελε να επιβληθεί τιμωρητικά σε ένα ευάλωτο πρόσωπο.

Άρα, στην θέση της δολοφονημένης γυναίκας, θα μπορούσε να βρίσκεται ένας ευάλωτος άνδρας, π.χ. ο σύντροφος μιας ομοφυλοφυλικής σχέσης ή ο γιος του δολοφόνου.

Περαιτέρω, αν ισχύει η φεμινιστική εξήγηση ότι οι άνδρες σκοτώνουν κατά κανόνα τις γυναίκες, επειδή έχουν γαλουχηθεί μέσα στα νάματα της πατριαρχικής κοινωνίας, τότε εγείρεται το εξής κεφαλαιώδους σημασίας ερώτημα:

«Μπορούμε να τιμωρήσουμε αυστηρότερα τον δράστη για κάτι που είναι ριζωμένο στις δομές μιας ολόκληρης κοινωνίας;»11.

Και είναι, άραγε, το Ποινικό Δίκαιο ο κατάλληλος θεσμός για να εξουδετερωθεί η πατριαρχία;12

Εύστοχα επισημαίνει ο Σπύρος Βλαχόπουλος, καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στην Νομική Σχολή ΕΚΠΑ, την ακόλουθη πλάνη:

Με την χρήση του όρου «γυναικοκτονία» «θα βελτιώσουμε τον νομικό μας οπλοστάσιο και θα αντιμετωπίσουμε το υπαρκτό πρόβλημα της δολοφονίας μεγάλου αριθμού γυναικών, αντί να στρέψουμε την προσοχή μας στη θεραπεία των αιτίων που προκαλούν τα περιστατικά αυτά»13.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Δυστυχώς παρά τις συνεχείς εκκλήσεις του γράφοντος για στήριξη του ιστολογίου (με το «τεράστιο» ποσό των 5 ευρώ μηνιαίως ή των 50 ευρώ ετησίως), στο οποίο δημοσιεύθηκαν εκατοντάδες άρθρα, που κοντεύουν να αγγίξουν την χιλιάδα, η ανταπόκριση ήταν μέχρι σήμερα (αποκαρδιωτικά) πενιχρή. Όπως πολλάκις έχω επισημάνει, για να μπορέσω να συνεχίσω αυτήν την αιματηρή προσπάθεια με σκοπό την διαφώτιση του κόσμου αναφορικά με το παγκόσμιο σχέδιο σωματικής και πνευματικής άλωσης της ανθρωπότητας μέσα από την ανάδειξη άλλοτε πρωτότυπων και άλλοτε σπάνιων και επίκαιρων κειμένων ιδίως από το μακρινό παρελθόν είναι απαραίτητο να μη χρειάζεται να ασκώ παράλληλα το δικηγορικό επάγγελμα. Η αραίωση της συγγραφικής δράσης στο ιστολόγιο τον τελευταίο καιρό οφείλεται ακριβώς σε αυτήν την ανάγκη.

Λεπτομέρειες σχετικά με την συνδρομή υπάρχουν στον ακόλουθο σύνδεσμο:

kvathiotis.substack.com/subscribe

6

Όλως ενδεικτικώς βλ. εφημ. «Έθνος», 7.12.1961, σελ. 5· «Απογευματινή», 3.7.1974, σελ. 1· «Ακρόπολις», 29.11.1977, σελ. 1.

Read more

Επιμελείται ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more

Επιμελείται ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more

Read more

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

Read more

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more

Επιμελείται ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more

Read more

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read more

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

Read more

Read more

Read more